Wees Jezelf Rouwcoaching

Startpagina
Nederland
Utrecht
Wees Jezelf Rouwcoaching

Routebeschrijving Website Contact opnemen met het bedrijf

Ciska Rensen Rouwcoaching I Rouwcoaching voor ondernemende vrouwen

26/10/2026

Daar zat ik dan, afgelopen week aan de ontbijttafel.

De kinderen voor me. Buiten was het grauw, binnen warm. Gewoon een moment in het hier en nu, waarin ik hen zat te observeren en zat te genieten. Niets aan de hand. En ineens... voelde ik de tranen opkomen.

Mijn hoofd schoot direct in de 'aan-modus'. De innerlijke criticus begon meteen te oordelen: 'Waarom huil je? Het is toch gezellig? Waar komt dit vandaan?' En meteen daarna de angst: 'De kinderen zien het, dadelijk maken ze zich zorgen. Hoe moet ik dit uitleggen?'

Normaal gesproken hadden al die gedachten ervoor gezorgd dat ik mijn tranen direct had weggedrukt. Dat ik was opgestaan om iets te gaan doen ter afleiding.

Herkenbaar? Als vastgelopen doorzetter wil je grip. Je wilt dat emoties logisch zijn (als ze er al mogen zijn). En als er dan eens iets doorheen glipt, moet er wel een duidelijke aanleiding voor zijn. Alsof verdriet of gemis om je overleden ouder(s) alléén dan bestaansrecht heeft.

Maar rouw of gevoel an sich werkt niet logisch. Het houdt zich niet aan zelfbedachte regeltjes. Het komt soms ineens, zonder duidelijke reden. Gewoon omdat je even stilstaat. Omdat de liefde voor je kinderen je herinnert aan de liefde die je mist. Of simpelweg omdat er ruimte ontstaat. De 'waarom' is eigenlijk helemaal niet belangrijk.

Ik kon de oordelende gedachten deze keer gelukkig naast me neerleggen. Ik hoefde het niet te verklaren en mijn gevoel hoefde niet weg.

En weet je wat; mijn zoon accepteerde het gewoon en mijn dochter kwam me knuffelen en opvrolijken (en ik liet ze weten dat ze zich geen zorgen hoefden te maken, maar dit er even uit kwam en mocht). Kinderen oordelen niet, die voelen alleen maar.

Dus, als jij deze week ineens wordt overvallen door een golf van gemis, vermoeidheid of een gevoel dat je niet kunt plaatsen: stop met zoeken naar de 'waarom'. Je hoeft het niet uit te leggen. Het mag er simpelweg zijn, ook als het niet logisch is.

Liefs 🤍✨

P.S. In mijn online programma 'Rouw in de spits' zijn we inmiddels aangekomen in week 5. Wil jij bij een volgende editie aansluiten? Stuur me een DM met 'SPITS' voor een plek op de wachtlijst.

15/10/2026

Ken je dat? Er komt een geboortedag, sterfdag of een andere betekenisvolle datum aan en hoewel de dag zelf nog even duurt, voel je het nu al aan je lijf. Een brok in je keel, extra vermoeidheid, een kort lontje of een onverklaarbare onrust.

De aanloop naar zo'n dag brengt vaak ongemerkt heel veel extra lading met zich mee.

En misschien is jouw eerste reflex dan wel: nog harder rennen, jezelf streng toespreken, je agenda voller plannen en vooral de gevoelens diep weggestopt houden. Maar juist dan heeft je lijf iets heel anders nodig.

Ik ben me hier door de jaren heen steeds bewuster van geworden. Daarom plan ik rond die dagen expres een aantal dingen anders om extra goed voor mezelf te zorgen.

Mijn 5 persoonlijke ankers voor deze dagen:

🌿Ruimte in mn agenda: ik plan mijn werkweken bewust minder vol, zodat er ruimte is voor adempauzes. En de dag zelf hou ik zo vrij mogelijk zodat ik dan kan doen waar ik behoefte aan heb.

🌿Bewust naar het gevoel toe bewegen: in plaats van wegrennen voor de spanning, accepteer ik wat er is en beweeg ik er bewust naar toe. Bijvoorbeeld door te schrijven, door oude foto's te kijken, of muziek van het afscheid te luisteren. Door het verdriet bewust de ruimte te geven, wordt het van binnen rustiger.

