22/10/2024
Durf te vragen
Mijn lijfelijke herstel gaat in kleine stapjes; wat nieuw voor me is (mijn persoonlijke systeem dacht dat sprongen maken ‘beter’ is).
Er is echter ook een andere verandering; ik heb een andere woonplek. En zeg dagelijks ‘goedemorgen’ tegen m’n nieuwe hertenvriend die hier al aan de muur hing.
Waar een nieuwe woning voor vele mensen opwekt dat dat iets goeds is; geeft het wennen op een nieuwe plek mijn lijf nu ook stress (dat komt goed, I know).
Het hele leven vraagt bepaalde spanning en inspanning. Mijn drang was altijd perfecte ontspanning, niet tèveel ongemak; want vanuit m’n vroegste ervaringen wist ik dat dát het leven zwaar (gevoelsmatig zelfs ondraaglijk) maakt.
Het leven haalde me in. Liet me zien en vooral voelen dat er wel degelijk ongemak bestaat. Zelfs een gevoel van hel op aarde (ik was meer het hemel typetje). Dit was 3 jaar geleden de periode van zware depressie.
De ptss klachten nav de brand vorig jaar liegen er óók niet om. Te dealen hebben met een lijf dat zó snel in schrik stand schiet, is iets totaal oncontroleerbaars.
Sommige stukken voelen simpelweg diep en intens gemeen.
‘Waarom zoveel mem?’ Vroeg een van mn zoons me een poosje geleden. Waarop ik eerst geen antwoord kon en wilde geven; en pas later het antwoord kwam: want blijkbaar kúnnen wij dit. Maar ik weet ook niet altijd hoe…
Nu (pas) komt m’n vraag. Want wat ik wèl kan is een stukje van m’n verhaal delen. Als teken van hoop- en bemoediging. Rouw, maar toch ook met wat humor. Max 45 minuten; en daarna nog éven ruimte voor een paar vragen.
Want voor mij werkt: delen = helen. En spreken kan ik, verhaal overbrengen geeft mij voeding. En asjeblieft: laat het ècht zijn (ipv alleen de mooie buitenkant).
Dus heb jij een huiskamer (of andere setting) en wil je me uitnodigen voor een moment met een oprecht verhaal vanuit verbinding (en respect voor zowel gemak als intens en wrang ongemak)? Stuur me dan graag een bericht.
Want ten diepste weet ik: we doen ertoe. Als vrouw. En als man. En vanuit alle rollen die je maar hebt. Maar soms is dat weten volledig ondergesneeuwd. En heb je iets van een vonkje nodig om jezelf dát weer te herinneren. Laat mij dat vonkje zijn. Dat graag m’n vuur verspreid.
Liefst op iets zachtere wijze dan dat ik het zelf moest ondergaan…
