Tub2020

10/05/2026

Enkele video's van de wedstrijd met dank aan Johan Bennink

10/05/2026

https://tub2020.jimdofree.com/statistieken/

Op deze pagina treffen jullie de statistieken van TUB2020!

10/05/2026

WEDSTRIJDVERSLAG HVV Tubantia 3 - UD W
7-1

De zon scheen boven sportpark De Bijenkorf alsof zelfs het weer wist dat HVV Tubantia 3 vandaag iets recht te zetten had. Klokslag 10.00 uur stond de thuiswedstrijd tegen UD W uit Weerselo op het programma. Twee weken geleden troffen beide ploegen elkaar ook al en toen eindigde het duel in een krankzinnige 4-4. Een uitslag waar Tubantia 3 nog steeds een beetje buikpijn van kreeg. Was dat nou een eenmalige uitspatting van UD W geweest? Of waren wij die dag simpelweg collectief vergeten hoe verdedigen werkte? Waarschijnlijk een beetje van beide. Maar vandaag moest het anders. Vandaag moest er revanche komen. En dat gebeurde. Hoe.

Het begon allemaal al voor de aftrap. Kevin, normaal gesproken onze keeper, liep vandaag rond met een fluit in plaats van keepershandschoenen. De man was te geblesseerd om te keepen, maar blijkbaar fit genoeg om negentig minuten heen en weer te rennen als scheidsrechter. Dat noemen ze bij Tubantia mentale weerbaarheid. Of gewoon nieuwsgierigheid naar hoe slecht zijn teamgenoten nou eigenlijk luisteren naar een scheidsrechter. Hoe dan ook: Kevin floot vandaag de wedstrijd. Dat deed hij overigens verrassend degelijk, al liet hij zich af en toe iets te makkelijk beïnvloeden door de grensrechter van UD W. Maar daarover later meer.

Omdat zowel Kevin als Dennis DJ ontbraken onder de lat, moest er geschoven worden. En wie anders dan onze eigen senior projectleider, leider, Heraclied en halve inwoner van Vriezenveen mocht plaatsnemen in het doel? Tom trok de handschoenen aan. Dat alleen al was een prachtig gezicht. Alsof iemand op zondagochtend dacht: “Weet je wat? Laat ik eens kijken hoe Manuel Neuer eruitziet met een vleugje bouwvergadering en Heracles-frustratie.” Maar laten we eerlijk zijn: Tom keepte een wereldpot.

Waar UD W kansen kreeg, stond Tom er. Lage schoten? Pakte hij. Hoge ballen? Geen probleem. Eén-op-één situaties? Alsof hij nooit anders had gedaan. Het leek wel alsof hij stiekem al jaren droomde van een carrière als keeper. De verdediging voor hem kon daardoor ook met meer rust spelen. Meerdere keren hield hij Tubantia op de been met reddingen waarbij zelfs de tegenstander even respectvol knikte. En dat terwijl hij waarschijnlijk in zijn achterhoofd ook nog bezig was met de vraag waarom iemand überhaupt vrijwillig in Vriezenveen zou wonen. Het was misschien wel zijn beste wedstrijd van het seizoen, en dat terwijl hij officieel niet eens keeper is.

Voor hem stond achterin een verdediging die eindelijk weer eens als een geheel oogde. Tim speelde degelijk en solide in het centrum en naast hem liep Erwin rond. Of nou ja, Koekkoek, want blijkbaar wist zelfs aanvoerder Remco niet meer dat hij officieel Erwin heet. Dat krijg je ervan als iemand vaker “Koekkoek!” hoort dan zijn eigen naam. Samen hielden ze de boel compact. Op de flanken stonden Maarten in de eerste helft en later Bakkie aan de linkerkant, terwijl Dennis S op de andere flank weer ouderwets fanatiek stond te bu****en. Vooral Bakkie maakte weer duidelijk dat hij een speciaal abonnement heeft op schoppen ontvangen. Het is werkelijk ongelooflijk hoe vaak die man geraakt wordt. Tegenstanders zien hem waarschijnlijk als een soort menselijke boksbal.

Ondanks de warmte op het kunstgras begon Tubantia fel. Er zat tempo in het spel, de passing was verzorgd en vooral voorin was het direct gevaarlijk. Daar liep Rick GW rond alsof hij iets goed te maken had. En eerlijk is eerlijk: dat deed hij ook. Rick scoorde vandaag namelijk een valse hattrick. Waarom vals? Omdat hij eigenlijk drie keer had moeten tellen als absolute wereldgoals, maar officieel “slechts” drie normale treffers kreeg.