🌿De natuur opzoeken: Veel wandelen en buiten zijn. De cadans van het lopen haalt de scherpe randjes van de onrust af. Ik focus met dan op het hier&nu en geniet van de natuur. Het geeft rust om te voelen dat je onderdeel bent van iets groters.

🌿Fysieke ontlading: Sporten en bewegen om de opgebouwde en nog opbouwende spanning te ontladen. Niet te streng, maar doen wat goed voelt.

🌿Liefdevol en begripvol zijn: accepteren dat ik deze dagen sneller moe ben. En dat op tijd naar bed gaan en gezond eten soms lukt en soms ook helemaal niet. Zonder oordeel.

Zelfzorg rond zo'n beladen datum is voor mij geen luxe; het is noodzaak om overeind te blijven.

Ik ben heel benieuwd naar jouw rituelen. Hoe zorg jij extra goed voor jezelf in de aanloop naar zo'n betekenisvolle dag? Laat het hieronder weten 👇🏻🙏🏻

Vind je het lastig om ruimte te geven aan je gemis en goed voor jezelf te zorgen? Je hoeft het niet alleen te doen 🤍

08/10/2026

Je staat te dansen op een concert. Je hebt de slappe lach met een vriendin op het terras. Of je kijkt naar je spelende kinderen en voelt ineens een golf van puur geluk door je lijf stromen.

En dan, in een fractie van een seconde, rem je jezelf af.

Er schiet een stemmetje door je hoofd: Mag ik dit eigenlijk wel voelen? Hoe kan ik zo’n plezier hebben, terwijl mijn vader of moeder er niet meer is?

Het is een kant van rouw waar we het maar weinig over hebben: schuldgevoel bij geluk en plezier.

Misschien herken je je ook wel in dat je de lat voor jezelf enorm hoog legt en graag de regie houdt. Je bent gewend om je leven te managen en te controleren. Maar rouw laat zich niet regisseren.

En wanneer je na dit grote verlies weer voor het eerst écht geniet, kan dat van binnen voelen als verraad. Alsof je je overleden ouder vergeet als je te vrolijk bent. Het is immers toch het ergste wat er kon gebeuren?!

Maar geluk ervaren betekent niet dat je minder mist. En doet ook helemaal niks af aan de liefde die er nog steeds is en hoeveel hij/ zij heeft betekend.

Het betekent alleen dat je leeft.

Het gemis zal altijd blijven, maar rouw is als een golfbeweging. Het is oké om de ene dag te huilen om wat er niet meer is, en de volgende dag te proosten op wat er wél is. Dat maakt je geen slechte zoon of dochter. Dat maakt je een mens.

Je ouder hoeft niet herinnerd te worden in permanente zwaarte. Jouw geluk doet geen afbreuk aan de liefde van toen.

Jij mag leven en genieten en daarin draag jij hen met je mee.

Betrap jij jezelf er weleens op? Dat jezelf afremt zodra je het echt leuk hebt? Deel het hieronder als je wil 🙏🏼

Je bent hier niet alleen in.

Liefs 🤍✨

Ps. Vind je het lastig om het genieten weer helemaal toe te staan en worstel je met dit knagende schuldgevoel? Ik maak graag kennis met je om te kijken of ik je hierin kan begeleiden 🤍

06/10/2026

Afgelopen weekend had ik een datenight met mijn zoon. Samen uit eten en daarna door naar het concert van Snelle.

Terwijl ik met hem aan tafel zat en hem zag genieten tijdens het concert drong het extra tot me door hoe groot hij al is. En hoe snel de tijd gaat. Ook kwam geregeld de herinnering voorbij van de keren dat ik met mijn moeder uit eten of naar de schouwburg ging. We waren immers sinds mijn zesde met z'n tweeën.

Ik moest denken aan hoe fantastisch ze dit had gevonden. En ik weet dan ook zeker dat ze een goede band had gehad met haar kleinzoon en van hem had genoten.

Dit maakte van deze avond weer typisch zo’n avond waarop zowel het gemis als het genieten aanwezig was. En ook mocht zijn.

Vroeger dacht ik dat het veel zwart witter was. Dat de rouw zo snel mogelijk weg moest en dat je dan weer kon genieten. Alsof het een voor het ander plaats moest maken. En dat die zwarte rand die er sinds het overlijden was, het plezier dus altijd zou blijven overschaduwen. Maar de realiteit van rouw is heel anders, als het er mag zijn.

Het gemis legt dan namelijk geen grauwe deken over zo’n topweekend. Het doet niks af aan het intense genieten met mijn zoon. Het bestaat er simpelweg naast.

