03/02/2022
EUTHANASIE ๐
โDe buitenwereld heeft soms een hard oordeelโ, zegt Daan Westerink. En dat klopt. Ik voel nog de tranen branden als ik denk aan de opmerkingen die sommigen maakten. En ik merk het soms juist aan de vragen die niet gesteld worden wanneer ik vertel over euthanasie. Vooropgesteld: bij rouw is het al snel moeilijk om goed te doen. En er waren ook veel lieve mensen om ons heen.
Mijn vader koos voor euthanasie. En het is zo lastig om daar woorden voor te vinden. Het proces wat hij doormaakte om die keuze te maken was hartverscheurend. Het was geen goede of foute keuze: het was iets wat ook hij niet wilde. Hoe geef je woorden aan de liefde die we voelden op zoโn gruwelijk moment? Mijn vader moest afscheid nemen. En dit was het mooiste afscheid wat kon, ondanks alle pijn.
Precies wat Daan schrijft: โโฆ hoe leg je in hemelsnaam aan een ander uit wat het met je doet als je na een helse strijd het leven een doodziek lichaam ziet verlaten, hoe dat zo geliefde lijf lijkt te ontspannen. Er eindelijk een einde aan alle pijn komt. Je kunt naar woorden zoeken, maar je vindt ze niet.โ ๐
Wat is het fijn om dit te lezen. Euthanasie is vreselijk. Het zet je stil in de tijd. Je kunt niet bevatten wat er gebeurt. Toch voel ik de kracht van deze keuze en daarin de liefde van hem voor ons. Die dualiteit verdient het om erkend te worden. Er is geen oordeel nodig.
Rouwdeskundige Daan Westerink maakte het zelf mee: nadat haar moeder overleed door euthanasie, kon ze niet goed rouwen.