15/10/2025
STEL JE VOOR…
Je zit in een achtbaan.
Niet eentje die je zelf hebt gekozen,
maar een rit waar je zonder waarschuwing in bent gestapt. Je hebt de zon in je gezicht gevoeld op de hoogste toppen, en de wind in je haren bij duizelingwekkende afdalingen.
Je hebt gelachen tot je buik pijn deed, en gehuild van verdriet en angst tot het leek alsof er nooit geen traan meer zou komen.
Soms waren er handen om vast te grijpen, kinderstemmetjes die klonken van opwinding, en opeens was er de stilte van lege stoelen naast je.
Zij zat op die achtbaan van het leven…
En stiekem voelt dat nog steeds zo.
Ze maakte de rit met moed en volharding.
Ze heeft momenten gekoesterd en momenten doorstaan, die niemand ooit zou moeten meemaken.
Ze heeft liefde gevoeld die haar hart vulde,
en verlies gekend dat haar bijna brak.
Toch bleef ze gaan... Omdat elke dag een ondeugend, lief, nieuwsgierig en leergierig jongetje haar eraan herinnert dat liefde niet alleen in herinneringen leeft,
maar ook in wat je mag vasthouden.
Ook hij reed zijn eigen route.
Hij kende rechte stukken vol routine,
maar ook scherpe wendingen die hem lieten zien
waar zijn hart écht thuis wilde zijn.
Hij draagt zijn verleden als een kostbare rugzak vol verhalen, met het mooiste resultaat van een bewogen rit, dichtbij zich.
En ergens, tussen de loopings en de rechte stukken door, op een onverwacht punt in de achtbaan,
stapten zij bij elkaar in het karretje.
Geen begin, geen blanco blad,
maar een ontmoeting midden in een verhaal.
Een hand, een lach en een blik die zei:
Ik blijf naast je zitten, wat er ook komt.
*Uit de opening van het verhaal van M&M…
