Nick de Waard

Nick de Waard Stress, burn-out, paniekaanvallen

Ik heb jarenlang gedacht dat mijn klachten het probleem waren.De hartkloppingen.De duizeligheid.De spanning.De paniek.Du...
19/06/2026

Ik heb jarenlang gedacht dat mijn klachten het probleem waren.

De hartkloppingen.
De duizeligheid.
De spanning.
De paniek.

Dus daar richtte ik al mijn aandacht op.

Maar achteraf gezien zat ik vooral vast in de reactie op die klachten.

Ik voelde iets.
Ik schrok.
Ik ging nadenken.
Controleren.
Googlen.
Mezelf geruststellen.

En zonder dat ik het doorhad, draaide ik steeds hetzelfde rondje.

Pas veel later begreep ik dat herstel niet begint bij het wegkrijgen van klachten.

Herstel begint wanneer je stopt met het voeden van de cirkel.

Dat betekent niet dat je klachten moet negeren.

Maar wel dat je leert anders om te gaan met wat je voelt.

Minder controleren.
Minder analyseren.
Meer vertrouwen.

Dat was voor mij een van de grootste inzichten.

Herken jij jezelf in deze vicieuze cirkel? Je kunt uit de cirkel breken middels mijn Stress & Angst Vrij Programma.

Info kun je vinden op mijn site.

Hoe voelt een paniekaanval?? 🤯Een paniekaanval begint vaak niet met “BOEM”.Het begint veel subtieler.Je zit ergens. Op d...
16/06/2026

Hoe voelt een paniekaanval?? 🤯

Een paniekaanval begint vaak niet met “BOEM”.

Het begint veel subtieler.

Je zit ergens. Op de bank, in de auto, in een gesprek… maakt niet eens uit.

En ineens merk je: er is iets anders.

Je hart klopt net iets sneller.
Je adem voelt raar.
Je wordt je ineens heel bewust van je lichaam.

En dan ga je erop letten.

En dat is precies waar het vaak groter wordt.

Niet omdat er iets gevaarlijks gebeurt, maar omdat je hoofd het probeert te begrijpen.

“Wat is dit?”
“Waarom voel ik dit?”
“Gaat dit weg?”
“Wat als dit niet normaal is?”

En terwijl jij dat allemaal denkt, gaat je lichaam gewoon verder in die stand.

Sneller ademen.
Onrust.
Trillerig.
Licht in je hoofd.

Het voelt alsof je de controle kwijtraakt, maar eigenlijk is het je zenuwstelsel dat even op overdrive staat.

En het ergste moment is vaak niet eens de piek zelf…

maar het gevoel dat het nooit meer stopt.

Terwijl het wel stopt.

Elke keer weer.

Alleen op dat moment voelt dat niet zo.

En als je dit herkent… je bent niet gek.
Je lichaam doet gewoon iets wat het ooit geleerd heeft om je te beschermen, ook al is dat nu niet nodig.

Soms ben je gewoon in een gesprek… maar eigenlijk ook niet echt…… Je knikt. Je reageert. Je lacht misschien zelfs.Maar o...
12/06/2026

Soms ben je gewoon in een gesprek… maar eigenlijk ook niet echt……

Je knikt. Je reageert. Je lacht misschien zelfs.

Maar ondertussen ben je ergens anders.

Bij jezelf. En dan niet vanuit rust, nee: onrust.

Hoe voel ik me nu?
Is dit oké?
Waarom voel ik dit?
Gaat dit weer weg?

En voor je het weet ben je niet meer echt aan het luisteren, maar vooral aan het checken.

Ik weet nog dat ik soms een heel gesprek kon hebben en achteraf dacht: “waar ging dit eigenlijk over eigenlijk?”

Niet omdat ik niet wilde luisteren… maar omdat ik vooral bezig was met wat er in m’n lichaam gebeurde.

Dat continue scannen is zo vermoeiend.

En het rare is: je doet het niet eens bewust.

Het is gewoon een soort stand die aan blijft staan.

Alsof je brein denkt dat het je helpt om veilig te blijven.

Maar ondertussen raak je steeds verder weg van het moment zelf.

Misschien herken je dat wel?

