https://moeiteloosbestaan.nl/contact/

Willeke van Barneveld, De Strooplikker 21, Ter Aar (2026)

03/06/2021

Welk verhaal vertel ik mijzelf?

Hoeveel waarde hecht ik aan de duizenden gedachten die dagelijks voorbijkomen?

Ooit dacht ik dat ik die gedachten serieus moest nemen. Misschien wel mede daardoor raakte ik als jonge vrouw in een depressie.

Ik ben ermee gestopt om die zelfverzonnen verhalen serieus te nemen. Tenzij het een vrolijk verhaal is. Dan voel ik me op dat moment in ieder geval lekker.

Stel dat je alleen maar vrolijke en energie gevende gedachten hebt, dan heb je toch een fantastisch leven? Interessant om over te dagdromen. De praktijk leert dat het een mission impossible is om alleen maar voedende gedachten te hebben. Toch kun je daar meer invloed op uitoefenen dan dat je je vaak bewust bent.

Soms laat ik me verleiden om mee te gaan in nare verhalen die ik mezelf vertel. Dan denk ik bijvoorbeeld: ‘Willeke, je had beter je best moeten doen. Je had duidelijker moeten zijn. Dan was dit niet gebeurd. Waarom heb ik niet ……’ Vervolgens blijf ik daarin hangen. Vertel mezelf dat ik zeker weet dat dit nare verhaal waar is.

Steeds sneller lukt het me om die verhalen te stoppen.

Ik vraag me dan af of ik echt zeker kan weten dat dit waar is. Standaard is het antwoord Nee. Dan ontspan ik al meer. En daarna ik focus me op iets anders, bijvoorbeeld door naar buiten te gaan en bewust te ontdekken wat ik om me heen waarneem. De knoppen aan de bomen die op uitbarsten staan, een vlinder die op mijn mouw neerstrijkt, de twee tortelduiven die het heel gezellig hebben samen. Wat voor mij ook goed werkt is precies het tegenovergestelde gaan denken. Daar word ik vrolijk van, dan lach ik om mezelf en realiseer me dat ik net zomin zeker weet of deze vrolijk makende gedachte waar is. Komisch toch?

Lees het volledige blog op: https://moeiteloosbestaan.nl/uncategorized/welk-verhaal-vertel-ik-mijzelf/

29/03/2021

Ze had beloofd om een review te schrijven. In afgelopen week maakte ze haar belofte waar. Haar verhaal raakte me.

‘Wij zijn al meer dan 20 jaar samen; een stabiele basis zou je zeggen. Voor ons betekende het dat we in een sleur terechtgekomen waren. Totdat de eerste ruzies kwamen. De een had verwijten en de ander wist niet hoe te reageren.

Ik heb altijd geleerd: waar twee vechten hebben twee schuld. Ik zag alleen niet meer wat mijn aandeel was in het geheel. Ik zag alleen wat de ander fout deed. Verwijten maken en de schuld bij de ander leggen is immers makkelijker dan naar je eigen aandeel kijken. Op het moment dat ik dacht aan scheiden werd voor mij de situatie pas helder. We bevonden ons op een kruispunt.

Als we uit elkaar zouden gaan na 20 jaar wilde ik mijzelf in de spiegel aankijken en denken dat ik er alles aan had gedaan om onze relatie te redden. Ik wilde zeker weten dat wij geen toekomst meer hadden. Gelukkig bleek het tegendeel waar te zijn. Er was ruimte om weer voor elkaar open te staan en naar elkaar te kijken en te luisteren. Door gesprekken werden de grote en kleine ergernissen weer bespreekbaar gemaakt en kregen we weer begrip voor de ander. Er zijn duizend redenen waarom een relatie stuk kan lopen, maar gelukkig kun je hem ook redden. Wij zijn nog samen en ik denk dat we samen 100 worden. Dit was echter zonder de hulp van Willeke niet gelukt dus uit de grond van mijn hart – Dankjewel.’

