14/06/2025
"Een vette vergissing"
Het begin van het seizoen is altijd hectisch. Op de laatste dag is er altijd nog wat te doen – klusjes die al maanden op je lijstje staan, maar nu ineens dringend zijn.
"Zou je even de lieren willen vetten?" vroeg ik aan de matroos.
"Waar is het vet?" vroeg hij.
"In het kastje onder het aanrecht," zei ik. "Er staat een potje met vet in, met een kwast erbij."
Hij knikte en ging op pad. Ik ging verder met m’n eigen werk – fijn, dat klusje kon ik afvinken.
Een half uur later stond hij weer voor me, met een trotse blik en… een pot groene zeep in zijn handen.
"Ik ben klaar!" zei hij.
Ik keek van hem naar de pot. Toen weer naar hem.
"Heb je… de lieren hiermee ingevet?" vroeg ik.
"Ja hoor," zei hij blij. "Met de kwast. Ze draaien weer top!"
Ik schoot in de lach. En niet zo’n bescheiden lachje – nee, ik barstte echt in schaterlachen uit. Tranen over m’n wangen. Geen idee waar hij die kwast vandaan had, want die zat in elk geval niet in de pot groene zeep.
Maar goed… onze lieren zijn nu niet alleen ingevet, maar waarschijnlijk ook klaar voor een carrière in de horeca. Schoon, fris en glad als nooit tevoren.
