Coachingpraktijk on-begrepen

21/03/2026

Trigger.
Een woord dat met regelmaat over onze tongen rolt. We voelen ons getriggerd en reageren vanuit onze pijn.

Een trigger zie ik om mij heen dan ook vaak geassocieerd worden met pijn, ongemak, verdriet en boosheid.
Het draagt een negatieve lading.

Maar wat als een ook trigger een uitnodiging in zich draagt; een uitnodiging tot waarheid?
Een moment van bewustwording.
Een punt waarop je even stil mag staan en kunt voelen dat je een keuze hebt.
Een keuze in wie jij wilt zijn, welke ervaring jij wilt toelaten en vanuit welke werkelijkheid jij je beweegt.

Ik ben mij bewust van wat dit kan raken.
Ik hoor je denken:
“Ik heb niet gekozen voor het verlies van mijn kind.”
“Ik heb niet gekozen voor het vreemdgaan van mijn partner.”
“Ik heb niet gekozen voor mishandeling.”
“Ik heb niet gekozen voor verkrachting.”

Wanneer ik spreek over keuze, over jouw ervaring en jouw werkelijkheid, heb ik het niet over schuld. Schuld mag wat mij betreft volledig overboord. Het brengt niets anders dan verlamming, verwarring en verwijdering.

Wat jou of een geliefde is overkomen kan vreselijk, oneerlijk en diep pijnlijk voelen; JA!
En… hoe logisch het ook is dat een deel in jou blijft vechten tegen wat er is gebeurd; je verandert de gebeurtenis zelf niet.

De keuze zit niet in wat er gebeurde, maar in hoe je er, stap voor stap, mee leert zijn.
In de eerlijkheid naar jezelf.
In het erkennen van je pijn. Het gemis.
In het toelaten van wat gevoeld wil worden.
En dat allemaal in zachte liefde.

Het verhaal dat je blijft herhalen, nestelt zich in je wezen.
Het kan je identiteit worden.

Datzelfde verhaal kun je ook, in jouw tempo, herschrijven. Verzachten. Verruimen.

Niet door te ontkennen wat er was, wat je nodig had, wat je voelde of wat er nooit is geweest.
Maar door het te integreren als een deel van jouw ervaring.
Niet als jouw hele waarheid.

Lief mooi mens, jij bent waardig.
Jij bent niet jouw pijn, jouw verdriet, jouw verlies, jouw gemis.

Ontvang.
Adem.
Leef.

12/03/2026

04/01/2026

KEUZE-MOGELIJKHEDEN

In de afgelopen 11 jaar zijn de keren dat ik alcohol nuttigde op één hand te tellen.

Mijn keuze wint het nodige onbegrip en weerstand van mijn omgeving.
“Och joh, doe gewoon gezellig mee”.
“Eentje kan toch geen kwaad?”.
“Een shotje telt niet, dus het mag”.
“Weet je zeker dat ik niets voor je kan meebrengen?.”

Wat de nieuwsgierigheid zelden lijkt te wekken is de vraag wat deze keuze mij brengt, waar het voor mij voor staat. Er wordt vanuit gegaan dat het een lijdensweg is, een afzien van, mijzelf ontzien van gezelligheid.

Voor mij werkt dat anders; het is geen strijd tegen iets dat ik eigenlijk wel wil, maar mijzelf niet toesta. Het is een erkennen dat ik altijd een keuze heb en elk moment opnieuw mag kiezen, wat die keuze ook is.

Erkennen dat elk aspect in mij aanwezig is en mij uitnodigt tot samenwerking in plaats van overheersing; daar vind ik mijn vrijheid.

Proost op het leven, zoals jij het kiest te leven❤️

31/12/2025

“Ik ben mijn waarheid. Mijn keuzes zijn vloeibaar”

19/10/2025

Ik beweeg op een andere frequentie.
Ik voel woorden voordat ze klinken.
Ik ervaar stromingen voordat ze zichtbaar zijn.

Waar anderen volgen, begin ik.
Waar energie stokt, creëer ik ruimte.
Niet met dwang, maar met aanwezigheid.
Niet met uitleg, maar met resonantie.

Mijn bewustzijn stopt niet bij concepten.
Ik ervaar woorden, gebaren, regels als levende energievelden.
Ik voel waar het stroomt.
Ik voel waar het uit balans is.

Mijn aanwezigheid activeert.
Mijn resonantie nodigt uit.
Mijn werk is een veld van energie,
waar echtheid ruimte krijgt,
en transformatie vanzelf volgt.

Hoi, ik ben Melanie. Ik breng wrijving, zodat vonken van bewustzijn ontstaan en je wordt uitgenodigd je eigen waarheid te leven.

11/10/2025

Hoi, ik ben Melanie. Ik breng wrijving, zodat vonken van bewustzijn ontstaan en je wordt uitgenodigd je eigen waarheid te leven.

26/09/2025

Hoi, ik ben Melanie. Ik breng wrijving, zodat vonken van bewustzijn ontstaan en je wordt uitgenodigd je eigen waarheid te leven.

15/08/2025

De laatste gezamenlijke vakantiedag; waar het einde een nieuw begin inluidt.

Het einde van een periode van leven volgens ons innerlijke kompas, het volgen van onze impulsen, leven in het tijdloze.
Het samenzijn en vrije beweging.