De eerste kwam na een fantastische aanval waarbij Stan uitstekend overzicht hield. Hij legde de bal panklaar voor Rick, die hem alleen nog hoefde binnen te tikken: 2-0. De tweede goal van Rick was misschien nog mooier. Een perfecte vrije trap van Jeroen werd op maat richting het hoofd van Rick gestuurd, die de bal heerlijk binnen knikte. Alsof hij al jaren spits is op Champions League-niveau. De derde? Opnieuw een perfecte assist van Stan, opnieuw stond Rick op de juiste plek. Een echte spitsengoal. Niet moeilijk doen, gewoon afmaken.

Maar de echte parel van de ochtend kwam van Ferran. Wat een goal was dat. De wedstrijd was nog jong toen Jeroen op het middenveld zijn hoofd omhoog deed en ineens de loopactie van Ferran zag. Een pass op maat volgde. Ferran nam de bal niet eens echt aan, maar wipte hem direct met een subtiele lob over de keeper heen. Het publiek langs de lijn wist even niet wat ze zagen. Sommige mensen twijfelden zelfs of ze per ongeluk bij een wedstrijd van Barcelona waren beland in plaats van bij Tubantia 3 op veld 2. Het was zonder twijfel de mooiste goal van de dag en misschien wel van het seizoen.

Toch ging niet alles vanzelf. UD W wist tussendoor nog de 2-1 te maken. Niet omdat ze zoveel beter waren, maar meer omdat voetbal soms gewoon raar kan lopen. Een moment van onoplettendheid achterin, een bal die net verkeerd viel, en ineens lag hij erin. Heel even leek er een sprankje hoop te ontstaan bij de bezoekers uit Weerselo. Maar Tubantia liet zich niet gek maken.

Sterker nog, vanaf dat moment schakelde de ploeg juist een tandje bij. Vooral in de tweede helft werd het verschil tussen beide teams steeds duidelijker zichtbaar. UD W liep achteruit, Tubantia drukte door. En dat had ook alles te maken met Stan. Wat een wedstrijd speelde hij. Niet alleen met assists, maar ook met doelpunten. En niet zomaar doelpunten. Nee, Stan scoorde twee keer op een manier waarop zelfs de tegenstander alleen maar kon applaudisseren. De ene goal was al mooier dan de andere. Een combinatie van techniek, timing en een afwerking waar menig prof jaloers op zou zijn.

Ook Jeroen liet weer zien waarom hij zo belangrijk is voor dit team. Hij scoorde twee keer, al mocht er uiteindelijk maar één officieel tellen. Natuurlijk had de grensrechter van UD W daar weer een hoofdrol in. Die man vlagde werkelijk alles af wat bewoog. Als een speler van Tubantia te enthousiast ademhaalde, ging die vlag waarschijnlijk al omhoog. Eén van Jeroens goals werd daardoor onterecht afgekeurd. Iedereen zag dat het geen buitenspel was. Zelfs de vogels boven het sportpark zagen het. Maar de grensrechter dacht daar anders over. Gelukkig besloot Stan later om Jeroen alsnog een doelpunt te gunnen met een perfecte voorzet die alleen nog maar hoefde te worden binnengelopen.

Over die grensrechter gesproken: wat een figuur was dat. Hij vlagde alsof zijn leven ervan afhing. Niet alleen haalde hij regelmatig het tempo uit de wedstrijd, hij zat er ook vaker naast dan goed. Gelukkig hadden wij aan onze kant Rik TW staan. De man, de mythe, de vlaggende legende. Waar andere grensrechters vooral hopen dat niemand boos op ze wordt, stond Rik daar met rust, overzicht en eerlijkheid. Hij vlagde wanneer het moest en liet doorspelen wanneer het kon. Eigenlijk zou de KNVB een speciale prijs moeten uitreiken voor zulke grensrechters. Een gouden vlag of een lifetime supply koffiebonnen. Want Rik verdiende vandaag echt een podium.

Ondanks alle onderbrekingen bleef het een heerlijke wedstrijd om naar te kijken. Geen nare overtredingen, geen gezeur, geen opstootjes. Alleen Bas kreeg natuurlijk weer een schop te verwerken, maar dat begint inmiddels bijna traditie te worden. Als Bas een wedstrijd zonder tikken afsluit, moeten we waarschijnlijk meteen een medische check aanvragen.

Na rust liep Tubantia helemaal uit. Eerst viel de 4-1, daarna de 5-1 en toen ging het ineens hard. De combinaties liepen soepel, de energie bleef hoog en UD W wist simpelweg niet meer waar ze het moesten zoeken. Tubantia combineerde erop los alsof het trainingsvormen waren. De 6-1 en 7-1 volgden snel daarna en eigenlijk was iedereen langs de lijn het erover eens: dit was genieten.

