11/04/2026
Ik weigerde de medicatie. De cardioloog begreep mij niet.
Ik stapte in een risicovolle zakelijke transactie, succes was afhankelijk van de goodwill van anderen. Iets wat ik normaal nooit doe. Maar deze kans kwam één keer voorbij, en ik ging ervoor.
Voor mij was dit tegennatuurlijk. En dat liet mijn lichaam merken.
‘s Nachts werd ik wakker met een extreem hoge hartslag. Ik belandde op de hartbewaking, waar de ritmestoornis na enkele uren vanzelf weer overging naar een normaal hartritme.
Op de polikliniek bij de cardioloog kreeg ik te horen: dit gaat zeker vaker gebeuren. Vanwege mijn leeftijd (65+) en het risico op embolieën, werd mij volgens protocol levenslang bloedverdunners voorgeschreven.
Ik zag echter iets anders. Ik weet wat de trigger was: ongewoon hoge stress. Ik weigerde de medicatie.
De cardioloog vond mij eigenwijs. Dat klopt, ik neem verantwoordelijkheid voor mijn lichaam en mijn leven. Als oud IC-verpleegkundige heb ik geleerd verder te kijken dan alleen symptomen. Het probleem kwam nog één keer terug en daarna nooit meer. Ik had geleerd.
Dit was overigens niet mijn eerste ervaring. Als twintiger ontwikkelde ik, tijdens een extreem stressvolle periode, een ingrijpende chronische darmziekte. Volgens de specialist ongeneeslijk. Levenslange medicatie en mogelijk darmoperaties in het verschiet.
Ik koos ook toen anders. Ik veranderde mijn leven radicaal. Binnen een half jaar verdwenen de klachten volledig. Ik heb hier nooit meer last van gehad.
Wat ik nu, als lifecoach, dagelijks zie bij cliënten, bevestigt dit:
stress heeft een enorme fysieke impact. En toch blijft de reactie vanuit de reguliere zorg mijns inziens nog te vaak beperkt tot symptoombestrijding. Daar ligt een enorme kans.
Positieve gezondheid vraagt om een bredere blik. Niet alleen behandelen wat zichtbaar is, maar begrijpen wat eronder ligt.
Soms begint herstel niet met een pil, maar met een andere keuze.