03/11/2025
Mijn laatste persoonlijke Aanvonk-blog
Nu ik dit schrijf en besef dat het de laatste keer voor mij is, wil ik nog zóveel delen en juist daardoor lukt het niet. Niet omdat ik niets te zeggen heb, maar omdat ik zo graag nog één keer een inspirerende, aanvonkende tekst voor jullie wil schrijven.
Maar mijn eigen vonk is nu aan het doven, en als dit wordt gepost, is mijn vonk gedoofd.
Ik heb altijd gezegd dat ik, als het moment zou komen dat ik “moet gaan”, hoopte dat ik afscheid kon nemen. Mijn vader overleed plotseling aan een hartinfarct toen hij nog jong was, zonder afscheid. Dat heeft me altijd geraakt.
Ook heb ik vaak gedacht dat het zo jammer is dat op een uitvaart zoveel warme, liefdevolle woorden klinken, woorden die we eigenlijk zouden moeten uitspreken zolang iemand nog leeft.
Voor mij is dat nu werkelijkheid geworden. Ik heb zóveel liefde en steun ontvangen; het voelde als een warm bad dat mij overspoelde en ik diep ontroerd heb mogen ervaren. Natuurlijk had ik graag langer geleefd, maar dat is blijkbaar niet de bedoeling.
Wat mij helpt, is een van mijn levensinstellingen: Waar heb je invloed op, en wat heb je te accepteren?
Samen met mijn gezin en dierbaren heb ik afscheid kunnen nemen.
Dat brengt diep en rauw verdriet, een gevoel van verscheurd zijn, maar ook intense, onvergetelijke momenten, herinneringen delen, lachen, huilen en bovenal: grote dankbaarheid voor het leven dat ik heb mogen leven.
Als je s ’morgens wakker wordt, vraag jezelf dan eens af waar je blij van wordt, wat je wilt betekenen en wat je zin geeft. Die antenne naar binnen dat is waar je vonk en je ‘goud’ zit. En dat delen met anderen: dát is wat aanvonken voor mij betekent.
Liefs,
Marij