Dat je soms gewoon verlangt naar iets simpels.

Gewoon ergens zijn. In het moment.

Zonder jezelf de hele tijd te hoeven volgen.

Zonder dat gecheck.

Zonder dat gedoe in je hoofd.

Gewoon even jij…. 🙏🏼

11/06/2026

Jull deelt hoe hij via het Stress & Angst Vrij-programma heeft geleerd dat angst niet iets is wat je per se moet wegduwen of controleren, maar iets wat je kunt leren accepteren.

Door angst te verwachten in plaats van te vermijden, en het moment zelf bewust te erkennen zonder ertegen te vechten, merkte hij dat de spanning langzaam minder grip kreeg.

In plaats van vast te blijven zitten in stress of piekergedachten, kon hij weer terugkeren naar zijn dag en dagelijkse taken.

Acceptatie speelt hierin een grote rol, omdat het de strijd met angst stopt.

Die strijd kost vaak juist extra energie en maakt de klachten sterker. Door te accepteren dat angst mag komen en ook weer mag gaan, haal je als het ware de “lading” eraf. Het wordt dan niet meteen prettig, maar wel beter hanteerbaar en minder overheersend.

05/06/2026

Een van de grootste redenen waarom mijn klachten zo lang bleven bestaan, was dat ik er voortdurend mee bezig was.

Ik wilde de onrust niet voelen. De angst niet ervaren. De klachten niet hebben.

Daardoor draaide er de hele dag een gevecht op de achtergrond: analyseren, controleren, oplossen, wegduwen.

Terwijl ik juist merkte dat er op momenten van afleiding helemaal niks aan de hand leek. In een gesprek, tijdens mijn werk, bij een goede film of een boek was ik niet bezig met mijn klachten. En dan waren ze er vaak ook veel minder.

Tot ik weer alleen was met mijn gedachten.

Hoe meer ik mijn klachten probeerde weg te krijgen, hoe meer aandacht ze kregen. En hoe meer aandacht ze kregen, hoe groter ze leken te worden.

Pas toen ik stopte met vechten en ruimte maakte voor wat er was, begon er echt iets te veranderen.

Herkenbaar? 👇

Soms merk je gewoon dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt.Niet ineens. Maar langzaam. Tussendoor.Door stress. Door...
03/06/2026

Soms merk je gewoon dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt.

Niet ineens. Maar langzaam. Tussendoor.

Door stress. Door angst. Door altijd maar doorgaan.

En dan ben je op een punt dat je vooral bezig bent met hoe je je voelt… in plaats van gewoon leven.

Wat veel mensen herkennen is niet eens dat ze “alles kwijt” zijn.
Maar dat ze zichzelf kwijt zijn geraakt in het proces.

Dat vanzelfsprekende zijn ze kwijt, door de angst.
Dat je niet de hele tijd hoeft te checken hoe het met je gaat.
Dat je gewoon wat meer op de achtergrond kon leven in je eigen hoofd.

Dat gevoel van vrijheid.

En dat kan best een raar gevoel geven.
Alsof je niet helemaal meer jezelf bent.

Maar dat betekent niet dat je weg bent.
Het betekent meestal alleen dat je te lang aan hebt gestaan.

En ergens daaronder ben je er nog gewoon. Heb daar een beetje vertrouwen in. 🙏🏼

Sommige mensen worden al wakker met angst.Niet eens direct paniek.Maar meteen die gedachte op de achtergrond:“Wat als ik...
29/05/2026

Sommige mensen worden al wakker met angst.

Niet eens direct paniek.
Maar meteen die gedachte op de achtergrond:

“Wat als ik altijd zo blijf?”

En vanaf dat moment
begint het nadenken weer.

Je voelt aan je lichaam.
Checkt hoe gespannen je bent.
Probeert in te schatten hoe zwaar de dag gaat worden.

Alsof je hoofd de hele tijd probeert te voorspellen
of het vandaag veilig genoeg is.

Wat veel mensen niet zien,
is hoe vermoeiend dat is.

Constant bezig zijn met:
– hoe je je voelt
– of het beter gaat
– of je ooit weer de oude wordt

En hoe langer het duurt,
hoe meer je soms gaat geloven
dat dit je nieuwe werkelijkheid is.