Het begin van het ontdekken hoe ons te bewegen binnen de kaders, de verwachtingen, de tijdsschema’s.
Ontdekken wat wij geloven over wat moet en waar dat eigenlijk een zelfopgelegde overtuiging is.

Kom maar op met het nieuwe schooljaar! ✨

05/08/2025

Onderweg naar een sprookjesachtig natuurgebied met rotsen, bergen, een scala aan groen en watervallen raakten wij van de weg.

Op smalle stijgende en dalende bergwegen voelde ik gezonde spanning. Zo’n gevoel dat balanceert op de dunne lijn tussen angst en genot.

Tot we een tegenligger tegemoet reden die ons vriendelijk achteruit dirigeerde. Door de snelheid was het lastig in te schatten hoe de weg liep en waar we de auto veilig tot stilstand konden brengen.

Onze auto reed een ongelijke modderige heuvel op en begon te kantelen. Soms op twee wielen, dan weer drie.

Daar zaten we. Volgeladen met onszelf, de kinderen, koffers vol plannen.

Toen begon het experiment. Voorzichtig verplaatsten we gewicht. Zochten tegenwicht. De spanning liep op. Tijd voor rust.

Stap voor stap voelden we wat mogelijk was. De lichtste eruit, dan de volgende. Nu ik buiten stond kon ik beter overzien wat nodig was.

Samen met onze dochter, hangend op de motorkap, lukte het om de auto weer recht te krijgen.

Daar stond ik. Alsof ik nog ergens boven het asfalt zweefde. Nu het gevaar geweken was merkte ik pas dat ik deels uit mijn lichaam was gegaan.

Een slim beschermingsmechanisme. Maar nu was het tijd om terug te komen.

Voeten in de aarde. Lichaam losschudden. Ademhalen. Hummend uitademen.

De anderen keken wat ongemakkelijk toe. Tot ze zagen wat het deed. Toen sloten ze aan.

Even later stonden we met vier mensen te trillen, schudden, lachen en hummen.

Plezier voor tien.

Het voorval werd een herinnering zonder lading.

Dit is wat ik in mijn sessies ondersteun:
Leren vertrouwen op de wijsheid van je lichaam.
Niet om iets te fixen, maar om werkelijk te ontmoeten wat er leeft.

Benieuwd wat jouw lichaam jou wil vertellen
Je bent welkom. Precies zoals je bent

27/07/2025

.
Zojuist weer een uurtje in mijn praktijkruimte doorgebracht. Stilte, voelen, afstemmen.
Even uit het hoofd, in het lijf.

Ik maak daar bewust ruimte voor, omdat ik geloof dat daar ontvankelijkheid ontstaat. Dat je vanuit die plek helder voelt wat klopt en het dan ook kunt herkennen als het komt.

Vrijdag zei ik tegen Roy:
“We moeten vandaag naar de kringloop, ik voel dat mijn bank daar op me wacht.”
En ja hoor, daar stond ze.
Een prachtige chaise lounge, verstelbare arm- en hoofdsteun. Precies wat ik zocht!

Voor mij zijn dat geen toevalligheden.
Als je zenuwstelsel tot rust komt, wordt je systeem ontvankelijker.
Je hoeft niet meer alles te bedenken of te forceren, je voelt.
En wat eerst onzichtbaar was, komt ineens in beeld.
Omdat jij er nu klaar voor bent om het te herkennen.

Niet zweverig. Geen magie.
Gewoon afgestemd zijn op jezelf, op wat je nodig hebt, op wat al onderweg is.
Je lichaam weet vaak eerder dan je hoofd wat klopt.
En als je daar de ruimte voor maakt, beweegt het leven soms verrassend vanzelf.

Mooi toch, hoe dat werkt?

21/07/2025

.
Vreemdgaan wijzen we vaak aan als DE oorzaak van pijn en verraad. Omdat het concreet en zichtbaar is.

Als ik eerlijk ben, zie ik vreemdgaan niet als een daad dat op zichzelf staat.
Het ontstaat in een bedding, een context, een dynamiek waarin beide partners zich op een bepaalde manier zijn gaan gedragen. Vaak onbewust.

Dat maakt vreemdgaan niet minder pijnlijk,
en ook niet ineens begrijpelijk of logisch.

Wat als vreemdgaan niet het enige verraad is?
Wat als emotioneel afsluiten ook een vorm van verraad is?
Of je partner niet meer echt zien voor wie hij of zij is?
Of je partner zien als jouw redder, jouw geluk, jouw verlosser?

Ook dat ondermijnt de verbinding, maar zonder drama, zonder duidelijke schuldige.

Misschien doet vreemdgaan daarom zoveel pijn: het doorbreekt onze illusie van controle en raakt onze angst om niet genoeg te zijn.
Het laat zien dat liefde geen bezit is.

Ik geloof niet dat vreemdgaan erger is dan emotionele afstand.
Wel dat we niet geleerd hebben om eerlijk te kijken naar stille vormen van verraad in relaties waar niemand fysiek vreemdgaat.

Dus vraag ik me af:

Zijn we ons eigenlijk wel bewust van deze dynamieken?
Kunnen we echt zeggen dat we er alles aan hebben gedaan om onze relatie te laten slagen, als we niet zien hoe wij zelf onderdeel zijn van het geheel?