02/08/2024
Eindelijk gelukt!
Hallo allemaal, ik wilde graag nog even wat mensen bedanken aan wie ik te danken heb dat ik nu toch eindelijk mijn medaille verdiend heb.
Dit was voor mij de 5e keer dat ik mee liep, maar de eerste keer dat ik het uitgelopen heb. Heel veel mensen hebben het op tv gezien bij 'Het gevoel van de 4daagse' en ik ben heel dankbaar voor alle leuke reacties die daaruit voortkwamen.
Van random aanmoedigingen (inmiddels meer dan 200) vanuit de toeschouwers: 'Hey, ik heb je op tv gezien, zet hem op hè?!' naar mede wandelaars: 'Hou vol hè, deze keer ga je het fiksen!'.
Ook ben ik mijn collega's heel dankbaar, Pimmert de Gymmert in het bijzonder, want ook al zou je misschien vermoeden dat militairen elkaar alleen maar af****en, ik ben juist enorm gesteund door mensen op m'n werk. Oprechte belangstelling en warme aanmoedigingen, maar ook wat intenser: 'Je gaat het toch zeker niet wéér niet fiksen hè?'
Dank aan mijn moeder, Ine Broekman, en m'n broers Martijn en Jasper en hun partners. M'n moeder volgde het op de voet, elke dag gekleed in de juiste 4daagse-kleur.
Heel veel vrienden die me op Facebook of live steunden, Marije die met gladiolen bij de finish stond en in me bleef geloven, ook al is het eind vorig jaar uit gegaan tussen ons.
Bianca, mijn ex-vrouw en nu mijn beste vriendin, die gelijk gekregen heeft met haar: 'Vertrouw nou toch eens op jezelf, je hebt er toch zeker meer dan genoeg voor getraind!?'
Oud-leerlingen die ik al jaren uit het oog verloren was, en die kennelijk toch nog mijn nummer in hun gsm hebben staan.
Daphne, die me door de Slachtemarathon gesleurd heeft in weer en wind.
Dank ook aan vrienden die het misschien niet oké vinden als ik ze hier met naam en toenaam noem, maar wiens steun en lieve aanmoedigingen ik wel degelijk bij me droeg.
De vele vrijwilligers, de ongelofelijk enthousiaste studenten, maar ook de gezinnen langs de route, waarvan sommigen hun huis openstelden zodat we naar de wc konden. De kinderen met hun bakken vol met spekjes, drop, zoute stengels, enz. De meneer die z'n tuinslang uitgerold had zodat we onze fles of waterzak konden optoppen. De catering. Het Buitencentrum, waar ik voor de tweede keer overnacht heb. De bands langs de route. De vrachtwagenchauffeurs die luid claxonerend onder de viaducten door raasden. De dansende meiden, vlak na het ziekenhuis, die met hun pompons en hun enthousiaste ingestudeerde dansjes de ochtend op drie routes kleur gaven.
Eric, 'Who the f... is' Alice, Martinus, dat leuke stel dat we op dag drie tegenkwamen, onze dansende vriendin van minstens 80, die we overal langs de route tegenkwamen maar die we nooit voorbij zagen komen, zelfs dat rare w**f met haar gele vlaggetje van 'Tennis Sport Centrum De Odol' en alle andere wappies.
En Ramona, m'n wandelmaatje. Zonder haar zou het dit jaar toch écht weer op een teleurstelling uitgelopen zijn!
Ik ben waarschijnlijk nog veel mensen vergeten, maar bedankt allemaal!!! Door jullie is het gelukt en reken maar dat ik er volgend jaar weer bij ben om ook het kroontje op mijn medaille te komen verdienen!
BEDANKT!!! Tot volgend jaar!
