25/05/2026
Je doet wat je moet doen. En toch klopt er iets niet.
Je agenda staat vol, mensen kunnen op je rekenen en je doet wat er van je gevraagd wordt.
Soms kan een aangrijpende gebeurtenis je ogen in één keer openen. Maar veel vaker sluipt het er langzaam, stukje bij beetje, in. Ergens voel je dat het niet meer helemaal klopt maar dat negeer je en je gaat gewoon door.
Tot je op een dag merkt dat je niet meer weet wat jij eigenlijk wilt, wat jou energie geeft, wie je bent als niemand iets van je nodig heeft.
Ik werk met mensen die willen herinneren wie ze in wezen zijn en wat ze hier te doen hebben. Niet via eindeloze gesprekken over wat er mis is, maar via het lichaam, beweging, systemisch werk en creatieve expressie. Omdat wat jou hier heeft gebracht niet alleen in je hoofd zit. Het zit in je lijf, in je patronen en in wat je van huis uit hebt meegekregen.
Ik ken dit niet alleen uit mijn werk. Ik ken het van binnenuit.
Zweverig? Snap ik.
Maar er is gewoon wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Bepaalde klanken verlagen je stress meetbaar. Beweging verandert hoe je brein werkt aantoonbaar. En wat je van huis uit hebt meegekregen kan zich letterlijk vastzetten in je lijf. Het is gewoon biologie.
Je ziet ook steeds meer de beweging opkomen in de reguliere zorg dat verschillende alternatieven worden omarmd. Niet of-of, maar en-en. Dit juich ik toe.
Bang voor gedoe oprakelen?
Dan is dit misschien niet het moment, en dat is een eerlijk antwoord. Maar als je merkt dat je steeds harder werkt aan een leven dat steeds minder van jou is, dan draag je dat gedoe al onbewust elke dag met je mee. Alleen in je eentje.
Wat ik doe is geen oprakelen. Het is opruimen, op jouw tempo. Ik nodig je uit, maar push je nooit een richting op, die niet afgestemd is op wat bij jou past.
Laten we gewoon eens praten, oriënterend, zodat je kan ervaren of het bij je past. 🌿
Pauline Bruins | ExpressieCoaching
