18/04/2025
Deze tekst kwam vandaag via via bij mij terecht. Ik deel dit met een traan in mijn ogen. Zo mooi!
Het is niet het kind dat te veel is.
Het is onze draagkracht die tekortschiet.
We zeggen:
“Hij is druk.”
“Zij is lastig.”
“Ze luistert niet.”
Maar wat we bedoelen is:
“Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan.”
Want wat doe je met een kind
dat huilt op het verkeerde moment?
Dat je aankijkt met ogen vol vragen
waar jij geen antwoord op hebt?
Dat niet stilzit, niet meewerkt,
niet past in het systeem?
We proberen het te fixen.
Gedrag te dempen.
Emoties te onderdrukken.
Kinderen te temmen
tot ze ‘handelbaar’ zijn.
Maar ondertussen vergeten we dit:
Wat als het kind niet het probleem is,
maar de spiegel?
Wat als dat ‘drukke gedrag’ een echo is
van alles wat in ons nog niet geheeld is?
Van onze eigen ingeslikte woede.
Onze weggestopte pijn.
Onze hunkering naar gezien worden;
ooit, lang geleden.
We zeggen dat kinderen
moeten leren omgaan met emoties.
Maar wie leert het hen,
als wij zelf nog niet weten hoe
we ons verdriet dragen zonder
het op een ander te projecteren?
Kinderen vragen geen perfectie.
Ze vragen echtheid.
Een volwassene die niet wegkijkt.
Die blijft staan in de storm.
Die zegt:
"Ik zie je. En ik blijf."
Dus nee,
het is niet het kind dat moet veranderen.
Het zijn wij.
Onze toon.
Onze blik.
Onze bereidheid
om onszelf opnieuw op te voeden.
Voor hen.
Voor wie wij hadden willen zijn.
Voor wie zij mogen blijven.
Credits voor de auteur!