Toen zij zich een paar weken geleden aanmeldde, vertelde ze dat de laatste escalatie voor haar de druppel was. Ze ging op zoek naar een eigen woonruimte. Ook dankzij de nijpende woningmarkt, besloot ze toch hulp te zoeken. ‘Er moet nu iets gebeuren,’ zegt ze als ik haar aan de telefoon heb. ‘Ik heb mijn man nog niet verteld dat ik deze afspraak ga maken, maar hij komt wel mee.’

Haar stem klinkt vastberaden.

‘Het is haar blijkbaar gelukt om haar man te overtuigen van het belang om hulp te zoeken,’ denk ik als ik hen twee weken later begroet in mijn praktijkruimte.

Al maanden blijken ze onder hoge druk te staan. Het veeleisende werk van beiden in combinatie met de begeleiding van de online lessen voor hun twee zoons van 10 en 12 jaar, was eigenlijk niet te doen. Verwijten naar elkaar vierden hoogtij. Alleen over de hoognodige praktische zaken communiceerden zij nog. En ook dit ging gepaard met enorme irritatie.

Ik denk terug aan haar opmerking tijdens ons telefoongesprek dat ze altijd een goed duo zijn geweest. Ik nodig hen uit hierover te vertellen.

Ze vullen elkaar aan met voorbeelden wat er toen anders ging en kijken elkaar lachend aan. Alsof de tijd van toen weer even werkelijkheid is.

Onwillekeurig glimlach ik. Ze lijken weer even het mooie duo.

We hebben elkaar maar twee keer ontmoet. Verwonderd ben ik nog steeds over de snelheid waarmee dit stel elkaar weer heeft gevonden. ‘Ik denk dat we samen 100 worden,’ schrijft ze zelfs. Ik krijg er kippenvel van.

Wat maakt dat het hen in zo’n korte tijd gelukt is elkaar weer te vinden en een andere stel blijft worstelen met escalaties en gedoe?

Als ik daar het antwoord op wist …

Ik weet dat een aantal factoren in ieder geval een essentiële rol spelen. Bereidheid om te onderzoeken wat je eigen aandeel is. Je hart openen voor de ander zodat je hoort wat er in de ander leeft. De moed hebben om je uit te spreken. En elkaar gunnen om ieder zijn eigen pad te lopen wat de consequenties ook zijn.

Uit eigen ervaring weet ik dat er moedige stappen nodig zijn om patronen te doorbreken. Die moed wordt áltijd beloond.

Welke factoren zijn volgens jou van belang bij het doorbreken van negatieve patronen in je relatie?
Laat het me weten. Ik ben benieuwd!

Lees alle blogs op: https://moeiteloosbestaan.nl/blog/

25/02/2021

Gesprekken met mijn moeder deel 2

‘Die buurvrouw op de gang, was weer aan het klagen over de herrie die de bouwvakkers maken. Ik vind het juist gezellig om te zien hoe ze bezig zijn. Elke middag ga ik rond half 4 naar buiten, want dan weet ik dat ik ze tegenkom als ze weer naar huis gaan. Zo leuk om een praatje met ze te maken. Wat kunnen die oude mensen toch zeuren.’ Mijn moeder slaakt een diepe zucht.

‘Gelukkig klaag jij niet mam,’ zeg ik lachend. Ze heeft hem door en schiet in de lach. ‘Tja, ik doe het ook wel eens, maar ik probeer altijd de positieve kant van dingen te zien.’ Ik beaam dit en zeg dat ze een voorbeeld voor me is. ‘Kijk eens naar die prachtige wolken? Zie je die hond in de lucht?’ zegt ze enthousiast. Ik kijk met haar naar buiten en vraag me af of ze heeft gehoord wat ik zei.

