11/03/2026
Een leven, gebeurtenissen waar velen van ons alleen over hebben gehoord of gelezen. Van een afstand lijken het verhalen, nieuwsberichten, iets wat buiten ons eigen leven gebeurt. Maar voor degene die het heeft meegemaakt, is het geen verhaal. Het is een werkelijkheid die nog steeds doorwerkt, soms als een stille schaduw, soms als een nachtmerrie die zich onverwacht aandient.
En niet alleen zij draagt dat. Ook haar kinderen en naasten zijn meegezogen in wat er is gebeurd. Trauma raakt nooit één persoon; het golft door naar iedereen die dichtbij staat.
Dat zij vandaag weer op beide benen staat, zegt iets over een kracht die moeilijk in woorden te vatten is. Een innerlijke kracht die niet schreeuwt, maar die zichtbaar wordt in elke stap vooruit, hoe klein die soms ook voelt.
Nu ik haar mag coachen, voel ik een diepe verantwoordelijkheid. Ik ben scherp, aanwezig en volledig in het moment. Niet met een strak plan of een vooraf bedachte route, maar door te luisteren naar wat zich aandient.
Elke sessie ontstaat vanuit het nu. Vanuit de ontmoeting tussen haar, mij en de paarden. De paarden spiegelen zonder oordeel; ze voelen, reageren en nodigen uit tot eerlijkheid en rust. Samen werken we stap voor stap aan herstel, aan ruimte, aan het opnieuw vinden van vertrouwen in zichzelf en in het leven.
Het is geen rechte weg. Maar het is een weg die we samen, met aandacht en zachtheid, bewandelen.
