23/06/2026
Veel ruiters denken dat er iets mis is met hen omdat ze spanning ervaren tijdens het rijden.
Dat ze zwakker zijn dan andere ruiters.
Minder moedig.
Of simpelweg niet goed genoeg.
Maar vaak is dat helemaal niet wat er aan de hand is.
Wat ik veel vaker zie, is dat een systeem ooit heeft geleerd dat het alert moet zijn.
Misschien door een val.
Misschien door een schrikmoment.
Misschien doordat er langere tijd veel spanning is geweest tijdens het rijden.
En vanaf dat moment gaat je brein doen waar het goed in is: je beschermen.
Alleen zit daar ook een keerzijde aan.
Want als jouw systeem voortdurend bezig is met veiligheid, ben je vaak niet meer volledig bezig met rijden.
Dan ben je bezig met:
• controleren
• scannen
• voorspellen
• voorkomen
• overdenken
En dat kost ontzettend veel energie.
Misschien herken je het wel.
Dat je na een rit lichamelijk niet eens zoveel hebt gedaan, maar toch compleet leeg afstapt.
Niet omdat je paard zoveel van je vroeg.
Maar omdat jouw hoofd geen seconde rust heeft gehad.
En juist daarom geloof ik dat de oplossing vaak niet zit in nóg harder je best doen. Maar in begrijpen wat er eigenlijk gebeurt in jouw hoofd en lichaam.
Want spanning betekent niet automatisch dat er iets mis is met jou. Soms betekent het simpelweg dat jouw systeem je probeert te beschermen.
Herken jij dit? Laat dan een 🤍 achter of stuur me een berichtje!🫶🏼