Lees het volledige blog: https://moeiteloosbestaan.nl/uncategorized/gesprekken-mijn-moeder-2/

11/02/2021

Als angst de regie neemt

Ze is pas 16 jaar als het voor de eerste keer gebeurt. Opeens krijgt ze geen lucht meer. Ze trilt over haar hele lijf. Haar hart bonkt in haar keel. Ze wordt duizelig. ‘Nu ga ik dood,’ denkt ze. Met haar laatste kracht schuift ze de gevulde winkelwagen aan de kant. Ze weet niet hoe snel ze de winkel uit moet komen. Ze hapt naar adem zodra ze buiten is en ploft neer op het dichtstbijzijnde bankje. Verdwaasd staart ze in elkaar gedoken naar de grond met haar hoofd tussen haar handen. De tranenstroom lijkt nooit meer te stoppen. ‘Ik moet hier weg,’ denkt ze. Als ze opstaat en een paar stappen zet, zakt ze bijna door haar benen.

Net op tijd weet ze het bankje weer te bereiken.

Toen wist ze nog niet dat de paniekaanvallen zich in een rap tempo zouden aandienen. In de trein, bij de kapper, als ze met vriendinnen op stap was. Sterker nog, ze had geen idee dat deze angstaanjagende ervaring, een paniekaanval wordt genoemd. Pas na maanden kon ze het aan ons vertellen.

Angst heeft ze van jongs af aan gekend. Als 9-jarige durft ze ’s avonds niet naar bed. Ze is bang dat de man met die pet weer in de kast zit. Wij als ouders zijn vaak radeloos en proberen haar op allerlei manieren gerust te stellen. Meestal zonder resultaat.

Inmiddels is Mirjam 35 jaar, een krachtige vrouw die leeft vanuit vertrouwen. Een enkele keer heeft ze hulp van een professional gezocht, maar al snel wordt duidelijk dat dit haar niet gaat helpen. Er blijft maar één ding over en dat is zelf uitvinden wat werkt. ‘Ik heb er genoeg van om mijn leven te laten bepalen door angst. Ik wil vrij zijn om te doen wat ik wil. Als niemand mij kan helpen, dan moet ik mezelf maar helpen.’

Eén van de dingen die ze besluit is te gaan trainen voor de marathon. Ik onderdruk mijn twijfels. De afstand zal ze wel redden, maar een mensenmassa is iets waar ze in het verleden al paniek van kreeg als ze eraan dacht.

Twee keer loopt ze met succes de marathon.

Ze ontdekt hoe het haar zelfvertrouwen versterkt.

Haar verlangen om iets te creëren voor mensen die overleven met angst groeit. Ze volgt een coachopleiding en start haar eigen praktijk.

Een aantal maanden geleden, vertelt ze over haar plannen om een onlinetraining met live-coaching te ontwikkelen. Het onderwerp laat zich raden.

‘Mam, heb je zin om het samen te doen?’ vraagt ze.

‘Daar hoef ik niet over na te denken,’ zeg ik vol enthousiasme.

Als we samen de training voorbereiden vertelt Mirjam hoe angst haar leven heeft beheerst. Het heeft ook oud zeer opgerakeld. Ik kon er in bepaalde periodes niet voor haar zijn. De pijn van ons beiden is door die gesprekken geheeld. Wat een geschenk.

Ik bewonder hoe het haar gelukt is om voluit te leven vanuit vertrouwen. Niet dat er nooit meer angst is. Het hoort voor ons allemaal bij het leven. Waar het om gaat, is de angst niet je leven te laten regeren. Daar is ons programma op gericht. ‘Als er 20 jaar geleden zo’n programma had bestaan, wat was dát dan een uitkomst voor mij geweest,’ aldus Mirjam.

Iedereen die er genoeg van heeft om zijn of haar leven te laten beheersen door angst is welkom. De laatste week van februari starten we met het programma.

Wil je meer weten of weet je iemand die hier baat bij kan hebben, plan dan een afspraak op het moment dat het jou uitkomt met Mirjam
https://ap.lc/5f2Ts

04/02/2021

Mijn 89-jarige, nog zelfstandig wonende moeder is er eentje om blij mee te zijn. Als ik op deze manier oud mag worden, dan teken ik ervoor.