Misschien herken je dat je je emoties soms strak wil regisseren. Alsof je pas weer écht mag genieten als het verdriet 'klaar' of 'opgelost' is. Maar zo werkt het niet. Je hoeft het gemis niet thuis te laten, het mag mee op pad.

Het kan en mag er allebei zijn: de slappe lach én de brok in je keel. Het diepe genieten van het nu, en het zachte missen van hoe het ooit was. Gelukkig maar want het zijn juist die momenten van genieten die het gemis ook weer extra voelbaar maken.

Herken jij dat? Dat de mooiste momenten soms ook de momenten zijn waarop je je eigen ouder het hardst mist? 👇

Ps. Loop jij vast in het continu moeten kiezen tussen 'doorgaan en lachen' of 'instorten'? Samen kijken we hoe deze twee werelden veilig naast elkaar kunnen bestaan in jouw drukke leven. Benieuwd hoe ik je kan begeleiden? Zie link in bio.

Liefs 🤍✨

02/10/2026

Er is een overduidelijke drempel in het leven. De tijd vóórdat je een ouder verloor, en de tijd erna. Een drempel die je liever nooit over had willen stappen.

Als je vader of moeder overlijdt, stap je direct een andere realiteit binnen. Een glazen bubbel. In die eerste weken staat voor jou alles stil, terwijl de buitenwereld doordraait alsof er niks is gebeurd.

Het is intens en rauw. Maar de bubbel voelt ergens logisch. Mensen weten ervan. Er is geregel, maar ook rust, zachtheid en weinig besef van tijd.

Tot het moment dat de bubbel barst.

Het gewone leven vraagt je weer mee te doen. De mail moet open. De was wacht. De kinderen moeten naar school. Op het schoolplein of tijdens die eerste vergadering overvalt je ineens een intens eenzaam gevoel.

Iedereen om je heen praat over weekendplannen en deadlines. In kleur. Terwijl jouw wereld vanbinnen nog steeds stilstaat.

Dit is het moeilijkste stuk van rouw: het contrast. De eenzaamheid van het doorgaan, terwijl er diep vanbinnen iets fundamenteels veranderd. Je bent iemands kind-af. Je fundament is (half) weg. Je staat op een trede waar je niet wilt staan, je wankelt of je zweeft. En dat draag je stilzwijgend met je mee in de supermarkt, in de auto en tijdens een etentje met vrienden. En hierin kan je je heel alleen en onbegrepen voelen.

Maar weet je, het is oké als het gewone leven te snel, te hard of te luid voelt. Je hoeft niet meteen weer in die doordenderende trein te stappen. Jouw rouw hoeft niet opgelost te worden of 'een plekje' te krijgen. Je mag lief zijn voor jezelf en luisteren naar wat jij nodig hebt.

Herken je dit contrast tussen jouw binnenwereld en de buitenwereld die maar doorraast?

Weet dat je niet alleen bent. Ik zie je. 🤍

Vind je het lastig om je weg te vinden in dit contrast en loop je vast in het continu maar doorgaan? Ik maak graag kennis met je om te kijken wat ik voor je kan betekenen. Je hoeft het niet alleen te doen.

Liefs 🤍✨

30/09/2026

Welk boek over rouw heeft jou het meeste troost of inzicht gegeven? 📚👇

Toen ik in mijn Stories vroeg of jullie boeken lezen over rouw en verlies, werd er massaal op 'ja' en "nog niet, maar het is wel een idee" geklikt. En dat snap ik zo goed. Want als je een groot verlies meemaakt, zoek je vaak in stilte naar herkenning. Naar woorden voor datgene wat in je lijf zo ontzettend stormt.

Niemand leert ons immers over rouw, wat het is en hoe het voelt. En ergens zoek je zo ontzettend hard naar de bevestiging dat je niet gek aan het worden bent. Dat je niks ‘verkeerd’ doet, want je later niet alsnog overvallen worden door die hele lading rouw. Je zoekt de geruststelling dat je niet alleen bent.

Boeken zijn dan een veilige haven. Een plek waar je 's avonds, als de kinderen in bed liggen en je laptop dicht is, mag zakken in je gevoel. Zonder dat je direct met de buitenwereld hoeft te praten of iets uit hoeft te leggen. Een boek biedt herkenning, en daarmee erkenning en troost.

