26/10/2021
Vanmiddag liep ik een van mijn favorieten cafés in , waar iedere zondag een band speelt.
Deze keer was het een voor mij onbekende band waar van de 4 bandleden die ongeveer bij elkaar 240 jaar oud waren . niks mis mee hoor. Ook de klup van 50 + komt hier regelmatig. Het was niet druk dus ik kon eens rustig om mij heen kijken. De meeste gasten waren vrouwen. Goed gekleed , dat wil zeggen, jeugdig . er werd bewogen op de muziek. Vaak met een lege blik in de ogen en zonder gevoel. Ogen die vaak pijn uitdrukten. De weinige manen probeerden ook met hun kleding iets van een jeugdige on bezonnenheid uit te stralen. Maar onzekerheid viel meer op. Enige vrolijkheid en positivieteit werd met argwaan bekeken. Mensen zoeken naar contact maar zo vol met argwaan dat het bijna pijn deed. Spiedend om zich heen. Leeg en hunkerend naar idealen die ze lang geleden verloren hebben. Vergeten hun verleden een plek te geven, leven in een slachtoffer rol. Het maakte mij droevig . k heb veel meegemaakt in mijn leven, kan droevig zijn, maar mijn pijn heeft een plaats en beheerst mijn leven niet. Ik hou van de mooie dingen en durf mijn pijn te beleven, maar ook zeker te leven. Er waren dames bij waarvan ik dacht, ik zou je in mijn armen kunnen nemen en je liefde geven, je blijheid laten ervaren, maar waar je absoluut niet meer bij hun gevoel kan komen. Uitgaan op deze wijze is een vat vol oud zeer waar men smacht maar weigert te geloven in hun eigen geluk Ik weiger te geloven dat dit het leven van een senior zo moet zijn.
