22/05/2026
Deel 2: de race zelf
Samen met een Australisch meisje dat ik onderweg had leren kennen, reisden we naar het startterrein. Het station was een gekkenhuis, afgesloten perrons en tienduizenden mensen, maar uiteindelijk kwamen we er wel. We raakten elkaar kwijt in de metro, maar het startterrein was goed aangegeven en ruim opgezet.
Kleren afgeven, even plassen, lekker in de zon liggen en genieten voordat ik van start ging. De zon scheen al goed, maar ik had nog een lange broek en jasje aan. Zeker weten dat ik het niet koud krijg.
Om 10.45 uur ging mijn startvak open, maar ik liep pas om 10:56 de startlijn over. Wat een energie. De straten waren breed, dus iedereen kon zijn eigen tempo lopen. Na 2 km was ik al doorweekt van het zweet, en ik ben iemand die normaal niet snel zweet. Duidelijk signaal: laat de tijdsdruk los.
Er waren meer dan genoeg waterposten en die heb ik goed gebruikt. Wat ik miste waren sponsen om af te koelen, maar er stonden volop douches langs de route. Ik liep van links naar rechts om er zo veel mogelijk mee te pakken.
Mijn gels nam ik later dan gepland, door de warmte kreeg ik ze moeilijk naar binnen. Op 32 km stond er gelukkig een man met chips langs de kant. Die kon ik wel zoenen, want ik had zout tekort door al het zweten. Langs de kant stonden veel mensen met snoep en ijsjes, ik heb van alles aangenomen.
Na 32 km werden mijn benen zwaar, geen ritme meer. Ik wisselde af tussen wandelen en hardlopen. Mijn horloge gaf 42,2 km aan maar de finish was nog niet in zicht. Uiteindelijk liep ik 43,8 km, waarschijnlijk door al dat heen en weer voor de douches.
Het was zwaar. Ik vroeg me onderweg echt af waarom ik dit deed.
Maar het parcours zelf? Een van mijn favorieten. Mooie route, levendig, veel te beleven. De sfeer, het publiek, het weer, alles klopte.
Langs de route zie je de gekste dingen: mensen in pakken als de Big Ben, een dino, een auto, hersenen voor The Brain Clinic, Peppa Pig en eenhoorns. De borden langs het parcours zijn ook goud.
De finishmedaille is echt prachtig. Na afloop half Londen door om weer bij de metro te komen, want alles was afgesloten. Maar het was het meer dan waard.
Op naar de Roparun dit weekend!