22/06/2026
Hoe kun je hier nu je ogen voor sluiten?😮💨
We hebben het hier over wetenschappelijk vastgestelde feiten. Kalfjes worden direct na hun geboorte weggehaald bij hun moeder. Onderzoekers van Wageningen University & Research (WUR) gaven in 2020 de hoogste ‘ongeriefscore’ (lees: hoe erg de dieren lijden) aan het scheiden van koe en kalf. Koeien zijn immers zoogdieren, net als wij, en de band tussen moeder en kind is voor zoogdieren cruciaal.
Om melk te geven moeten koeien zwanger worden gemaakt. Ze bevallen dan ook ieder jaar van een kalf. De helft van die kalveren bestaat uit stiertjes, en stiertjes kunnen geen melk geven. Die zijn dus nutteloos voor de zuivelindustrie. En de vrouwtjes (die ‘vaarsjes’ worden genoemd) zijn niet allemaal nodig om de oudere melkkoeien te vervangen.
Het gevolg: ongeveer 70 procent van de kalfjes wordt verkocht aan de vleeskalverhouderij. Dit feit is onlosmakelijk verbonden met de productie van zuivel. Zelfs als je vegetariër bent, waarvoor hulde, dan nóg draagt je zuivelconsumptie eraan bij dat miljoenen vleeskalveren worden vetgemest en naar het slachthuis gaan. Zij zijn het restproduct van de zuivelindustrie.
Het is geen geheim dat het leven van vleeskalveren afschuwelijk is. Wetenschappers kennen ook hoge ‘ongeriefscores’ toe voor hun angst tijdens het transport en de betonnen of hardhouten vloeren waarop ze worden gehouden. De piepjonge kalfjes staan in de eerste weken alleen in een zogenoemde ‘eenlingbox’, oftewel een kooi. De wettelijk vereiste lengte van zo’n eenlingbox is 1,1 maal de lengte van het kalf.
In hun kooi krijgen de kalveren twee keer per dag voer en een emmertje kunstmelk (de moedermelk wordt immers verkocht voor menselijke consumptie). En nee, zo’n kalf huppelt nooit in de wei, en eet ook nooit gras. Na zes weken gaan de dieren naar een hok met vijf andere kalveren. Daar leven ze op een harde, vaak gladde vloer, zonder stro. Ze komen nooit buiten en zien nooit het daglicht, behalve als ze op transport gaan.
Deze omstandigheden zorgen, hoe kan het ook anders, voor grote gezondheidsproblemen. Diarree, longontstekingen, bloedarmoede, noem maar op. RTL Nieuws onthulde in 2019 dat op 1.200 melkveebedrijven maar liefst 20 procent van de kalfjes binnen twee weken dood is. Kalfjes staan regelmatig tot hun knieën in de mest en de urine. Op foto’s genomen door inspecteurs van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit zien we kalfjes met open wonden, kalfjes met ringschurft en kalfjes die uitgemergeld in smerige stallen staan.
Recent onderzoek bij acht Nederlandse blankveebedrijven – waar kalveren worden gehouden om lichtgekleurd vlees te geven – wees uit dat meer dan de helft van de kalveren een afwijking aan de longen heeft, en 5,8 tot 7,4 procent zelfs ernstig beschadigde longen. Een derde kampt met een borstvliesontsteking.
Bij zes zogeheten rosébedrijven (hier krijgen de kalveren ander voer, wat hun vlees donker van kleur maakt) lagen de cijfers nog hoger. Bij deze bedrijven, zo schreef demissionair minister van Landbouw Carola Schouten (CU) in 2020 nog aan de Tweede Kamer, heeft ‘meer dan twee derde van de kalveren longveranderingen waarvan 17 tot 18,1 procent ernstig beschadigde longen. Meer dan de helft van de kalveren had tekenen van borstvliesontsteking.’
Logisch dus, dat deze dieren twee of zelfs drie keer antibiotica moeten krijgen in hun korte bestaan. Binnen zes tot twaalf maanden zijn ze vetgemest, en gaan ze naar de slacht. Nederlanders eten nauwelijks kalfsvlees – dat vinden we zielig – en dus wordt het meeste kalfsvlees verkocht in het buitenland.
Als dit alles nog niet genoeg bewijs is voor de stelling dat de productie van zuivel en het scheiden van koe en kalf ‘ernstig dierenleed’ veroorzaken, wat dan wel?
https://decorrespondent.nl/13040/zuivel-is-ernstig-dierenleed-van-de-rechter-mag-je-dat-niet-zeggen-maar-sue-me/a755cec3-46b1-02b4-3590-a1d58d136646