Mijn allereerste stap na het overlijden van mijn moeder was dan ook het aanschaffen van een boek. 'Leven zonder ouders' leek me wel toepasselijk. Maar eerlijk? Ik stoorde me er destijds enorm aan dat er niemand in stond wiens verhaal exact overeenkwam met het mijne. Zo had iedereen in het boek broers en/of zussen, maar ik was alleen.

Pas toen ik wat verder was in mijn proces, kon ik die frustratie loslaten. Ik begon te lezen over hoe anderen hun verlies hadden ervaren. De verhalen waren enorm verschillend, en tegelijk was er zo veel (h)erkenning. Ik vind het nog steeds fijn om die (h)erkenning op te zoeken, al lees ik nu ook vaak met mijn rouwcoach pet op.

De boeken die ik heb leen ik vaak uit aan mijn cliënten, juist omdat ik weet hoe troostend die (h)erkenning is. Herkenning heelt. Het laat ons zien dat we mét ons verlies mogen leven, in plaats van er constant tegen te moeten vechten. En dat we niet alleen zijn, terwijl dat soms wel zo voelt.

En daarom ben ik altijd op zoek naar meer.

Welk boek heeft jou het meeste troost of inzicht gegeven na een verlies?

Zet je tip in de reacties, zodat we hier onder deze post samen een waardevolle leeslijst maken voor elkaar 👇🏻

Liefs 🤍✨

24/09/2026

Als de techniek besluit om je lancering te versnellen.... 🫣💻

Het plan was mooi. Dinsdagavond de wachtlijst sluiten en woensdag ochtend de officiële aanmeldlink voor mijn online programma 'Rouw in de spits' sturen naar de mensen op de wachtlijst.

Maar het systeem dacht daar anders over. Door een technische fout of misschien was het toch een menselijke🫣, vloog de mail er dinsdagmiddag per ongeluk al uit.

Ik schoot heel even in de stress. Even was ik de controle kwijt en van de hoge duikplank afgeduwd. Precies de onrust die we als 'vastgelopen Doorzetters' zo goed kennen.

Maar toen ik mijn mailbox opende zag ik dat de eerste aanmelding al binnen was. Een moeder die niet langer wachtte maar direct dacht "ik stap nú in".

Deze plotselinge versnelling herinnerde me ook aan het volgende; We proberen in het leven en ook in onze rouw zo ontzettend vaak te wachten op het perfecte moment.

Weer zo'n bekende smoes van ons hoofd: "Eerst nog even dit project afronden....", "Als de kinderen straks groter zijn....", "Als het op mijn werk wat rustiger is, dan is er tijd voor mij." En ondertussen blijven we maar struggelen.

Maar de realiteit? Dat perfecte moment bestaat helemaal niet.. en stiekem weet je dat ook wel. Je weet zelfs beter dan geen ander, dat we niet altijd de tijd hebben die we denken te hebben.

Het wordt nooit ineens allemaal rustig. Het is de kunst om te leren surfen op de golven van het leven in plaats van te wachten tot de storm gaat liggen. Want die golven? Die zullen er altijd zijn. Soms moet je gewoon in actie komen en die bewuste keuze voor jezelf maken. Ook al voelt dat eerst wat ongemakkelijk.

De deuren van Rouw in de spits zijn dus iets eerder geopend en de eerste stoelen in deze intieme groep (max 10) hardwerkende, drukbezette vrouwen zijn bezet.

Maandag starten we echt en gaan we de overlevingsstand inruilen voor meer échte regie, rust en stabiliteit in je lijf. Leren leven mét het verlies, in plaats van ondanks het verlies. Leren surfen, in plaats van verdrinken.

Het programma duurt 6 weken en er is nog plek voor jou.

De link om direct je plek te claimen vind je in mijn bio. Je bent welkom!

Surf's up! 🏄🏻‍♀️

Liefs 🤍✨

22/09/2026

Er is één specifieke plek waar bijna al mijn cliënten hun emoties wél toe durven laten... 🤫

Als rouwcoach help ik mijn cliënten langzaam naar hun gevoel toe, zodat de angst voor het voelen verdwijnt en ze leren leven met het verlies en alles wat het met zich meebrengt. Iedereen heeft hierin wat anders nodig. Toch is er één plek die bijna al mijn cliënten noemen als dé veilige plek waar de emoties er af en toe al wel mogen zijn.

En dat is....

In de auto 🚗

Zodra ze me dit vertellen, kijken ze me vaak twijfelend en ietwat onzeker aan, omdat ze het zelf niet zo goed begrijpen en denken dat ze de enige zijn.