Ze is een bekendheid in de buurt. Met iedereen die er maar een klein beetje voor openstaat, maakt ze een praatje. Vol trots vertelt ze elke dag tijdens ons telefoongesprek, dat ze weer twee keer een uur heeft gelopen. ‘Wat is die rollator toch een uitkomst. Als ik thuiskom dan ben ik helemaal niet moe.’ Standaard volgt een enthousiast verhaal over wie ze heeft gesproken op straat en over de spelende kinderen die haar vertelden wat ze aan het doen waren. Inmiddels ken ik ook de namen van het personeel van de Aldi. De beste winkel die er is, omdat ze haar allemaal Wilma noemen. Ja, de Aldi is echt een uitje. Net zoals de markt, waar de kaas- en notenboer weten dat ze bijna 90 jaar is. Ze kunnen het niet geloven. Zonder iets te zeggen, snijden ze de kilo jong belegen kaas al aan, zodra ze haar zien aankomen lopen.

‘Ik heb jullie nodig,’ zegt ze herhaaldelijk tegen haar kinderen en alle lieve mensen die om haar heen staan. Zoals de buurman die elke ochtend even zwaait voor het raam. ‘Zo weet hij dat ik niet dood in huis lig,’ zegt ze dan grappend. Ze is zo blij met hem, ook omdat hij haar regelmatig verrast met een verrukkelijke maaltijd.

Sinds ze door de lockdown niet meer tweewekelijks naar de kapper kan, föhn ik haar haren. ‘Wassen kan ik zelf wel, maar dat föhnen is me te zwaar. Ja, ik heb jullie echt nodig.’

Afgelopen zaterdag staat ze op de uitkijk als ik aan kom rijden. We begroeten elkaar op de inmiddels vertrouwde manier. Corona-proof, zo noemen wij het. Zij draait haar hoofd van me af, pakt me stevig vast en zegt: ‘Ik ben zo blij dat je er bent.’ ‘Ik ook mam, fijn om je te omhelzen en je in de ogen te kijken.’

Als we even later aan de slag gaan met haar kapsel, valt mijn oog op het zelf geborduurde kapmanteltje dat ze om heeft. Mijn gedachten gaan naar haar pikzwarte haren van 50 jaar geleden. Na de geboorte van mijn broertje werd ze binnen een paar weken grijs. Hij bleek een ernstige hartafwijking te hebben. De kans dat hij de operatie zou overleven, was klein. Dat mijn inmiddels 55+ broer nauwelijks beperkingen heeft, had niemand verwacht. Wat een wonder.

Haar spierwitte haren ogen fragiel. Haar hoofdhuid wordt steeds meer zichtbaar. Die kale plek op het achterhoofd is mijn grootste uitdaging. Ik doe mijn uiterste best, want straks gaat mijn moeder het resultaat checken.

Terwijl ik voorzichtig een plukje haar in mijn handen neem, zegt zij: ‘Ik vind het heerlijk. Het kan me niet lang genoeg duren. Ik denk dat ik nooit meer naar de kapper ga.’

Ik realiseer me dat ik haar nog niet heb gezegd wat een voorrecht het is om dit te doen. Intiem en ontroerend, zijn de eerste woorden die bij mij opkomen. Vanavond als ik haar bel, ga ik het haar alsnog vertellen.

Wat er nog meer gebeurt tijdens onze ontmoetingen lees je in mijn volgende blogs.

31/01/2021

Alle verhalen die ik schrijf over cliënten, laat ik hen lezen voordat ik ze publiceer. Details pas ik aan als zij dit willen. Ook de voornaam verander ik, tenzij iemand het juist leuk vindt als ik de eigen naam gebruik. En die cliënten zijn er ook. Soms verander ik de naam waardoor het iets triggert bij diegene. Zoals bij Jenny. ‘Het zou fijn zijn als je mijn eigen naam gebruikt, want ik heb een antipathie tegen de naam Jenny. Ik ga het blog op een later moment nog lezen. Maar dit wilde ik je alvast laten weten.’

Het was de tweede keer dat een verzonnen naam dit effect had. Ik vond het wel komisch. Hoe bestaat het dat ik precies een naam verzin waar de ander een hekel aan heeft.

