03/06/2026
Maandag was het de Dag van de Zorgouder.
En ja, elke ouder heeft zorgen. Maar bij veel kinderen worden die zorgen kleiner naarmate ze ouder worden. Ze worden zelfstandiger, hebben hun ouders steeds minder nodig.
Bij ons werkt het anders.
De zorg voor Lindsey wordt niet minder. Ze wordt intensiever. De vragen worden groter. De verantwoordelijkheid ook.
Deze dag is niet bedoeld voor medelijden, maar voor erkenning.
Erkenning dat dingen die voor veel gezinnen vanzelfsprekend zijn, bij ons vaak extra planning, energie en aanpassing vragen.
Even naar een verjaardag. Een middagje weg. Een spontaan uitje. Het zijn geen snelle beslissingen, maar kleine projecten.
Op mijn Instagram zie je vooral wat wél lukt, bewust. Ik wil laten zien wat mogelijk is, wat mooi is, wat ons lukt. Maar dat is niet het hele verhaal.
Wat je minder ziet:
de afspraken met specialisten, het altijd alert zijn, de duizenden praktische handelingen, de geluiden, de onrustige nachten, het verdriet dat soms ineens opduikt.
En de zorgen over de toekomst, die me steeds vaker wakker houden. De verantwoordelijkheid die nooit uitstaat. Het constante schakelen tussen wat Lindsey nú nodig heeft en wat er later geregeld moet zijn.
Op deze Dag van de Zorgouder sta ik stil bij alles wat vaak onzichtbaar blijft.
Maar ik sta vooral stil bij de enorme liefde, kracht en toewijding van zorgouders. Bij alles wat we elke dag opnieuw dragen, regelen en mogelijk maken — vaak zonder dat iemand het ziet.
En vandaag sta ik ook even stil bij mezelf.
Bij wat ondanks alles lukt.
Bij de liefde die blijft.
Bij de kracht die ik soms pas zie als iemand anders me erop wijst.
Voor alle zorgouders die denken: ja… zo voelt het soms precies, ik zie jullie.
En ik hoop dat jullie jezelf vandaag ook even zien ❤️
-paardencoaching