Wat vooral opviel, was dat Tubantia niet alleen veel scoorde, maar ook goed voetbalde. Rust aan de bal, slimme loopacties en veel beweging zonder bal. Het zag er bij vlagen verrassend volwassen uit. Zelfs de mensen langs de lijn, die normaal gesproken vooral goed zijn in commentaar geven achteraf, konden niet anders dan toegeven dat het gewoon erg goed was vandaag.

En zo eindigde de ochtend in een eclatante 7-1 overwinning. Een wedstrijd waarin Tubantia 3 liet zien dat het veel meer is dan alleen een gezellig vriendenteam met lichte fysieke ongemakken en zware derde helften. Vandaag stond er een ploeg. Een team dat voor elkaar werkte, goed voetbalde en plezier had.

De revanche voor die 4-4 van twee weken geleden was compleet. UD W kreeg vandaag geen kans om weer een stunt uit te halen. Tubantia 3 was simpelweg beter. Veel beter.

En als Tom zo blijft keepen, Kevin blijft fluiten, Stan blijft vliegen, Rick blijft scoren en Rik blijft vlaggen… dan wordt het nog een heel interessant einde van het seizoen.

03/05/2026

TOP 3:

1. Rene: 10
2. Jeroen: 8 (+2)
3. Stan: 7
3. Gerrit: 7 (+2)

VOLLEDIGE LIJST, ZIE:

Op deze pagina treffen jullie de statistieken van TUB2020!

03/05/2026

WEDSTRIJDVERSLAG BERGHUIZEN 3 vs. HHVV Tubantia3
2-8

Zondagochtend, klokslag 10.00 uur, sportpark ’t Venterinck in Oldenzaal. Een zonnetje dat al vroeg liet merken dat het vandaag geen standaard potje zou worden, en een veld dat er zo strak bij lag dat zelfs de meest kritische veldinspecteur er stil van zou worden. Op papier stond er een mooie wedstrijd op het programma: Berghuizen 3 tegen HVV Tubantia 3. In de praktijk bleek het een waar spektakelstuk te worden, eentje waar nog lang over nagepraat zal worden in de kleedkamer, aan de bar en waarschijnlijk zelfs op verjaardagen waar niemand eigenlijk om voetbalverhalen zit te wachten.

Tubantia 3 kwam echter niet in de meest ideale samenstelling aan de aftrap. De lijst met afwezigen was langer dan de boodschappenlijst van een gemiddeld gezin op zaterdagmiddag. Kevin ontbrak, Tom was er niet, Maarten liet het afweten, en Niek… ja, Niek is inmiddels meer een mythe dan een speler. Op papier aanwezig, in het echt al maanden spoorloos. Rene ontbrak, Laurens is nog steeds verwikkeld in een gevecht met zijn eigen lichaam, en Erwin – ook wel bekend als Koekkoek – lijkt langzaam maar zeker ingehaald te worden door de tijd. Zijn grote woorden aan het begin van het seizoen over speelminuten klinken inmiddels als een echo uit een ver verleden. Stan lag ergens op een strand in Costa Rica (of dat echt zo is laten we in het midden), en Sandy had ook andere prioriteiten. Kortom: puzzelen geblazen.

Gelukkig was daar Remco, de aanvoerder, de leider, de man met het overzicht. Hij nam de opstelling op zich en deed dat op geheel eigen wijze. In een tactisch meesterplan besloot hij zichzelf op de bank te zetten. Niet omdat hij niet kon spelen, maar omdat hij het team van een afstand beter kon aansturen. Of omdat hij gewoon wilde genieten van het spel in de zon, dat blijft een beetje in het midden. Maar laten we het houden op tactisch vernuft. Een leider pur sang.

Omdat de spoeling dun was, werd er versterking ingevlogen. Paul, Vince, Jelle en Robin sloten aan. En wat een zet bleek dat te zijn. Vanaf de eerste minuut was duidelijk dat deze mannen niet voor spek en bonen waren gekomen. Ze brachten energie, kwaliteit en misschien nog wel belangrijker: rust aan de bal.

De wedstrijd begon voortvarend. Tubantia zat er meteen bovenop en liet zien dat het ondanks alle afwezigen nog steeds kon voetballen. De eerste kansen kwamen al snel en het duurde niet lang voordat de 0-1 op het bord stond. Bas, die vandaag weer eens liet zien dat hij meer kan dan alleen maar schoppen incasseren, werd diep gestuurd en bleef koel in de één-op-één met de keeper. Afgerond alsof hij het elke week doet: 0-1.

Niet veel later was het weer raak. Wederom Bas, wederom scherp. Een lange bal van achteruit, een goede loopactie, en weer die rust in de afronding. 0-2. Berghuizen wist even niet waar ze het moesten zoeken en Tubantia rook bloed.