Een paar dagen later schrijft Jenny: ‘De blogs zijn heel prettig om te lezen en herkenbaar. Laat alles maar staan zoals het is. Ook de naam.’

Ik ben blij dat het stuk haar zo goed bevalt dat zelfs de naam niet aangepast hoeft te worden.
Soms duurt het wat langer voordat ik een reactie krijg.
Toen ik Agnes voor de tweede keer mailde met de vraag of ze de concepttekst had gelezen, ontving ik dezelfde dag bericht terug.

’Sorry voor mijn late reactie, ik was nogal druk. Eerlijk gezegd moest ik me er ook toe aanzetten om het te gaan lezen, want ik was toch enigszins bang voor wat je over mij zou schrijven. Maar ik vond het leuk om te lezen en leerzaam. Jij laat ook wat van jou zien. Dat geeft mij kracht. Plus ik merk hoe ik in zo’n korte tijd met jou al ver ben gekomen. Van mij mag je het zo plaatsen hoor, ik heb daar helemaal geen moeite mee. En ik ga nu nog harder werken om uit de slachtofferrol te komen.’

In haar laatste zin refereert Agnes aan de neiging die we allemaal hebben om je zo nu en dan slachtoffer te voelen. Dat het steeds weer een bewuste keuze is om niet in die rol te schieten, omdat het je niet verder helpt.

Confronterend is het soms ook voor degene waarover ik schrijf. Een andere cliënt die wel met haar eigen naam genoemd wordt, schrijft: ‘Ik heb de conceptblogs gelezen. Zou dit over een ander gaan? vroeg ik me af. Het lijkt of het nog moet binnenkomen dat het echt over mij gaat. Het maakt me overigens niet uit wat anderen ervan vinden. Dat is zo bevrijdend.’

Toen ik de eerste keer aan een cliënt vroeg of ze het oké vond dat ik haar situatie als uitgangspunt gebruikte voor mijn verhalen, moest ik een drempel over. Haar enthousiaste reactie verraste me. Ze vond het zelfs heel leuk dat ik het haar vroeg. Het stimuleerde me om door te gaan.

‘Waarom schrijf je deze verhalen?’ vroeg iemand me onlangs.

Mooie vraag, die ik mezelf ook al had gesteld. Meer daarover in een volgend blog.

Lees alle blogs: https://moeiteloosbestaan.nl/blog/

28/01/2021

Angst en Emotie.
Er is in deze tijd zoveel over te vertellen! In de praktijk zie ik steeds meer mensen aankloppen met deze gevoelens.

Aanstaande vrijdag 29 januari 2021, 10:00uur, organiseer ik een room op Clubhouse.
Tijdens deze talk zal ik mijn kennis delen en met jullie bespreken welke methode ik hiervoor gebruik.

Wil je graag meepraten over dit onderwerp of heb je een vraag, kom dan vooral meepraten.

https://www.joinclubhouse.com/event/bPD5k7Wx

24/01/2021

Onzeker zijn we allemaal

Op een verjaardag vertelt een lezer dat hij mijn blog ‘Als ik onder druk sta’ heeft gelezen. Hij herkent zichzelf in het verhaal. Zijn vriendin kijkt hem verrast aan en zegt: ‘Ik wist niet dat jij daar ook wel eens last van hebt.’ Blijkbaar heeft zij het dus ook gelezen.

‘Niet vaak, maar ik ken het wel,’ zegt hij bijna verontschuldigend. ‘Is het ook echt gebeurd wat je daar schrijft?’ vraagt hij.

‘Wat leuk dat je het verhaal hebt gelezen én dat je jezelf erin herkent. Ja, het is echt gebeurd. Uitgangspunt van mijn blogs is wat ik meemaak in mijn praktijk en in het dagelijkse leven. Geïnspireerd door de boeken van Irvin Yalom, psychiater en bestsellerauteur, schrijf ik open over wat er in mij omgaat.

