31/08/2026
“Je kunt bij een ander net zo ver kijken als je bij jezelf kunt kijken.”
Een rake zin vind ik dat.
In mijn praktijk ontmoet ik mensen met uiteenlopende vormen van verlies, ingrijpende levensveranderingen, levensthema’s, pijnlijke wonden, overlevingsdelen en vaak ook een heel diep verlangen.
Ik vind het belangrijk om er regelmatig bewust bij stil te staan hoe groot en dapper het is wat mensen aangaan wanneer ze de stap naar mij zetten. Hoe bereid ze zijn om de ontmoeting met zichzelf aan te gaan.
Delen waar ze soms al hun hele leven, bewust of onbewust, van wegblijven. Omdat de angst voor wat ze daar kunnen ontmoeten te groot lijkt. En toch…
Op het moment dat iemand mijn praktijk binnenstapt, is er ook een groot, gezond deel in die persoon dat durft te gaan ontmoeten. Heel voorzichtig. Stap voor stap. Laag voor laag. In stukjes.
Met daarin het vertrouwen dat er een veilige bedding is.Daar heb ik diep respect voor.
Want ondanks al mijn kennis, ervaring en kunde, leven er ook in mij nog steeds delen die om een ontmoeting vragen. Delen die ik al eerder heb ontmoet en die zich toch opnieuw aandienen, maar nu op een andere laag.
Ook in mij wordt dan een diep verlangen wakker om mezelf verder te ontmoeten.
Onlangs maakte ik dit verlangen kenbaar aan degene die mij een veilige bedding bood en zover met mij mee kon kijken. Juist omdat zij daar zelf ook is geweest.
En terwijl ik daar stond, besefte ik me opnieuw waarvan ik zo vaak getuige mag zijn in mijn praktijk.
Hoe zorgvuldig dit mag gaan.
Met kleine stapjes.
Hoe het soms echt nodig is om te vertragen, omdat iets zo diep geworteld zit. Hoe het behapbaar naar de oppervlakte mag komen. En hoe belangrijk het is dat het tempo van het systeem gevolgd wordt, in plaats van dat we te snel willen gaan.
Phoe…
Daar stond ik. In confrontatie met gewonde delen in mezelf.
Er was een verlangen om een deel van mezelf weer in te sluiten, maar daarvoor lag nog zoveel loyaliteit, verdriet, pijn en schaamte.
Ik moest het eerst laag voor laag doorleven. Op mijn eigen tempo.
Bijzonder om te ervaren hoe vast ik me in die pijn kon voelen zitten. En hoe, toen ik eenmaal een stap durfde te zetten, het licht weer voelbaar werd.
De lichtheid van de ontmoeting met mezelf.
Nu, een paar dagen later, resoneert deze ervaring nog steeds na. En mag het stukje voor stukje verder integreren.
Ook dat is een proces.
Terwijl mijn systeem nog aan het bijkomen is van wat er geraakt en bewogen is, voel ik opnieuw hoeveel waarde er zit in werkelijk je eigen diepte aangaan.
Als therapeut, begeleider en hulpverlener vind ik dat essentieel.
Naast opleiding, bijscholing en alles wat ik leer in mijn vak, vind ik het belangrijk om ook mijn eigen proces te blijven aangaan.
In de eerste plaats voor mezelf. Voor mijn kinderen. Voor mijn gezin.
En daarnaast ook voor mijn vak.
Omdat ik geloof dat je een ander pas echt kunt blijven ontmoeten, wanneer je bereid bent jezelf te blijven ontmoeten.
Misschien is dat wel één van de belangrijkste dingen die ik mijn werk meeneem:
dat ik niet boven iemand sta, maar naast iemand. Dat ik ook mijn eigen lagen ken. En dat ik weet hoe kwetsbaar, spannend en tegelijkertijd bevrijdend het kan zijn om jezelf werkelijk te ontmoeten.
