Noorderzon ritueelbegeleiding - Iris van Noorden

16/06/2026

"Blijf Nabij", het project van Palliatieve Zorg Nederland rondom het kunstwerk dat door diverse Nederlandse steden reist, biedt een interessant programma met diverse workshops, films en lezingen.

In regio Maastricht geef ik de workshop:
'𝗧𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝘁𝘄𝗲𝗲 𝗼𝗲𝘃𝗲𝗿𝘀'
𝐸𝑒𝑛 𝑟𝑖𝑡𝑢𝑒𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑘𝑠ℎ𝑜𝑝 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑛𝑎𝑏𝑖𝑗ℎ𝑒𝑖𝑑, 𝑣𝑒𝑟𝑙𝑖𝑒𝑠 𝑒𝑛 𝑘𝑟𝑎𝑐ℎ𝑡

Datum: zondag 12 juli 2026
Tijdstip: 14.00 -16.00 uur (inloop vanaf 13.45 uur)

Locatie: Het Ruweel Maastricht - Malbergsingel 62, 6218 AV Maastricht

Beschrijving:
Wanneer iemand van wie je houdt ernstig ziek is, verandert alles. Het gewone leven verschuift. Rollen veranderen. Zekerheden vallen weg. Hoe blijf je nabij, terwijl je zelf misschien ook laveert tussen hoop, zorg, verdriet en afscheid? Hoe blijf je in verbinding zonder jezelf te verliezen?

In deze rituele workshop verkennen we deze ingrijpende levensfase als een tussenruimte – een periode waarin het oude niet meer vanzelfsprekend is en het nieuwe zich nog niet laat kennen. Een overgang die veel vraagt, maar waarin ook betekenisvolle momenten van verbinding kunnen ontstaan.

Vanuit het perspectief van rituelen en symboliek biedt deze workshop geen pasklare antwoorden, maar wel een plek om stil te staan, te ervaren en woorden te vinden voor wat vaak moeilijk onder woorden te brengen is.

Deze workshop is bedoeld voor naasten en mantelzorgers, die zorgdragen voor een partner, familielid of vriend in de palliatieve fase.
Je hoeft niets te “kunnen” of te delen wat je niet wilt. Wel ben je welkom om even uit de dagelijkse zorgstand te stappen en ruimte te maken voor jouw eigen ervaring.

Extra informatie: Maximaal 20 deelnemers
Aanmelden kan via: https://palliaweb.nl/netwerken-limburg/agenda/een-rituele-workshop-over-nabijheid,-verlies-en-kr

Voor de complete agenda, zie:
https://palliaweb.nl/netwerken-limburg/blijf-nabij/agenda

26/05/2026

Inspiratieochtend bij Het Moment. Ik was te gast als ‘ritueelbegeleider uit de praktijk’ in de lesgroep van mijn collega-trainer Marga Hooyman. Haar studenten, die bijna klaar zijn met de opleiding, hadden van te voren hun vragen ingediend. Het waren interessante onderwerpen om op te kauwen in de voorbereiding, zoals ‘prematie’ oftewel afscheidsdienst bij leven, zoals in BNNVARA tv-programma ‘Over mijn lijk’. Maar ook mijn mooiste voorbeelden van rituelen bij leven, omgaan met mensen die weerstand voelen bij symbolen en rituelen, en onzekerheden die ik zelf als starter heb ervaren.

Het was een heerlijke, interactieve ochtend met zeer enthousiaste studenten. Zij verrasten mij bij de afsluiting met een symbolisch cadeautje, de zonnevanger. Ik werd in het zonnetje gezet tijdens hun ritueel, waarbij ze woorden over de ochtend op linten schreven, die ze vervolgens aan de zonnevanger vastbonden.

O wat hou ik er toch van om de liefde voor dit vak te delen!

LBvR - Ritueelbegeleiders

05/05/2026

Samen met een groep bevlogen register ritueelbegeleiders (RR) besteden we deze week aandacht aan de kleine uitvaart. Want hoewel bij grote uitvaartorganisaties de gedachte leeft dat er bij een uitvaart in kleine kring geen behoefte is aan een ritueelbegeleider, willen wij met onze ervaringsverhalen laten zien wat juist daarin onze meerwaarde is.

Hoe geef je vorm aan een afscheid in kleine kring van 5 tot 20 naaste familieleden en vrienden? Je gaat misschien geen levensverhaal vertellen — dat kent iedereen al — maar wat dan wel? Kleine, persoonlijke herinneringen delen? Als je dat laat ontstaan op het moment zelf, kunnen mensen zich oncomfortabel voelen. Het kan onhandig of gemaakt aanvoelen om iets te zeggen. Niet iedereen kan dat.

Een ritueelbegeleider bedenkt samen met de naasten een vorm die past bij dit kleine afscheid. Wat hebben zij nodig om goed afscheid te kunnen nemen? Wat leeft er in de onderstroom? Juist in een klein gezelschap zijn er dingen mogelijk die in een grote setting niet kunnen. Meer beweging, interactie, en ook rituelen die de essentie van deze ene dierbare persoon vatten.

Een verhaal uit mijn praktijk:

Vorig jaar werd ik gevraagd om het afscheid van een 88-jarige dame te begeleiden. Haar wens was dat dit in haar eigen woonkamer zou plaatsvinden, omringd door al haar familieleden. Maar niet iedereen kon daarbij aanwezig zijn. Voor deze mevrouw was Moeder Maria een belangrijke inspiratiebron, een voorbeeld van vrouw-zijn, compassie en zorgzaamheid. Ze had meerdere Maria-beeldjes in huis. Er zou zeker een Onze Vader en Weesgegroet gebeden worden, maar de dochter zou daar wel iets meer mee willen doen, maar wist niet goed wat.
Ik stelde voor om het Mariabeeld een prominente plek te geven, met aan haar voeten papieren blaadjes in de vorm van tranen. Tijdens de inloop konden familieleden op deze blaadjes woorden schrijven die uitdrukten wat zij in hun moeder, oma, zus en tante waardeerden. Degenen die er niet bij konden zijn, hadden hun woorden vooraf aan mij doorgegeven; ik schreef ze op de blaadjes.

In het begin van de bijeenkomst gaf ik in mijn openingswoord de sfeer van haar leven weer en de intentie van dit samenzijn. Vervolgens haalde de dochter aan de hand van foto’s in bepaalde thema’s herinneringen op aan moeders leven. In mijn slotgedachte gebruikte ik de vier seizoenen als metafoor voor haar leven, met de bloem als haar symbool.
De blaadjes met de losse woorden werden één voor één voorgelezen en op een canvas geplakt. Waar de losse blaadjes de vorm van tranen hadden, vormen ze samen de vorm van een bloem. Een fragment van de woorden die ik hierbij uitsprak:

“Voor ons ligt nu een bloem, gevormd uit alle woorden die jullie hebben gegeven. Ieder blaadje draagt een herinnering, een gevoel, een kenmerk van jullie moeder, oma, zus en tante. Op zichzelf zijn het kleine stukjes, maar samen vormen ze één geheel – net zoals haar leven uit vele momenten bestond, en net zoals ieder van jullie een deel van haar in zich meedraagt.
De bloem die hier is ontstaan, laat zien dat liefde en herinnering niet verdwijnen. Ze veranderen van vorm, ze voegen zich samen, en zo bloeit zij door in jullie harten.
Moge deze bloem een symbool zijn van verbondenheid: van tranen die samenkomen, en van de schoonheid die ontstaat wanneer herinneringen elkaar raken.”

Hoe denk jij over 'de kleine uitvaart'?
Ik ben heel nieuwsgierig naar jouw gedachten over een afscheid in kleine kring:
Wat zou voor jou onmisbaar zijn in een afscheid in kleine kring?
Als er geen ritueel is, wat blijft er dan eigenlijk over van een afscheid?

12/03/2026

03/02/2026

Wist je dat ik behalve ritueelbegeleiding bij afscheid en uitvaart ook geheel andere ceremonies vormgeef?
In eigentijdse trouwrituelen kan ik enorm veel creativiteit kwijt als ceremoniemaker.
Lees hieronder meer over die andere rol van mij 👇

Een liefdesviering waar de creatieve energie en eigenheid vanaf spettert! Waar misschien wel traditionele rituelen zijn geïntegreerd, zoals ringen uitwisselen, een ja-woord uitspreken, samen proosten, maar het ook heel anders mag. Met symboliek die iets zegt over wie jullie zijn. Met een ritueel dat jullie intenties bekrachtigd. Zorgvuldig voorbereid samen met jullie. Zodat het echt spot-on is. Zodat jullie het moment ten volle kunnen beleven, en ook jullie gasten diep geraakt worden.
Hebben jullie al een trouwdatum geprikt?
Neem contact met mij op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of kijk op de site voor meer info:
https://levensritueel.nl/home/huwelijk/

28/01/2026

Waar of niet waar?
“Bij een afscheid in kleine kring heb je geen ritueelbegeleider nodig.”

Dat ligt er aan. Heb je behoefte aan een informele, vrije vorm van afscheid nemen met een kleine groep rondom de overledene, waarbij het vooral gaat om samen zijn, dan is dat een prima keuze. Met ruimte voor wie spontaan iets wil zeggen. Misschien wordt er alleen muziek gedraaid en hoeft er niet eens iets verteld te worden.
Maar als een uitvaartverzorger als uitgangspunt tijdens het regelgesprek tegen nabestaanden zegt “bij een afscheid in kleine kring heb je geen ritueelbegeleider nodig”, dan is dat in mijn ogen een gemiste kans.

Mijn ervaring is dat die ‘kleine kring’ juist ook de vrijheid geeft om een vorm te vinden die echt bij jullie past. Een ceremonie met een helder begin, een opbouw en een fijne afsluiting. Een structuur die voor bedding zorgt, zodat je je niet verloren voelt in wat je wilt zeggen of doen. En tegelijk ook in de informele, warme sfeer die je wilt behouden. De intimiteit van een klein gezelschap vergroot de vanzelfsprekendheid dat niet alles uitgelegd hoeft te worden. Er is minder verhaal nodig, en meer ruimte voor beleving. Ruimte voor rituelen. Iets doen dat troost geeft.

Hoe ziet zo’n persoonlijke ceremonie in kleine kring er dan uit? Laat ik je meenemen in het verhaal van Jet, waar intimiteit en structuur hand in hand gingen. In het voorbereidende gesprek dat ik met Jets’s kinderen had, vertelden zij dat hun bijzondere moeder het vermogen had om een ander met twee woorden op te tillen. Jet stond opvallend positief in het leven en had een talent om zich met een ander te verbinden. Ook gaven ze aan dat ze graag iets wilden doen bij de uitvaart waarbij iedereen betrokken werd. Dat waren voor mij belangrijke uitgangspunten voor het bedenken van een persoonlijke ceremonie. De uitvaart vond niet plaats in de aula, maar in de informele familiekamer van het crematorium. In het welkomstwoord verwijs ik naar het centrale thema ‘de ander optillen’. Daarmee zet ik als ritueelbegeleider al een bepaalde sfeer neer, die herkenbaar is voor alle aanwezigen. Verschillende sprekers delen verhalen over vroeger en over hoe ze de laatste periode beleefd hebben. Diverse muziekstukken zorgen voor rustmomenten tussendoor.
In de slotgedachte haak ik weer aan bij het centrale thema ‘de ander optillen’. Ik benoem de kracht van dankbaarheid, dat daarmee je innerlijke licht nog sterker gaat stralen. De kaarsjes die tot nu aan weerszijden van Jet stonden, worden rondgedeeld tot ieder een brandend kaarsje in zijn of haar handen heeft. Ook ik heb een kaarsje vast. Samen staan we in een halve cirkel. Ik vraag iedereen om tegelijkertijd de kaarsjes op te tillen, zodat we samen Jet in het licht van liefde en dankbaarheid zetten. Nadat de kaarsjes weer gezakt zijn, leg ik uit wat de volgende stap gaat zijn. Ieder mag naar een ander toe lopen met het kaarsje. Als twee mensen dan tegenover elkaar staan, elkaar aankijken en echt contact voelen, mogen ze het kaarsje opnieuw even optillen en daarbij de volgende woorden uitspreken:
“Ik zie in jou Mama’s/ Oma’s/ Jets….” En dat mag ieder dan zelf invullen, wat er in hem of haar opkomt. Terwijl iedereen rondloopt, hoor ik om me heen dingen genoemd worden als ‘mama’s zachtheid’ en ‘Jets betrokkenheid’. Zo nemen we de tijd om rond te lopen en contact te maken met elkaar, binnen de toch wel kleine ruimte. Af en toe waait er een kaarsje uit, maar het opnieuw weer aansteken brengt ook wat speelsheid in het ritueel. Als ik het gevoel heb dat het voldoende is, zet ik de muziek aan en nodig ik iedereen uit om weer terug in de halve cirkel te staan, met het brandende kaarsje op borsthoogte. De orkestrale intro van het lied ‘I will be there’ van Katie Melua geeft iedereen de tijd weer terug op de plek te gaan staan. De tekst van het refrein is zichtbaar op het beeldscherm, zodat iedereen het zachtjes kan meezingen of neuriën. Ook ik heb tranen in mijn ogen van ontroering.
Dit is waarom ik mijn werk zo waardevol vind: omdat een ritueel, hoe klein ook, mensen kan verbinden op een manier die woorden te boven gaat.

Hoe denk jij over de mogelijkheden over een afscheid in kleine kring? Ik lees je reactie graag hieronder.

NB: Het verhaal over Jet is eerder opgenomen in mijn boek ‘Rituelen beleven’.

21/01/2026

“Een echt persoonlijke afscheidsdienst is meer dan een standaard tekst, meer dan alleen een opsommend levensverhaal.
Een echt persoonlijke afscheidsdienst geeft de sfeer van je leven weer, gaat over wat je hebt achtergelaten en over hoe je naasten verder kunnen gaan. Het biedt troost, verbinding en inspiratie.”

08/01/2026

Vorige maand maakte Lieke Vroomen een nieuwe serie portretfoto’s van mij. Dat leek mij een goed moment om mij opnieuw aan je voor te stellen. Want in mijn werk als ritueelbegeleider ben ik nabij in een intiem scharniermoment in het leven van anderen en vertel ik hun verhaal. Wie ben ik en wat is mijn verhaal?

Al ben ik geboren en opgegroeid in Maastricht, ik spreek geen dialect. Tegenwoordig woon ik in Roosteren langs de kromming van de Maas, in een oud huis met een weelderige tuin. Inmiddels ben ik 17 jaar samen met Bear Lips, die mij steunt bij alles wat ik onderneem.

Meanderend tussen verschillende sociale klassen groeide ik op. Mijn ouders leerden elkaar kennen toen zij beiden de kunstacademie in Maastricht deden. Onbedoeld raakten ze zwanger en was ik op komst. Het was voor hen een moeilijke tijd om rond te komen met weinig middelen. Nadat zij uit elkaar gingen, bleven ik en mijn zusje bij mijn moeder wonen in een sociale achterstandswijk. Aan de ene kant was er weinig; speelgoed en kleren kregen we vaak tweedehands. Tegelijk was er veel rijkdom; mijn ouders waren beiden enorm creatief en stimuleerden ook mijn creativiteit. Elpees van Fleetwood Mac, Rolling Stones en Mozart vormden mijn muzikale spectrum. Als we gingen wandelen, vertelden ze mij over de planten en kruiden. Graag dwaalde ik door hun boekenkasten, tussen I Ching, Herman Hesse en Jung. Zomervakanties brachten we door bij mijn grootouders van beide kanten: de pragmatische aannemersfamilie in Meerlo en de academisch gevormde familie in Vught. Later werd met de komst van de nieuwe partner van mijn moeder ons gezin uitgebreid en kreeg ik er nog een zusje bij.

Deze ervaringen hebben gemaakt dat ik als een kameleon kan bewegen tussen verschillende groepen, gevoelig ben voor sfeer en met een soort van verwondering naar de wereld kijk. Niets is vanzelfsprekend. Ik ben me er steeds van bewust dat één verhaal vele kanten heeft.

Zelfstandig op eigen benen kunnen staan was mijn drijfveer om na de middelbare school naar de Technische Universiteit te gaan. Hier werd mijn analytisch denkvermogen gestimuleerd. Parallel aan mijn interesse in techniek was er ook mijn interesse in spiritualiteit en het esoterische. Via Osho meditatie avonden vond ik mijn plek in een sjamanistische groep, met wie ik de seizoensfeesten vierde.

Voor mijzelf was de overstap van mijn technische beroep naar compleet ander vakgebied geen onlogische stap, al was het zeker spannend om mijn zekerheden en vaste baan los te laten. Maar ik voelde diep van binnen iets roepen, een innerlijk verlangen naar zingeving, om iets wezenlijks voor anderen te kunnen betekenen. Ik deed de opleiding ‘ritueel begeleiden’ bij Het Moment, waar ik inmiddels alweer 10 jaar zelf als trainer voor de groep sta.

Ik zie mezelf als ervaren vakvrouw die zich blijft ontwikkelen. Nog steeds lees ik veel en volg trainingen en workshops die mij nog dichter bij mezelf brengen. Inspiratie haal ik uit boeken als ‘Verlangen naar verbinding’ van Brené Brown, ‘Het geschenk’ van Edith Eger en ‘Een vlecht van heilig gras’ van Robin Wall Kimmerer. Verhalen voeden mijn breder perspectief op het menszijn. De onverwachte schoonheid van een losse zin, een muziekstuk, een prachtige bloem of door mensen gemaakte kunst kan mijn hart openzetten.

Zo zie ik mijn werk als ritueelbegeleider: iets van schoonheid aan de wereld toevoegen. Een magisch moment creëren. Troost, hoop, vreugde of liefde brengen. Het mooiste vak ter wereld!

-------------------------------------------

✨ Iris van Noorden, register ritueelbegeleider en ceremoniemaker, trainer

🧭 website: https://www.noorderzon-ritueelbegeleiding.nl/

✍ Schrijver van:

- Vakboek 'Rituelen beleven - Een praktisch handboek voor het betekenisvol markeren van levensmomenten'
- Kaartenset 'Nu ik er nog ben' - Gespreksvragen & fotokaarten
- Werkboek 'Nu ik er nog ben' - Kleine en grote levensvragen voor je eigen afscheid

11/12/2025

Naast hartverwarmende afscheidsdiensten, maak ik ook trouwceremonies, relatierituelen en liefdesvieringen 😍

05/12/2025

Iedereen hoort erbij. Inclusiviteit is voor mij een belangrijke waarde als ik bezig ben een afscheidsdienst voor te bereiden.
Om op een zorgvuldige manier ook degene te belichten die er niet bij kan of wil zijn. Zeker als er tussen de overledene en deze persoon een ingewikkelde relatie was die vele facetten kent.

"𝘔𝘰𝘨𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘢𝘯𝘴𝘵𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘢𝘳𝘴𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘣𝘦𝘥 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘦𝘪𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵.
𝘔𝘰𝘨𝘦 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘬𝘢𝘢𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘢𝘢𝘯𝘨𝘦𝘴𝘵𝘰𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵, 𝘰𝘰𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘵𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘻𝘪𝘫𝘯.
𝘖𝘮 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘥𝘳𝘪𝘦𝘵, 𝘣𝘰𝘰𝘴𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘮𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘵𝘦 𝘵𝘳𝘢𝘯𝘴𝘧𝘰𝘳𝘮𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘢𝘴𝘴𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘷𝘦."

-------------------------------------------
✨ Iris van Noorden, register ritueelbegeleider en ceremoniemaker, trainer
🧭 website: https://www.noorderzon-ritueelbegeleiding.nl/
✍ Schrijver van:
- Vakboek 'Rituelen beleven - Een praktisch handboek voor het betekenisvol markeren van levensmomenten'
- Kaartenset 'Nu ik er nog ben' - Gespreksvragen & fotokaarten
- Werkboek 'Nu ik er nog ben' - Kleine en grote levensvragen voor je eigen afscheid