Maar niets is minder waar. Het is de realiteit van de 'Vastgelopen Doorzetters'.

Waarom de auto? Omdat het de enige plek is waar de spits van je leven even stilstaat. Thuis moet je er zijn voor je gezin of vrienden. Op je werk ben je de professional die scherp moet blijven. Maar in de auto ben je alleen, met jezelf, in jouw bubbel.

En weet je wat het nog veiliger maakt; je kunt niet helemaal in je verdriet zakken. Je moet immers blijven opletten. Het dwingt je hoofd om de controle deels vast te houden. Je kan aftappen zonder erin te verzuipen.

Onbewust ben je daar al aan het doen wat we pendelen noemen. Heen en weer aan het bewegen tussen je verlies, de gevoelens en het hier en nu.

Huilen in de auto is dan ook een prachtige manier om het kraantje wat open te zetten. Maar het is ook een teken dat je overleeft. Dat je pas ruimte geeft aan het gemis wanneer je letterlijk nergens anders heen kunt en er niemand anders is. Pas dan is er ruimte voor jouw gevoelens.

Echte rust ontstaat wanneer je rouw geen geheim meer hoeft te zijn. Wanneer je het pendelen veilig leert toepassen in je dagelijks leven, zonder de angst om je grip te verliezen.

Herken jij dit? Is de auto ook jouw veilige haven? Laat het weten in de reacties (je bent niet alleen) of stuur me een berichtje per DM.

Vanavond sluit de wachtlijst voor mijn 6 weekse online programma 'Rouw in de spits', waarin we er samen voor zorgen dat je niet meer hoeft te vluchten, maar dat je met stabiele basis de regie terugpakt. Wil jij er nog bij zijn? Schrijf je dan snel in via de link in bio.

Liefs ✨

17/09/2026

De 4 beste smoesjes van je hoofd om maar niet te hoeven voelen 🧠

Als hardwerkende vrouw en/ of moeder ben je gezegend met een ijzersterk brein. Je kunt razendsnel schakelen, plannen en oplossen. Maar dat zelfde slimme brein is helaas ook een absolute wereldkampioen in het verzinnen van smoesjes.

Smoesjes om maar weg te blijven van het verdriet en het missen. Wat dat voelt mega oncomfortabel, doet pijn en wordt dus gezien als onveilig.

Herken jij er eentje?

1. "Ik heb er nu simpelweg geen tijd voor."

Liefdevolle weerlegging: Je hebt wel tijd om te scrollen, te poetsen of over te werken. Rouw vraagt geen uren in je agenda, minuten aanwezig zijn in je lijf helpt je al enorm. Het kraantje heel even openzetten, zorgt al voor meer lucht en ruimte.

2. "Als ik nu begin met huilen, stop ik nooit meer."

Liefdevolle weerlegging: Dit is je grootste angst, maar een emotionele golf vlakt na een paar minuten altijd weer af. De onrust die je nú voelt, komt juist doordat je die golf met alle macht tegenhoudt.

3. "Ik moet eerst nog even...(Vul maar in)."

Liefdevolle weerlegging: Er is áltijd een volgend project of een kind dat de aandacht vraagt in de spits van je leven. De deksel op de put houden tot 'het perfecte moment' is een illusie. Dat moment komt niet. En nee het gevoel gaat niet vanzelf weg.

4. "Ik heb nooit rust om me heen, er zijn altijd mensen."

Liefdevolle weerlegging: Je hoeft niet uren alleen op een berg te zitten. Voelen kan overal. Op de wc, onder de do**he, in de auto of tijdens het wandelen, er is dus altijd wel een moment.

Je hoofd probeert je gewoon te beschermen tegen de pijn. Super lief en logisch. Maar vooral gericht op de korte termijn. De smoesjes houden je gevangen in een uitgeput lichaam. Echte rust begint wanneer je de smoesjes herkent (en ze zijn soms sneaky) en tóch een bewuste keuze maakt om diep adem te halen en te vertragen.

Welke smoes gebruikt jouw hoofd vandaag om je gevoel te blijven onderdrukken? En wat heb jij nodig om anders te kiezen?

Ps: Eind september start mijn 6- weekse online programma Rouw in de Spits, waarin we de overlevingsstand inruilen voor echte regie. Voor wachtlijst en info zie link in bio 🤍✨

Adres

Utrecht
3563VX

Website

http://www.ciskarensen.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Wees Jezelf Rouwcoaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.