Vlak voor rust werd het nog 0-3 door een doelpunt van Gerrit. Op het randje van de zestien mocht hij de vrije trap nemen. Ferran wilde de keuze bij Gerrit laten, maar gaf aan dat hij zelf 100% zou scoren. En dat terwijl hij net daarvoor 2 (of waren het er toch 3) kansen volledig om zeep had geholpen. Gerrit bleef bij zijn keuze: hij zou nemen. Door zijn collega spits werd en nog gesuggereerd om de bal laag te schieten, iets wat hij als advies ter harte nam. En zo geschiedde, met een lage schuiver wist hij de bal om de muur onder de keeper door de goal in te plaatsen.

Toch liet Berghuizen zich niet volledig wegspelen. Ze kwamen terug tot 1-3, maar echt gevaarlijk werden ze zelden. En dat had alles te maken met één man: Dennis DJ. Wat hij vandaag liet zien, was van buitencategorie. Ballen die normaal gesproken in de hoek verdwijnen, tikte hij er nonchalant uit. Schoten van dichtbij? Geen probleem. Reflexen waar menig keeper jaloers op zou zijn. En alsof dat nog niet genoeg was, speelde hij de tweede helft ook nog eens met een ingetapete vinger, verzorgd door Dennis S in de rust. Die tape hield niet alleen zijn vinger recht, maar leek hem ook nog eens extra krachten te geven. Het was alsof er een soort superkracht in zat verwerkt. Dennis DJ was vandaag niet gewoon een keeper, hij was een muur. Een slot. Een kluis met dubbele beveiliging.

Voor hem stond Jelle, en wat een verhaal is dat. Terug uit zijn voetbalpensioen, alsof hij even was gestopt om een kop koffie te halen en daarna weer vrolijk aansloot. Geen moment onzeker, geen moment uit positie. Hij stuurde, coachte en stond precies waar hij moest staan. Samen met Bakkie vormde hij een duo waar je u tegen zegt. Rust, overzicht en keihard werken. Het leek alsof hij nooit was weggeweest. Sterker nog, het leek alsof hij beter was geworden. Als dit een voorproefje is, dan kunnen we alvast concluderen dat Jelle vanaf volgende week gewoon weer op het wedstrijdformulier staat. En laten we eerlijk zijn: het zou niemand verbazen als hij volgend seizoen weer standaard zijn helftje meepakt.

Rick GW speelde ondertussen een belangrijke, maar misschien minder zichtbare rol. Hij werkte zich een slag in de rondte, maakte meters en zorgde ervoor dat de verdediging van Berghuizen moe werd. En dat betaalde zich uit in de tweede helft. Niet voor Rick GW, maar voor Wouter.

Rust.

De tweede helft begon met een kleine opleving van Berghuizen. Ze kwamen terug tot 2-3 en heel even leek het spannend te worden. Maar dat was van korte duur. Tubantia schakelde een tandje bij en liep vervolgens uit naar 2-4, 2-5, 2-6, 2-7 en uiteindelijk zelfs 2-8. Het was een doelpuntenregen waar je u tegen zegt. Aanvallen liepen, passes kwamen aan en de afronding was – in tegenstelling tot sommige eerdere wedstrijden – ineens van hoog niveau.

In de tweede helft was Wouter erin gekomen voor Rick GW en die profiteerde optimaal. Na een perfecte pass van Paul wist hij met een knappe kopbal de – laten we eerlijk zijn – vrij lange keeper te verschalken. Een goal die misschien niet de beste was, maar wel eentje die precies op het juiste moment viel.

En toen kwam misschien wel het mooiste moment van de tweede helft. Paul, die op het middenveld al indruk maakte met zijn spelinzicht en techniek, kreeg de bal op een meter of 25 van de goal. Hij twijfelde geen moment, nam de bal op de volley en ramde hem met een ongekende precisie en kracht in het doel. Een goal waar je normaal gesproken entree voor betaalt. 0-3. Pure klasse.

Op de flanken was het een ander verhaal. Gerrit en Jeroen waren overal. Echt overal. Links, rechts, midden, soms zelfs op plekken waar je ze helemaal niet verwacht. In de eerste helft leidde dat nog tot frustratie, omdat ze vonden dat ze te weinig werden aangespeeld. Armen omhoog, vragende blikken, lichte irritatie. Maar in de tweede helft viel alles op zijn plek. Ze vonden elkaar, combineerden en dat resulteerde in maar liefst drie doelpunten. Één voor Gerrit, twee voor Jeroen. En ineens was alle frustratie verdwenen als sneeuw voor de zon.

