11/06/2023
Toen ik jaren geleden nog maar net ziek was, kreeg mijn zoon op de lagere school een les over wat je wilde worden als je later groot bent. Aangezien ik tot weinig in staat was destijds, behalve hem wegbrengen en ophalen en een beetje koken, volgde al snel een vraag. Een vraag, die alleen een kind kan bedenken: "Wat wil jij eigenlijk worden later, mam?" Behalve beter worden, had ik nog steeds de droom om ooit weer mijn eigen bedrijf op te zetten. Net voordat Sem geboren werd, had ik mijn Spirituele Praktijk. Van nul opgebouwd naast mijn drukke baan in de logistiek.
Het begon met een buurvrouw, die het leuk leek om met een paar vriendinnen een workshop of cursus wastekeningen te volgen. Ik had nooit gedacht, dat het zo groot zou uitgroeien. Jarenlang werkte ik in de logistiek, stond altijd in de file terug naar huis vanaf Rotterdam. Stress alom of ik het op tijd zou halen om thuis behandelingen te geven. Totdat ik me afvroeg waar ik mee bezig was. Twintig jaar in de hectiek van douane, chauffeurs, containers volgen, grote projecten mogen doen en de rest, was genoeg.
Ik begon met het gouden salaris (dat was altijd wel lekker), dat ik destijds had, een buffer op te bouwen. Ging van 4 dagen naar 3 dagen per week werken voor een werkgever. En bouwde daarnaast mijn eigen bedrijf op. Tot het moment, dat ik boven een bureautje had neergezet, mijn administratie, folders & visitekaartjes klaar had gelegd en mijn baan bij mijn laatste werkgever opzegde. Mijn inmiddels vaste (geweldige) aannemer had, samen met mij & mijn vader gekeken wat de mogelijkheden waren van een aanbouw aan mijn huis. Mijn eigen, aparte praktijkruimte. Wat een luxe!
In het begin was het doodeng. Want ik moest wel gewoon in mijn uppie mijn hypotheek aflossen en mijn vaste lasten betalen. De dagelijkse boodschappen doen en ook alles inkopen voor mijn praktijk. Maar het lukte en groeide steeds verder uit. Wat was ik trots. Wat was het vooral ook mega fijn om te mogen doen wat ik het allerleukste vond. En hoewel mijn avonturen in logistiek land bij cargadoors, expediteurs & transport bedrijven fantastisch waren, het was op. Mijn enthousiasme voor dat vak was gewoon aan het einde van zijn houdbaarheidsdatum. Op naar nieuwe avonturen.
In 2008 kwam er een eind aan mijn praktijk. Het alleen opvoeden van een kind en een bedrijf draaiend houden, gingen helaas niet samen. Er moesten keuzes worden gemaakt. Die keus was niet moeilijk. Mijn zoon was het cadeautje, dat ik nooit meer had verwacht. En dus sloot ik de deuren van mijn praktijk. Maar niet zonder de belofte, om terug te komen als de tijd daar was. En die tijd kwam, 10 jaar later. Wat was ik ongelofelijk blij en gelukkig. Het was fijn om weer iets op te kunnen zetten. Alleen ging het uitbouwen niet meer zo makkelijk door alle restverschijnselen van mijn ziek zijn in de jaren ervoor.
In plaats van kunnen opbouwen, moest ik steeds verder afbouwen. Mijn nieuwe praktijkruimte (in de oude school, waar mijn vader decennia lang had les gegeven) moest ik opzeggen. Thuis ging ik weer verder. Voor sommigen van mijn vaste bezoekers geen ramp, want die vonden het toch al gezelliger bij mij thuis. En dat ging goed. Inmiddels stonden er weer wat dingen op de planning voor de eerste maanden van dit jaar. Helaas mocht het niet zover komen. Ik moest alles afzeggen, omdat er voor de 3e keer kanker werd gevonden in mijn lijf...
Op dit moment ben ik aan het herstellen. En langzaam, maar zeker gaat het met mini stapjes vooruit. Maar ik heb nog steeds een flinke weg te gaan. Ik kan weer redelijk voor mezelf en mijn Sem zorgen met af en toe wat hulp van die en gene. En meer lukt op dit moment maar mondjesmaat. Maar het is goed zo. Ik heb deze keer geen haast. Ik gebruik deze periode om te zien wat ik later wil worden. En ik hou jullie op de hoogte!
Alle liefs!
Angélika 🌸💕