Net zoals ik mezelf herken in de boeken van dr Yalom, zo herkennen mensen zich in wat ik schrijf. In de tijd dat onzekerheid over mezelf de boventoon voerde, liet ik het wel uit mijn hoofd om mijn mindere leuke kanten te delen met anderen. Nu vind ik het bevrijdend om mijn ervaringen te delen, zonder dat ik me van mijn beste kant hoef te laten zien. Daarbij kom ik er steeds meer achter dat het universele uitdagingen zijn waar mijn verhalen overgaan. Ieder mens heeft in meer of mindere mate last van onzekerheid. Door daar eerlijk over te zijn, vertrouw ik erop dat anderen geïnspireerd worden om ook eerlijk te zijn naar zichzelf. Ik heb gemerkt dat als ik mezelf niet veroordeel als ik onzeker ben, het leven een stuk vrolijker wordt.’

‘Hoe doe je dat? Jezelf niet te veroordelen?’ vraagt hij. ‘Want voor ik het weet, is het al gebeurd.’

‘Dat is een kwestie van oefenen. Denk vooral niet dat ik er vrij van ben. Het is niet mijn streven om oordeelvrij te worden. Dat lijkt me onmogelijk. Het gaat erom dat ik inzie dat ik aan het oordelen ben. Op dat moment heb ik een keuze, namelijk ermee doorgaan of stoppen. In het eerste geval ga ik me steeds beroerder voelen. Daar blijf ik soms in hangen. Maar vroeg of laat realiseer ik me dat ik kan stoppen. Dan zeg ik bijvoorbeeld tegen mezelf: “Je hoeft niet perfect te zijn.” of “Hoe zou ik me voelen zonder dat ik mezelf veroordeel?” Ik zie het als een oefening om minder te oordelen met als gevolg dat de liefde en zachtheid in mij meer ruimte krijgt.’

Zijn vriendin kijkt me aan. ‘Het klinkt zo simpel,’ zegt ze bedenkelijk. ‘Ik herken mezelf ook in jouw verhaal. Uren kan ik bezig zijn met hoe ik het anders had kunnen doen. Ik baal dan zo van mezelf.’

‘Dat snap ik helemaal én daar zit precies het probleem. Door mee te gaan in je verhaal, krijgt het oordelen over jezelf alle ruimte. De eerste stap is dit inzien. Geduld is essentieel. Hier spreekt een ervaringsdeskundige,’ zeg ik lachend.

Lees al mijn blogs op https://moeiteloosbestaan.nl/blog/

22/01/2021

Mijn man luistert wel

Deel 2 van 2

De dag nadat Paul en ik terugkeken op zijn ‘pijnlijke-arm-verhaal’, gebeurt er iets interessants.

Als we na ons ontbijt, samen genieten ons eerste kop koffie, staan we stil bij hoe goed we het hebben en delen wat ons bezighoudt.

Ik vertel iets over waar ik de dag ervoor op stuitte tijdens het schilderen.

Uit het niets rollen er tranen over mijn wangen. ‘Let er maar niet op hoor. Ik begrijp ook niet waar die opeens vandaan komen,’ zeg ik wat ongemakkelijk terwijl ik mijn tranen van mijn gezicht veeg.

Paul kijkt me verontwaardigd aan. ‘Het mag er toch gewoon zijn,’ zegt hij liefdevol.

‘Ik merk dat ik nog steeds afhankelijk ben van jouw reactie en die van anderen op mijn schildercreaties. Als ik geen: O wat mooi hoor, dan weet ik niet hoe snel ik eroverheen moet schilderen. Het doet me denken aan de reacties die ik op de basisschool kreeg tijdens tekenles. Elke keer had ik buikpijn als de juf zei dat we gingen tekenen of schilderen. Het zag er gewoon niet uit als ik een boom of een hond probeerde te tekenen. En ik vind dit nog steeds zo. Eigenlijk wel stoer van me dat ik toch anderhalf jaar geleden ben begonnen met die cursus intuïtief schilderen.’