Maar die gedachte betekent niet
dat het nooit meer goedkomt.

Het betekent meestal alleen
dat je zenuwstelsel moe is.
Overbelast.
En op zoek naar veiligheid.

Herstel voelt vanbinnen vaak heel langzaam.
ZĂł langzaam dat je denkt dat er niks verandert.

Tot je op een dag ineens merkt:
– dat je iets minder bang reageert
– dat je weer even kon genieten
– dat niet alles meer draaide om overleven

Dat zijn de momenten waarop herstel begint.

Stuur me een DM als je mijn hulp hierbij wilt. 🙏🏼

28/05/2026

Kleine stapjes in je herstel zijn veel belangrijker dan het willen zetten van continu grote stappen! Dit is waarom.

In het Stress & Angst Vrij Programma is altijd het uitgangspunt: begin klein, bouw op en doe het rustig aan.

Als we namelijk te snel stappen willen zetten en gelijk alles weer volledig willen doen, kan het alleen maar tegenvallen. Want het is dan vaak teveel en dan gaan we weer onderuit en ervaren we nog meer angst en wanhoop.

Als je klein begint, kun je vertrouwen opbouwen. Want elke kleine stap is ALTIJD haalbaar. Daarna opbouwen. Rustig aan en stap voor stap.

Veel mensen met angst lijken aan de buitenkant gewoon “prima” te functioneren. Ze werken.
Ze praten.
Ze doen wat er van ...
08/05/2026

Veel mensen met angst lijken aan de buitenkant gewoon “prima” te functioneren.

Ze werken.
Ze praten.
Ze doen wat er van ze verwacht wordt.

Maar vanbinnen is er vaak iets heel anders gaande.

Een hoofd dat nooit echt stil is.
Een lichaam dat constant gespannen aanstaat.
En een systeem dat overal signalen van gevaar in lijkt te zien.

Niet omdat je gek bent.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je zenuwstelsel te lang in de overlevingsstand heeft gestaan.

Wat ik vaak zie, is dat mensen vooral proberen om van de angst af te komen.
Door te analyseren.
Door geruststelling te zoeken.
Door controle te houden over wat ze voelen.

Maar juist dat houdt de cirkel vaak in stand.

Want angst verdwijnt niet door er harder tegen te vechten.
Het wordt meestal alleen maar luider.

Herstel begint vaak op een ander punt.
Niet bij nóg beter begrijpen wat er gebeurt.
Maar bij het leren verdragen van wat er al is, zonder jezelf daar steeds op af te rekenen.

Niet omdat het fijn voelt.
Maar omdat je lichaam dan langzaam weer kan leren dat het veilig is.

En dat is meestal geen grote doorbraak.
Maar iets heel kleins.
Een moment waarop je merkt dat je niet meteen meegaat in de paniek.
Of dat je iets voelt… en toch blijft zitten.

Dat zijn de verschuivingen die tellen.

Je hoeft niet eerst angstvrij te zijn om verder te kunnen.
Je mag onderweg leren dat je het aankunt, ook mét spanning.

Stap voor stap.

07/05/2026

Waarom de bijkomende angst jouw klachten 10X erger maakt!

De klacht zelf is vaak niet eens het grootste probleem.
Het is de angst die erachteraan komt.

Je voelt een symptoom… bijvoorbeeld duizeligheid.
En meteen schiet je hoofd in allerlei scenario’s:
“Wat als ik straks flauwval?”
“Wat als er iets ernstigs mis is?”
“Wat als dit nooit meer overgaat?”

En precies daar ontstaat de onrust.
Niet alleen door het symptoom, maar door alle wat als-gedachten die erop volgen.

Terwijl je lichaam je vaak helemaal geen doemscenario probeert te vertellen.
Het probeert alleen aan te geven:
- “Je bent even uit balans.”
- “Luister naar mij.”

Maar doordat angst het overneemt, voelt het al snel als het begin van het einde.
En dát maakt het zo zwaar.

Misschien zit de oplossing niet in harder vechten tegen de klacht…
maar in anders leren kijken naar wat je lichaam je probeert te vertellen.

Adres

Schagen

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Nick de Waard nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen