12/05/2026
24 uur van Sittard
Dit jaar stond ik aan de start van de 24 uur van Sittard. Een wedstrijdvorm die ik al eens eerder had gedaan, in 2023 tijdens het Run Ultra Festival in Amersfoort. Toen bleef ik steken op iets meer dan 100 mijl.
Voor Sittard had ik een ambitieus doel: tussen de 180 en 200 kilometer lopen.
Mijn plan was om echt rustig te starten. De eerste zes uur wilde ik rond de 195 watt en 130 hartslagen per minuut blijven. Het moest voelen alsof ik nauwelijks inspanning leverde.
Dat lukte goed. Ik liep rustig, controleerde regelmatig hoe het voelde en kon lang blijven doordieselen. Maar na 65 kilometer werd ik ineens misselijk en moest ik overgeven. Daarna had ik het koud en voelde ik me moe.
Een powernap van twintig minuten in de Buzz deed wonderen. Later heb ik nog een paar keer kort geslapen, omdat ik soms letterlijk liep te zwalken van de slaap.
Tussen 90 en 110 kilometer kreeg ik juist weer vleugels. De benen voelden sterk en ik kon echt genieten. Daarna werd het weer zwaarder. Eten en drinken werd steeds lastiger. Uiteindelijk liep ik vooral op koffie, bouillon, cola en banaan.
In de laatste uren was mijn doel simpel: blijven hardlopen of dribbelen en alleen wandelen bij de verzorgingspost.
De 180 kilometer kwam toch in beeld, dus ik bleef aanzetten. Mijn Garmin gaf ruim 180 kilometer aan. De officiële meting kwam uit op 179,329 kilometer.
Net geen 180 officieel, maar voor mij voelde het als doel gehaald.
Extra mooi was de prestatie van mijn coachee en loopmaatje . Zij liep officieel 174,772 kilometer, al miste er een ronde door de chipregistratie. Op haar Garmin stond ruim 177 kilometer. Daarmee haalde ze ruimschoots haar doel van 100 mijl en werd ze derde dame op het NK.
Een prestatie om supertrots op te zijn. Voor haar, en ook voor mij als coach.