De gastspelers bleven ondertussen excelleren. Vince, die begon als linksback, gaf een complete show weg aan zijn directe tegenstander. Kapbewegingen, versnellingen, overzicht. In de tweede helft verhuisde hij naar de rechtsbackpositie en deed daar exact hetzelfde. Robin was ondertussen de stille kracht. Geen poespas, geen fratsen, gewoon degelijk en betrouwbaar. En Paul bleef maar strooien met passes en ideeën. Volgens vlagger Rik – die vandaag ook een uitstekende indruk maakte – verzorgde Vince bij elke goal de voorassist. Of dat statistisch helemaal klopt laten we even in het midden, maar het klinkt goed en daar gaat het om.

Wat ook opviel, was de rol van de scheidsrechter. Waar we de laatste weken nog wel eens wat kanttekeningen hadden, was het vandaag gewoon goed. Hij floot zijn eigen wedstrijd, had humor, liet doorspelen waar het kon en greep in waar het moest. Geen gedoe, geen frustratie. Gewoon een fijne wedstrijd om te spelen. En dat mag ook wel eens gezegd worden. Zelfs de grensrechters van beide teams deden hun werk eerlijk en zonder fratsen. Het klinkt bijna als een sprookje, maar het was echt zo.

Het weer speelde ook nog een rol. In de eerste helft was het heerlijk, maar in de tweede helft liep de temperatuur flink op. Het werd benauwd, zwaar en je zag dat sommige spelers het lastig kregen. Maar ook daar wist Tubantia goed mee om te gaan. Door slim te spelen, de bal het werk te laten doen en op de juiste momenten te versnellen, bleef de controle behouden.

En zo eindigde deze wedstrijd in een eclatante 2-8 overwinning. Een wedstrijd waarin alles samenkwam: goed voetbal, inzet, humor en een flinke dosis effectiviteit. Een wedstrijd waarin invallers uitgroeiden tot helden, waarin oudgedienden lieten zien dat ze het nog steeds kunnen, en waarin het team als geheel een niveau haalde dat we niet elke week zien.

Het was er eentje voor in de boeken. Eentje waar nog lang over nagepraat zal worden. Of misschien wel niet, want zoveel supporters stonden er voor ons niet langs de lijn. Maar het was er vooral eentje die laat zien dat HVV Tubantia 3, zelfs met een halve selectie en een paar gastspelers, nog steeds tot grootse dingen in staat is.

Op naar de volgende. Volgende week thuis tegen UD W.

12/04/2026

WEDSTRIJDVERSLAG: TEGEN DE SCHEIDS VALT NIET TE VOETBALLEN!
SDC - HVV Tubantia 3
3-2

Uitwedstrijd, Denekamp, SDC 5. Op papier al een lastige pot, maar wat volgde was een wedstrijd die alle kanten op ging: van goed voetbal tot complete chaos, van mooie aanvallen tot momenten waarop werkelijk niemand nog wist wat nou precies de bedoeling was. Het werd zo’n typische Tubantia-wedstrijd waarin je achteraf denkt: hier zat veel meer in, maar toch staan we weer met lege handen.

We begonnen nog redelijk fel, maar zoals wel vaker dit seizoen kregen we al snel een tik te verwerken. Twee snelle doelpunten tegen en we keken ineens tegen een 2-0 achterstand aan. En het frustrerende was: het waren drie keer bijna identieke situaties (ja, ook de derde zou nog komen). Lange bal richting de hoek, backs die het net niet belopen, voorzet die komt, en hoppa… binnengetikt. Het leek wel een herhaling op repeat, maar dan zonder pauzeknop. Onze verdediging stond er op die momenten even niet, en daar maakte SDC dankbaar gebruik van.

Toch gaven we niet op. En dat is iets wat dit team siert. Vanuit het niets kwam daar ineens een sprankje hoop. Bas liet zien waarom hij ondanks zijn abonnement op schoppen en tikken nog steeds zo belangrijk is. Met een heerlijke actie ging hij tot aan de achterlijn, gaf een strakke voorzet en daar stond Rick GW. Vanuit een bijna onmogelijke hoek wist hij de bal met chirurgische precisie binnen te werken: 2-1. Een goal waar zelfs de meest kritische analist even stil van werd.

En toen… kwam hét moment van de wedstrijd. Wederom een aanval over links, wederom een goede voorzet, en wederom Rick GW die de bal beheerst in de hoek schoof. 2-2, dachten wij. Feest richting middenlijn, handen in de lucht, iedereen blij. Totdat de grensrechter van SDC zich ineens herinnerde dat hij ook nog een vlag had. Die ging omhoog. Buitenspel, volgens hem. Volgens ons, volgens het publiek, volgens de denkbeeldige VAR en zelfs volgens een paar SDC-spelers: absoluut niet. Maar ja, de scheidsrechter ging mee in het verhaal. Doelpunt afgekeurd. Stand bleef 2-1. En daar begon de irritatie.

