04/02/2024
De geur van water…
Lente
Ik zie je staan
Ik ruik je
Mijn nostrils staan
Wijd open
Dit wil ik
Verrukking!
Ik denk niet
Voel meer
En tast met
Mijn huid vol tranen
Muziek en kleur
Mijn vleugels
Fonkelende sterren
een beetje verbrand
van al mijn escapades
Ik ruik
De frisheid van water
Ik ruik…
De lente
Zaden breken open
Om een glimpje licht
Ik breek uit mijn huis
Uit mijn huid
Naar buiten
De lente zuigt de winter en
de duisternis van jaren
verlorenheid
immense triestheid
dolle dwaasheid
Wat wil je nog meer?
Ik ren door de wei
Wij samen jij en ik
Verder niemand
Ik hou van jou
Ik vlij mij in het zachte gras
Het voelt nat
Maar stoort niet
Zoals al die 5 G masten
Waar iedereen zich aan ergert
Het zal me een zorg zijn
Deze vroege ochtend
Druppels dauw vallen op mijn gezicht
Strelen mijn wangen en voorhoofd
Ik voel de lente zwoel
en verleidelijk
uit mijn borsten druppelen
de vruchtbare aarde
zwelgt erin en strekt zich uit
om mij te dragen
Overal waar ik heen wil…
Hoe liefelijk klinken de vogels
met het gekwetter van mijn gedachten maar
Het deert niet
Want de lente overheerst
Onbepaald, richtingloos
Ik kruip uit mijn huid
En vlinder wat in ‘t rond
Zorgeloos in de ochtenbries
Die me draagt op haar vleugels
Van fonkelende sterren,muziek
En kleur…
Ze draagt mij tot aan de sterren
Voorbij Sirius, ongenaakbaar sereen schoon…en fris als de geur van water
