25/03/2026
Ik dacht dat ik dit stuk van mijn leven achter me had gelaten. Dat ik niet nóg een keer in dezelfde loop zou stappen. Maar dit jaar stond ik er weer middenin, alsof het leven me bij mijn schouders pakte en zei: ‘je bent nog niet klaar hier.’
Het begon met een droom.
Ik reed door een modderige weg, moe van het dragen van alles wat niet van mij was. En op de eindbestemming stond ik voor haar: een enorme 🕷️, groter dan elke spin die ik ooit had gezien. De spin blafte, fel scherp, ze wilde me bijten, alsof ze me wakker wilde scheuren. Ze zei niks, maar ik wist precies wat ze bedoelde: je mag niet verder omhoog zolang je je creativiteit blijft negeren.
Achter haar lag een trap naar boven.
Boven lagen de schatten
Mijn schatten.
Ik werd wakker met een bonzend hart en een helderheid die ik niet meer kon wegduwen. Het was alsof mijn lichaam zei: ‘ je kunt niet blijven doen alsof dit niet belangrijk is.’
En eerlijk? Ik was er ziek van geworden, op een manier die me stil zette. Een soort innerlijke verkramping.
Deze week droomde ik dat ik uitkwam bij de zee.
De plek waar alles begint en alles terugkeert
Ik ging zitten aan de rand van het water en voelde het: dit is mijn bron.
Dit is waar ik al die jaren omheen ben blijven cirkelen.
Dus ik luister.
Eindelijk.
Met trillende handen, maar met open ogen.
Ik begin aan iets dat al jaren in mij leeft.
Iets dat me roept.
Iets dat me terugbrengt naar mezelf.
Dit is het begin.
Herken jij dat ook, dat iets in je blijf terugkomen totdat je eindelijk durft te luisteren?
