04/09/2019
Onderweg naar India.
Ooit zag ik een foto van een groep mensen, gekleed in het wit. Het was in het Osho meditatiecentrum in India. Die foto raakte mij diep, de sfeer, de rust, de stilte, de mensen. Er was daar iets waar ik naar verlangde zonder dat ik precies wist waar dat over ging. Mijn hoofd wist het niet, sterker nog, die riep alleen maar dat het onzin was. Maar in mijn hart, in die zachtere fluistering….daar was iets….iets wat ik niet tot zwijgen kon brengen. Soms wel even. Maar het kwam telkens terug.
Nieuwsgierig en ook leergierig als ik ben besloot ik daar ooit 3 maanden naar toe te gaan. Ooit. Dit was 15 jaar geleden. Destijds was ik een alleenstaande moeder met twee geweldige puber kinderen, een baan en een hypotheek. 3 maanden zou never nooit niet gaan lukken.
Dus zo kon ik lekker blijven dromen.
Die beelden zijn zo ongelooflijk sterk, ik had 3 maanden bedacht, alsof dat de énige mogelijkheid was. Maar door zo te denkden kon ik het dus ook niet écht aan gaan☺)
Als de dag van gisteren herinner ik mij nog hoe ik zo rond Pasen met de hogedruk reiniger al het groen en de aanslag van de winter van mijn terras eraf spoot. De zomer stond voor de deur, ook de zomervakantie. Die zomer zou Mike zijn middelbare school diploma gaan halen (beloofde hij mij) Maud studeerde inmiddels.
En ineens, ineens was daar die inval, ik kan ook 1 maand gaan!!! Huh!! Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht?? Natuurlijk!! Binnen 1 week had ik alles geregeld. Iedereen verklaarde mij voor ‘gek’ India??? Sommige mensen waren bang dat ik in een sekte terecht zou komen, anderen bang dat mij iets zou overkomen, en de kinderen dan??? Laat je die 1 maand alleen?
Yep, en al die dingen dacht ik zelf ook…vooral die laatste…mijn kinderen 1 maand alleen laten. Ze waren 17 en 18 overigens, maar ik was (ik ben) een enorme moederkloek. Gelukkig was hun vader in de buurt, maar toch. Ik kende ook niemand die ooit in India was geweest, laat staan in dat centrum. Tegenwoordig is dat natuurlijk wel anders.
Toch vetrok ik, nadat Mike inderdaad, zoals beloofd haha, zijn diploma op zak had. Met lood in mijn schoenen, pijn in mijn buik, maar mijn hart had ik iets gevoeld, gezien, opgepikt.
Maud had een boek voor mij gemaakt zoooo lief en prachtig, iedereen die ik kende had er iets ingeschreven en wensten mij al het goeds toe. Ik nam het boek mee, zo was iedereen toch een beetje bij mij, in dat verre land…gisteren heb ik het boek nog ingekeken en tranen stroomden over mijn wangen…zo prachtig, alsof ik een wereldreis van minimaal 1 jaar ging maken.
Mijn eerste voet op Indiase grond, en ik voelde het meteen...een soort thuiskomen, alsof ik er al eerder was geweest. Al was het totale gekte, de hitte, het lawaai, de enorme tegenstellingen, maar ik voelde mij een soort van op mijn gemak daarin. Pinnen kon destijds nog niet, ik liep met allemaal cash geld in mijn schoenen rond…mobiele telefoons waren er ook nog niet, e-mailen kon wel!
In het Osho centrum keek ik de kat uit de boom. Er was zoveel te zien, zoveel nationaliteiten, zoveel meditaties, alles was zo indrukwekkend…na een paar dagen werd ik mij tijdens een meditatie ineens bewust dat ik IN de foto aanwezig was, dat beeld wat ik gezien had, daar was ik nu, exact op die plaats. Ik werd overmand door een diep gevoel en allerlei emoties, het klopte, dat wat ik gezien had, dat wat ik gevoeld had. Zoveel vertrouwen in het leven voelde ik, zoveel dankbaarheid ook. Het luisteren naar mijn hart, dat kopte dat kloppende hart...
De jaren die volgden werden moeilijke jaren, Maud en Mike die niet meer thuis woonden. Het zoeken naar een nieuw ‘doel’ in mijn leven. Waar gaat mijn leven over nu ik niet meer kan zorgen. Hoe nu verder? Dat wat ik meegemaakt had in de Community in India miste ik zo ongelooflijk diep. Het idee dat ik 3 weken per jaar vakantie had, dan naar India zou kunnen gaan, dat kon ik bijna niet verdragen. Alleen thuiskomen na mijn werk en de volgende dag weer…de leegte was diep en eenzaam. Is dit het dan???
Het oude werkte niet meer maar het nieuwe was totaal onbekend. Ik zat vast in het midden en had het gevoel geen kant op te kunnen. 3 jaar duurde het als ik zo terugkijk. Tot ik in India besloot dat er iets moest veranderen en een hele rauwe pijnlijke periode crisis brak aan. Dat wat ik in India dacht te vinden bleek namelijk ook niet te kloppen met het ritme van mijn hart.
En crisis is kans!! Als je tenminste durft te wachten, al die nare gevoelens en het absoluut niet weten kan toelaten…als je niet steeds van alles doet om maar van dat gevoel van gemis, van angst en nog veel meer durft toe te laten…poe!! Ik kon niet anders dan wachten….
En nu, 12 jaar later. Inmiddels grootmoeder, Maud en Mike die de meest lieve partners hebben die een moeder zich maar kan wensen. Al 12 jaar samen met de liefste Gerard. Mijn huis van destijds verkocht. Wonen in Friesland. Onderweg naar India. Een Bachelor diploma op zak. Twee bedrijven.
Ik werk en studeer best veel, maar geen dag met tegenzin. Als psychosyntheticus om mensen te begeleiden die bijvoorbeeld in een dergelijke crisis zijn. De diepte van dit werk om de ander weer in contact te laten komen met die fluisterende stem van het hart is het meest vervullende wat ik ooit gedaan heb en ooit kan doen. Daar waar ik maar een beetje verschil zou kunnen maken in het leven van die ander. Bij het verdriet en de pijn van die ander kan zijn zonder oplossingen aan te reiken. Dat samenzijn is thuiskomen.
Daarnaast is er de ondernemer, eigenaar van TheTwosisters, de creatieveling, schoonheid zien en zoeken, onderzoeken, nieuwsgierig, een za**je die viel ook 15 jaar geleden in India die nu helemaal tot wasdom is gekomen. Willen reizen en mooie spullen meenemen. Gemaakt door vrouwen voor vrouwen!!
Al met al, mijn eigen weg vinden in dit leven. Ten diepste beseffen dat die weg er niet is maar dat die zich onder mijn voeten ontvouwt, maar dat het mijn eigen unieke weg is.
Anders dan die van jou, zoals die van jou anders is dan de mijne. Niet altijd gemakkelijk, zeker niet!! Maar voor nu ben ik ongelooflijk dankbaar en vooral het gevoel van die vrijheid, mij niet meer zo laten leiden door ‘hoe het zou moeten zijn, wie ik zou moeten zijn enz. enz.!
Nou doei!!!!
