05/04/2026
1 april SVH - V&S
Nee het is geen grap, keiharde werkelijkheid.
De laatste wedstrijd dit seizoen, de laatste kans om kampioen te worden, de laatste wedstrijd ooit voor SVH midweek.
We staan op met zenuwen, kriebels in de buik, vlaag van misselijkheid, zou het dan echt?
We stellen elkaar gerust. We gaan gewoon lekker ballen, geen stress, we hebben een geweldig seizoen gedraait, een tweede plek is ook okรฉ!
Aan onze oproep om te komen supporten is massaal gehoor geven, de tribune zit bomvol! Partners, kinderen, fans, harde kern, (groot)ouders, voor iedereen is er publiek!
V&S komen daar in tegen met een handje vol, zelfs de speelsters laten te wensen over, 7 stuks. Net genoeg om een team aan de start te zetten.
Ze vragen ons of we extra pauzes in willen lassen aangezien zij geen wissels hebben. We weten hoe snel ze zijn. "Jullie houden het wel vol zonder wissels!" We besluiten het niet te doen, onsportief? Misschien een beetje, maar we grijpen alles aan om de 1e plek te bemachtigen!
Twee dames zijn lichtvoetig, ze hebben zoveel snelheid dat we er weinig grip op krijgen. Een aantal keer komen ze hard in, waar wij dit zien als indringen ziet de scheidsrechter dit als cirkel verdedigen met penalty's tot gevolg.
Het gaat over en weer 7-7 rust.
We besluiten de snelle dame uit het spel te halen, en meer op de break te gaan.
De spanning is eigenlijk niet te doen, als Henrike een belangrijke break mist door op de p**l te gooien ontploft het sportcomplex. De bal komt in handen van Marloes, vanaf de cirkel beland hij in het net, hij is binnen, het is gelukt. 14-12 winst.
Wat een spanning, wat een ontlading!
Het bestuur overhandigt bloemen, wijn en presentjes.
Als ware bekende topsporters worden we onthaald in de gang, iedereen is trots en vooral wij. Trots op ons zelf, trots op ons team, trots op de bijzondere band die we met elkaar hebben!
Volgend seizoen word het anders. We hebben besloten te wisselen van posities, nog meer de beste handbalsters in elkaar naar boven te halen.
Geen SVH meer, maar vanaf volgend seizoen HVSmilde '26.
รรฉn ding blijft hetzelfde, plezier staat te allen tijde voorop!
Het bleef nog lang onrustig in Olรฉ, als we midden in de nacht al slingerend huiswaarts gaan verschijnt er weer een grote glimlach, en misschien ook wel een traan. Een traan van trots, verbondenheid, geluk en voldoening. Het is ons gewoon gelukt!!!