In de rust was het duidelijk: er zat meer in. Ondanks het gemis van spelers als Mark en Frank op het middenveld — die met hun grinta en spelinzicht toch net dat extra brengen — hadden we genoeg kwaliteit om dit om te draaien. Alleen moest het simpeler. Minder kappen, minder draaien, minder pirouettes alsof we auditie deden voor een dansprogramma. Gewoon voetballen.

Na rust kwam die verdiende gelijkmaker er alsnog. Jeroen kreeg de bal vanaf links, nam hem rustig aan, legde hem goed voor zijn linker en haalde verwoestend uit. De bal vloog hoog in het doel, buiten bereik van de keeper. Een goal waar je u tegen zegt: 2-2. Eindelijk loon naar werken.

Maar waar je hoopt door te drukken, gebeurde het tegenovergestelde. We kwamen weer achter: 3-2. En opnieuw was het zo’n moment waarvan je denkt: hoe dan? Ondertussen werd de rol van de scheidsrechter steeds opvallender. Of beter gezegd: storender. Beslissingen vielen bijna standaard de kant van SDC op. Duwen, trekken, vasthouden — het mocht allemaal. Totdat wij een schouderduw gaven, dan was het ineens wel een overtreding.

Het dieptepunt kwam toen we opnieuw dachten te scoren. Stan werd diep gestuurd, Jeroen haalde uit en de bal lag in het net. Maar weer ging die vlag omhoog. Buitenspel, opnieuw. En opnieuw klopte er helemaal niets van. Het had de 3-3 moeten zijn, het kantelpunt van de wedstrijd. In plaats daarvan bleven we achter met frustratie en ongeloof.

Alsof dat nog niet genoeg was, gebeurde er nog iets wat het verhaal compleet maakte. In een van onze aanvallen werd een spits van ons duidelijk onderuit gehaald door de keeper. Iedereen zag het. Iedereen wachtte op het fluitsignaal. Maar dat kwam niet. Blijkbaar mag je als keeper een spits gewoon onderuit halen, want dan hoef je geen penalty toe te kennen aan de uitspelende partij. Het was zo’n moment waarop zelfs de meest rustige spelers even hun wenkbrauwen optrokken.

Ondertussen bleef Bas vrolijk doorgaan met het incasseren van tikken en schoppen, alsof hij er inmiddels een soort hobby van had gemaakt. Het middenveld probeerde nog wel te voetballen, maar soms leek het meer op een circusact dan op effectief spel. En toch — en dat is misschien nog wel het meest frustrerende — kregen we kansen. Genoeg kansen zelfs. Maar Remco en Ken kregen het voor elkaar om de bal niet eens tussen de p***n te krijgen. Daarmee werd niet alleen de stand niet gelijkgetrokken, maar ook de denkbeeldige assist-titel van Stan om zeep geholpen.

Gelegenheidskeeper Dennis DJ keepte ondertussen alsof hij een persoonlijke missie had om de schade beperkt te houden. Met een paar uitstekende reddingen hield hij ons in de wedstrijd, al kon ook hij niet voorkomen dat die drie identieke goals erin gingen. De verdediging stond vaak onder druk en moest het te vaak alleen oplossen.

En zo kabbelde de wedstrijd richting het einde. De energie liep weg, het spel werd rommeliger en de scheidsrechter leek de controle volledig kwijt. Blessuretijd? Daar had hij nog nooit van gehoord. De effectieve speeltijd in de tweede helft kwam waarschijnlijk nog niet eens boven de 30 minuten uit.

Uiteindelijk bleef het bij 3-2. Een wedstrijd die geen winnaar verdiende, maar die we toch verloren. Niet omdat we slechter waren, maar omdat we onszelf tekort deden én omdat we soms tegen meer dan alleen de tegenstander speelden.

Toch zat er ook iets positiefs in. Bij vlagen speelden we gewoon goed. Echt goed. Alleen moeten we dat langer volhouden en slimmer zijn in de beslissende momenten. Misschien toch eens nadenken over die 4-4-2, iets meer zekerheid achterin. Want aanvallend is het soms nog te wisselvallig.

Maar één ding is zeker: als we deze lijn doortrekken, en als we een keer een scheidsrechter treffen die de regels wél kent, dan gaan we hier nog genoeg punten pakken. Tot die tijd: hoofd omhoog, leren van deze pot, en op naar de volgende.

