18/11/2022
4 jaar geleden was het..
Het gevoel bleef knagen. Een gemis. En ik wist dondersgoed wat dat was. Paardrijden en het in contact zijn met paarden en de natuur.
Zoveel jaren waren er verstreken dat ik niet heb gereden, nadat ik mijn lieve Ierse Tinker Loekie moest verkopen. Ik kreeg Loekie van mijn vader voor mijn 11de verjaardag. Niet zomaar, nee, ik had talent. Op mijn stal Triple X (1997) in Amstelveen werd ik gescout om me te kwalificeren voor het NK junioren. Dit werd beloond met Loekie. Ik kon alles met hem. Het Amsterdamse bos in met een touwtje om zijn nek. Onder hem door kruipen, achterstevoren rijden. Man o man wat heb je een avontuur beleefd samen.
Helaas stopte Marc (r.i.p.) met de Triple X en verhuisde mijn vader van Amsterdam zuid naar Osdorp de Aker. Voor een inmiddels 14 jaar oud meisje niet realistisch om die afstand dagelijks af te leggen. Loekie moest mee verhuizen. We belandde op een stal aan de oude Osdorperweg. Ik was hier niet op mijn plek. Mijn passie kroop langzaam naar de achtergrond en ik begon meer en meer te puberen. Mijn puberteit nam het over en mijn vader besloot op mijn 16de leeftijd, dat het beter was om Loekie te verkopen. Ik geef hem hier trouwens helemaal gelijk in. Ik was niet in staat om voor een paard te zorgen op dit punt van mijn leven en mijn ouders hadden niet het draagvlak het van mij over te nemen.
Ik weet niet wat er gebeurd is, mijn liefde bleef groeien, maar in stilte. Het was bijna verstikkend. Zo graag wou ik weer rijden, het gevoel weer ervaren wat ik met Loekie op triple X voelde. Maar ik durfde niet meer. Bang om teleurgesteld te worden? Of boos op mezelf dat ik niet voor een paard kon zorgen? Me niet waardig genoeg voelen? Ik kan er nog steeds geen vinger op leggen. Wel weet ik dat er een diep zeer lag.
Het heeft 20 jaar geduurd, twee kinderen rijker, een slecht huwelijk en een scheiding, intensieve zelf reflectie en therapie, een eigen bedrijf en heel wat levenservaring, maar het is me gelukt. Het gevoel is er weer en ik laat het deze keer niet meer los.
Zo dankbaar voor het hervinden van me grootste passie in het leven. Zo dankbaar voor alle mensen en paardjes om me heen die me bijstaan in deze reis