Paul glimlacht en ik vervolg: ‘Gisteren had ik de neiging om maar helemaal te stoppen. Ik ken dit van mezelf en weet dat het een vluchtroute is om emoties waar ik geen zin in heb, te vermijden. Maar schilderen helpt me om puur te genieten van het bezig zijn met verf en het resultaat los te laten. Alleen nieuwsgierig te zijn naar wat zich ontvouwt als ik laag over laag opbreng. Nee, ik ga dit niet opgeven. En ik ga ook proberen te stoppen met de creaties van anderen als maatstaf te nemen.’

Nog steeds luistert Paul aandachtig en ik zeg: ‘Wat fijn om dit te delen. Het lucht me op en geeft ruimte.’

Wat ben ik gek op hem, denk ik bij mezelf. Hoe veiliger ik me voel, des te meer durf ik mezelf in al mijn puurheid te laten zien. Vooral als hij zo aanwezig is. Sterker nog, als Paul druk is met andere dingen dan komt het niet eens bij me op om zoiets te delen. Alleen als hij er volledig is komt mijn kwetsbaarheid naar de oppervlakte. Wat een bevrijding. Is dat niet waar iedereen naar verlangt? Iemand die zo naar je luistert?

Dat hij soms niet luistert als ik hem ervan probeer te overtuigen dat hij beter hulp kan gaan zoeken voor zijn pijnlijke arm, ach dat neem ik hem niet kwalijk. Dat hij op deze manier wel luistert is voor mij veel belangrijker.

17/01/2021

Mijn man luistert niet

Deel 1 van 2

Het is ruim een maand geleden als ik voor de eerste keer tegen Paul zeg: ‘Als ik jou was dan zou ik naar de fysiotherapeut of chiropractor gaan. Deze klachten gaan niet vanzelf over.’

‘Ik heb dit vaker gehad en ‘t gaat vanzelf wel over,’ mompelt hij.

Uit ervaring weet ik dat pijn aan je elleboog, meestal niet vanzelf overgaat. Ik zet nog een tandje bij en probeer hem ervan te overtuigen dat het belangrijk is om bij de eerste klachten in actie te komen. Hij lacht wat en herhaalt dat hij denkt dat dít vanzelf overgaat. ‘Denk vooral niet dat ik je een zeur vind, want dat is echt niet zo,’ voegt hij eraan toe.

Ik frons mijn wenkbrauwen. Als hij dit het ziet, schiet hij in de lach. ‘Nou ja, misschien heel soms. Maar ik weet dat je vanuit zorgzaamheid spreekt.’

De dagen erna grijpt hij herhaaldelijk naar zijn arm. Nu en dan probeer ik hem er toch van te overtuigen dat het écht belangrijk is om ernaar te laten kijken. Zonder succes.

Nu is Paul iemand die graag zelf doktert. Ik moet bekennen dat zijn aanpak vaak succesvol is. Zoals toen hij gisteren met een Stanley mes een splinter uit zijn duim verwijderde.

Lees het volledige blog: https://moeiteloosbestaan.nl/uncategorized/mijn-man-luistert-niet/

14/01/2021

Ontevredenheid is er niet zomaar
Deel 4 van 4

‘Het was goed om me bewust te worden van de pijn. Ik merk dat alles nog op zijn plek moet vallen,’ zegt Philip als we een kleine week na de Intense 2-daagse elkaar telefonisch spreken. ‘De opstelling van zondagmiddag werkt nog steeds door. Ik heb meteen een afspraak met mijn vader gemaakt. Ook al vind ik het spannend, mijn insteek is om me open op te stellen als we elkaar zien. Ik verlang ernaar meer verbinding met hem te ervaren.’

Het is stil aan de andere kant van de lijn.

Omdat de uitwerking van de opstelling intens was, stelde ik toen voor de evaluatie van de 2-daagse even uit te stellen om het proces waar Philip in terecht was gekomen niet te verstoren. Vandaag zouden we het hierover hebben en als ik hem ernaar vraag zegt hij: ‘De afwisseling in het programma vond ik fijn: de intensieve sessies, de strandwandelingen, een dutje doen of relaxen. Ik hoefde ook alleen met mezelf bezig te zijn. Dat heeft me goed gedaan. Naar mijn idee heb je het ook adequaat aangepakt. Lekker to the point. Ik voelde me snel op mijn gemak.’