06/04/2026

Wedstrijdverslag HVV Tubantia 3 - RKSV Saasveldia
6-2

Zondagochtend op Sportpark De Bijenkorf in Hengelo. Een frisse start, een licht zonnetje en vooral: een hongerig HVV Tubantia 3 dat iets goed te maken had. Tegenstander van dienst: Saasveldia. De herinnering aan de vorige wedstrijd (vs. Quick'20) zat nog vers in het geheugen. Goed spelen, maar geen resultaat. Vandaag moest het anders. Vandaag móést het beter. En dat werd het. Op spectaculaire, overdreven en soms bijna absurde wijze: 6-2 winst.

De wedstrijd begon echter totaal niet zoals gehoopt. Binnen no-time keek Tubantia tegen een 0-1 achterstand aan. Een moment van onoplettendheid, een kleine inzinking en hoppa… daar lag hij alweer achter Dennis DJ. Even gingen de hoofden omlaag. Even leek het scenario van vorige week zich te herhalen. Maar toen gebeurde er iets. Iets wat je alleen ziet bij teams die er écht voor willen gaan.

Tubantia schakelde een tandje bij. Nee, eigenlijk drie tandjes. Het tempo ging omhoog, de duels werden feller en het veldspel werd plotseling… goed. Gewoon écht goed. Combinaties liepen, ballen kwamen aan en waar het voetballend even niet lukte, werd er gewerkt. Gesleurd. Geduwd. Getrokken. Met z’n allen. Geen gezeur, geen gewijs naar elkaar, gewoon gáán.

En alsof het script zo geschreven was, begon daar de ommekeer. Aan de basis van bijna alles wat uitmondde in een doelpunt stond Jeroen, die vandaag speelde als een soort reïncarnatie van een klassieke nummer 10. Zwervend, vrij, overal opduikend en – misschien nog wel het belangrijkste – met een gouden rechtervoet als het ging om assists. Het leek wel alsof hij een abonnement had op de laatste pass.

Stan profiteerde daarvan in de eerste helft, zelfs 2 keer! Twee keer op de juiste plek, twee keer scherp, twee keer doeltreffend. Ondertussen bleef Jeroen strooien met passes alsof hij cadeautjes aan het uitdelen was. Ook Remco, onze aanvoerder, meldde zich op het scoreformulier. Eindelijk dit seizoen, z'n allereerste! En alsof dat nog niet genoeg was, deed ook Mark nog een duit in het zakje. De man die normaal het middenveld regeert, schoof op en wist opnieuw te scoren. Een gouden zet van de leiding, zo blijkt maar weer.

Ruststand: 4-1. Een ongekende luxe. Een weelde waar Tubantia normaal gesproken eerst drie wedstrijden voor nodig heeft. In de tweede helft ging het feest vrolijk verder. Saasveldia probeerde nog wel iets terug te doen, maar Tubantia had de controle. Niet altijd even strak, niet altijd even scherp, maar wel met overtuiging. En toen was daar Gerrit. Twee keer. Twee keer op de juiste plek. Twee keer genadeloos. De eindstand werd daarmee bepaald op 6-2.

Toch was het niet alleen maar hosanna. Want zoals het een echte Tubantia-wedstrijd betaamt, zat er ook weer een klein drama in het verhaal. Twee zelfs.

Frank moest het veld verlaten met een enkel die inmiddels meer weg heeft van een Calimero-verhaal dan van een sportblessure. Pijnlijk, zielig en vooral heel onhandig. Maar het echte drama speelde zich af bij Mark. In een duel ging het mis. Zijn vinger klapte verkeerd en bleek later… gebroken. Einde wedstrijd. En zo bleek later in het ziekenhuis: einde seizoen. Mitella om en klaar en gedegradeerd tot toeschouwer in het restant van de competitie. Een harde klap voor het team, want juist Mark was de laatste weken in topvorm.

Maar zelfs dat kon de flow van Tubantia niet breken. Achterin stond het als een betonnen bunker. Dennis DJ keepte alsof hij iets te bewijzen had – en eerlijk is eerlijk, dat deed hij ook. Reddingen, duiken, reflexen… het zat er allemaal in. Langzaam maar zeker begint men zich af te vragen of Kevin niet beter gewoon over kan gaan tot wekelijks fluiten, want ook scheidsrechter Kevin droeg zijn steentje bij aan het spektakel. Hij floot vandaag in de stijl van Bas Nijhuis: veel laten doorgaan en alleen fluiten als het echt nodig was. Dat zorgde voor een lekker vloeiende wedstrijd, met weinig onderbrekingen en veel tempo. Soms even spannend, maar over het algemeen had hij het goed onder controle.

Voor keeper Dennis DJ stonden Tom, onze Senior Projectleider (en tevens Junior Projectleider) en Erwin K. (alias de Koekkoek, komt namelijk alleen uit z'n huisje als het nodig is) als echte poortwachters. Geen doorkomen aan. Elke bal werd weggewerkt, elke aanval vroegtijdig gesmoord. Op de flanken waren Dennis S. en Bakkie niet alleen lastig te passeren, maar ook nog eens gevaarlijk naar voren. Het was verdedigen met stijl én aanvalslust.

