25/08/2026
De laatste p**l is uit de grond.
De laatste moer is losgedraaid.
Het laatste touw is ontknoopt.
Alles is weg.
Dit is geen mooi afscheid. Dit is de ravage die de gemeente Breda na zeven jaar strijd achterlaat.
Wat ooit toevallig begon, groeide uit tot een prachtige survivalrunclub. Een plek waar volwassenen en bijna zeventig kinderen sportten, plezier maakten en zichzelf uitdaagden.
Het initiatief mislukte niet. Het is kapotgemaakt.
Het begon met een ambtenaar die handhaafde op basis van een verkeerd bestemmingsplan. Mijn advocaat corrigeerde de gemeente. In een normale organisatie wordt zo’n fout erkend en hersteld.
Breda werkt anders.
Wie een ambtenaar op een fout betrapt, krijgt geen excuus. Die wordt zelf het probleem.
Vanaf dat moment was ik geen inwoner met een initiatief meer, maar een tegenstander die moest worden gebroken. Fouten verdwenen achter procedures. Ambtenaren dekten elkaar. Ruggengraatloze VVD wethouders keken weg. Met belastinggeld betaalde advocaten werden ingezet om verantwoordelijkheid te ontwijken en mij uit te putten.
En toen ik online schreef dat sommige Bredase ambtenaren de empathie van een stoeptegel hebben, kreeg ik zelfs de politie aan de deur voor een ‘stopgesprek’. Niet omdat ik iemand bedreigde. Niet omdat ik iets strafbaars had gedaan. Maar omdat mijn kritiek in het gemeentehuis als onprettig werd ervaren.
Dat is geen normale omgang met een burger.
Dat is bestuurlijke vergelding.
Bijna honderd p***n heb ik uit de grond gehaald. Drie kilometer touw heb ik losgemaakt. Vijfhonderd moeren heb ik losgedraaid.
Wat zich minder gemakkelijk laat verwijderen, is wat zeven jaar Breda met mijn vertrouwen in de overheid heeft gedaan.
De volwassenen vinden waarschijnlijk wel een andere plek. Bijna zeventig kinderen hebben nog niets. Zij betalen uiteindelijk de prijs voor de scoringsdrang, de lange tenen en het totale gebrek aan zelfreflectie in het Bredase gemeentehuis.
Aan alle sporters, kinderen, ouders, trainers en vrijwilligers: dank jullie wel. Jullie hebben van deze plek iets prachtigs gemaakt. Het spijt me oprecht dat ik jullie niet heb kunnen beschermen tegen een overheid die liever een burger breekt dan een eigen fout toegeeft.
De gemeente heeft gewonnen. De baan is weg.
Zorg dat je nooit in het vizier van de gemeente Breda komt. Want zodra je niet buigt, leer je hoe kil, kleinzielig en meedogenloos een overheid kan worden.
En stem niet op de Bredase VVD. Zodra het erop aankwam, koos die partij niet voor de burger die iets opbouwde, maar voor het gemeentehuis dat hem afbrak.
De baan is afgebroken.
Mijn geheugen niet.