‘Dat is fijn om te horen Philip,’ zeg ik blij.

Lees het volledige blog: https://moeiteloosbestaan.nl/uncategorized/ontevredenheid-is-er-niet-zomaar-4/

10/01/2021

Ontevredenheid is er niet zomaar

Deel 3 van 4

‘Het was wel verrassend en intens, de sessie van vanochtend,’ zegt Philip als we langs de zee wandelen. ‘Ik kan voelen dat het belangrijk was om hier aandacht aan te geven. Fijn om nu meer rust in mezelf te ervaren. De vraag die bij me opkomt is, hoe dit meehelpt om helderheid te krijgen over mijn relatie met Mieke. We zijn al 25 jaar samen, vaak hebben we het goed. Met elkaar en met onze twee zoons. Waarom ben ik niet tevreden?’

Ik vertel hem wat ik jaren geleden heb geleerd van Harville Hendrix, bestsellerauteur en expert op het gebied van relaties. In zijn boeken beschrijft hij dat frustraties in een relatie voortkomen uit onvervulde jeugdbehoeften. Onbewust proberen we om de ander die behoeften te laten vervullen.

‘Mission impossible, dat begrijp je ongetwijfeld,’ zeg ik lachend. ‘Het gaat erom dat je de pijn in jezelf heelt. Zodat de ander je leven aanvult, in plaats van dat diegene onvervulde behoeften invult. Misschien niet zo leuk om te horen voor jou.

Philip kijkt me vragend aan. Stilzwijgend lopen we verder.

‘Dat is inderdaad niet fijn om te horen. Beetje gênant ook, vooral omdat ik kan voelen dat dit ergens klopt,’ zegt Philip. ‘Het wordt tijd om dit achter me te laten.’

‘Ach,’ zeg ik gekscherend, ‘ik kan erover meepraten hoor. Ik herinner me nog zo goed, dat ik met mijn tweede partner relatietherapie volgde en kennismaakte met Harville Hendrix. Wat was het confronterend te ontdekken dat mijn partner vooral de negatieve eigenschappen van mijn ouders bleek te hebben. Terwijl ik in eerste instantie dacht eindelijk rust bij hem te vinden na mijn eerste gestrande huwelijk. Dat ik herhaaldelijk het gevoel kreeg dat er iets niet pluis was, negeerde ik voor het gemak. Door deze ervaring heb ik geleerd minder afhankelijk te zijn van het gedrag en de stemming van mijn partner én mijn eigen gevoelens serieus te nemen.’

De zon breekt door. We staan even stil en kijken naar de golven en het vergezicht, terwijl een echtpaar met drie honden voorbijloopt. We schieten in de lach als we zien hoe de Jack Russel de twee herdershonden probeert bij te houden. ‘Wat een mooie metafoor voor waar we het vanochtend over hadden. Iedereen heeft zijn eigen tempo. Jezelf forceren brengt vooral frustratie teweeg,’ zeg ik op een luchtige toon.

Als we doorlopen vraagt Philip om concrete handvatten.

‘Als jij je gedrag verandert, zal je ontdekken dat de ander ook nieuw gedrag laat zien. Om je een simpel voorbeeld te geven. Ik heb de neiging door te vragen als mijn vriendin iets vertelt over haar werk. Het gevolg is dat zij nog meer gaat delen, terwijl ik daar niet op zit te wachten. Tegenwoordig probeer ik met aandacht te luisteren en als zij een vraag heeft, reageer ik daarop. Pasgeleden nog merkte mijn vriendin op dat zij minder behoefte heeft om uitgebreid te vertellen over haar werk. En dat dit haar prima bevalt. Allebei blij dus,’ zeg ik lachend.

We praten verder over welk gedrag hij wil veranderen.

Willeke van Barneveld

03/06/2021

29/03/2021

25/02/2021

11/02/2021

04/02/2021

31/01/2021

28/01/2021

24/01/2021

22/01/2021

17/01/2021

14/01/2021

10/01/2021

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type