Op het middenveld werd het in de tweede helft iets rustiger. Logisch, met alle wissels en het veilige gevoel van een ruime voorsprong. Maar controle was er nog steeds. Geen paniek, geen chaos. Gewoon degelijk en volwassen uitspelen.

Voorin bleef het nog even zoeken naar meer goals, maar eerlijk is eerlijk: zes doelpunten is meer dan genoeg. Zeker als je bedenkt dat we vorige week moeite hadden om er überhaupt eentje extra te maken.

Eindstand: 6-2. Een overwinning die niet alleen verdiend was, maar ook nodig. Voor het vertrouwen, voor de ranglijst en vooral voor het gevoel.

Conclusie: als Tubantia 3 zo speelt, met deze drive, deze energie en deze teamgeest, dan kan het een heel mooi seizoen worden. En ja, er zaten weer wat typische Tubantia-momentjes in, maar dat maakt het alleen maar mooier.

Drie punten in de tas, plek drie steviger in handen en een team dat weer gelooft in zichzelf. Op naar volgende week.

29/03/2026

WEDSTRIJDVERSLAG: HVV Tubantia - QUICK'20
1-2

Zondagochtend op Sportpark De Bijenkorf in Hengelo. Een heerlijk zonnetje, een goed veld en HVV Tubantia 3 dat het opnam tegen Quick’20. Alles leek aanwezig voor een mooie voetbalmorgen. Helaas bleef het bij “mooi voetbal”, want de punten gingen uiteindelijk mee met de tegenstander: 1-2 verlies.

Tubantia begon ijzersterk. Vanaf de eerste minuut zat het tempo erin en werd Quick’20 onder druk gezet. Het middenveld draaide goed, de combinaties liepen soepel en achterin stond het weer als een huis. Het was wachten op de openingstreffer… en die kwam er ook.

De aanval begon bij Mark, die het spel rustig opbouwde. Via Gerrit kwam de bal uiteindelijk bij Rene, die geen moment twijfelde. Met een hard en laag schot, dwars door de benen van de keeper, zette hij Tubantia op een verdiende 1-0 voorsprong. Een heerlijke aanval en een nog betere afronding.

Daarna bleef Tubantia de bovenliggende partij. Het spel was goed, de kansen waren er, maar het verschil werd niet groter. En dat is altijd gevaarlijk. Het oude voetbalgezegde kwam weer eens bovendrijven: als je hem zelf niet maakt…

In de tweede helft werd het spelbeeld wat gelijker. Quick’20 kwam beter in de wedstrijd en wist één aanval wél perfect uit te spelen. Resultaat: 1-1. Even slikken, maar nog niets aan de hand.

Niet veel later sloeg het noodlot toe. Een bal richting ons doel, een zon die precies verkeerd stond en een moment van twijfel. De bal viel ongelukkig binnen: 1-2. Zo’n doelpunt waar je achteraf alleen maar naar kunt kijken en denken: serieus?

Toch gaf Tubantia niet op. Sterker nog, we bleven het betere van het spel houden. De verdediging stond opnieuw sterk, met Koekkoek voorop in de strijd. Hij was overal, won duels en hield de boel achterin goed georganiseerd. Een prima wedstrijd van hem.

Halverwege de tweede helft was er nog een opvallend moment. Jeroen maakte een overtreding, waarna de speler van Quick’20 reageerde alsof hij auditie deed voor een hoofdrol in GTST. Het resultaat: een gele kaart voor Jeroen na een iets te enthousiaste “knuffel”. De tegenstander mocht ook even tien minuten afkoelen op de bank. Samen genieten van de zon, zullen we maar zeggen. Scheidsrechter Kevin hield verder de controle en floot een goede wedstrijd.

Tubantia bleef kansen creëren. Schoten gingen net over, net naast of werden gekeerd door de keeper. Het veldspel werd in de tweede helft wat statischer, maar de intentie bleef goed. Alleen het vizier stond niet scherp genoeg om de gelijkmaker te forceren.

En zo eindigde een wedstrijd waarin Tubantia eigenlijk het betere spel liet zien, maar uiteindelijk met lege handen stond. 1-2 verlies. Zonde, want er zat absoluut meer in.

Conclusie: goed voetbal, sterke fases, maar te weinig rendement. En in voetbal wordt dat genadeloos afgestraft.

Volgende week wacht een nieuwe kans. Thuis tegen Saasveldia. Daar hebben we nog wat recht te zetten. Tijd om het vizier weer op scherp te zetten en de punten in Hengelo te houden.