07/11/2026
John de Wolf bij USV; de sfeerimpressie
In het korte verslag van de onlangs gehouden sponsoravond met gastspreker John de Wolf beloofden we meer. Hier dan ook de uitgebreide sfeerimpressie van deze activiteit, door wie anders dan onze speciale verslaggever Werner van der Veen.
Op 28 oktober organiseerde USV de jaarlijkse sponsoravond. Een avond waarop de sponsoren centraal staan, met een buffet en een bijzondere gastspreker als extra ingrediënten. Dit keer was dat John de Wolf. Zijn naam en reputatie zorgden voor een grote belangstelling. Niet vreemd, want de markante oud-voetballer en huidige assistent-trainer van Feyenoord heeft genoeg meegemaakt in zijn carrière. Gerhardi de Boer, voorzitter van de sponsorcommissie, sprak een hartelijk woord van welkom en nodigde de aanwezigen uit voor een aperitief aan de bar, gevolgd door een uitgebreid buffet dat werd verzorgd door plaatselijk restaurant LIV. De deksels gingen van de schalen, heerlijke, verleidelijke geuren vulden de zaal. Aan tafel!
Een hapje en een praatje
Tijdens het eten schoof ik aan bij Lars Dunnik van Fysio Vechtdal. Hij had twee collega's meegenomen: Mandy Bosch, onder meer sportfysiotherapeut, en Jorn Boerkamp, gespecialiseerd in de behandeling van sportgerelateerde klachten. Mandy werkt sinds vorig jaar bij Fysio Vechtdal en sprak haar bewondering uit voor de organisatie van de sponsoravond. "Mooi om te zien hoeveel vrijwilligers zich inzetten om zoiets mogelijk te maken." Turnen speelt binnen haar familie een belangrijke rol en ook daar zetten ze zich volop in voor de vereniging. Jorn bleef na zijn stage bij Fysio Vechtdal en werkt er inmiddels drie maanden. Lars, Mandy en Jorn wonen buiten Nieuwleusen, maar zien dat niet als een bezwaar. Integendeel: behandelaar en cliënt hoeven elkaar niet voortdurend op straat tegen te komen. Fysio Vechtdal voelt zich nauw betrokken bij de (voetbal)sport in Nieuwleusen. Dat blijkt onder meer uit hun aanwezigheid tijdens het Combitoernooi. Ook schonken ze twee overtollige hometrainers aan de twee voetbalverenigingen in Nieuwleusen.
Even verderop trof ik Stefan Groen van Groen Caravans, die met vrienden stond te praten. "Hallo Stefan, gaan de zaken goed dit jaar? Heb je nog een primeurtje voor deze reporter?" vroeg ik met een knipoog. Stefan glimlachte. Het gaat goed met zijn bedrijf en hij had inderdaad nieuws: Groen Caravans krijgt een nieuw aangezicht, waardoor het bedrijf vanaf de Oosterhulst beter zichtbaar wordt. De verbouwing was net die dag begonnen.
Annelies Westerik is van Westerik WoodWorks. Haar bedrijf maakt meubels op maat. "We maken geen standaardmeubels, maar geven onze producten graag iets extra's mee. We nemen de tijd om de wensen van de klant goed in beeld te krijgen. Dat wordt gewaardeerd. Doordat we kleinschalig werken, zijn we bovendien heel flexibel."
En zo waren er meer leuke gesprekken. Zoals met beide Nieken. Niek Ekkelenkamp was er namens Foreco Houtproducten en Niek Hamers vertegenwoordigde als mede-eigenaar Add Valorem, specialisten op het gebied van Business Valuation. Maar inmiddels was het tijd voor het hoofdprogramma. De stoelen stonden klaar en John de Wolf zou ieder moment het podium betreden.
John de Wolf: recht voor zijn raap
John de Wolf werd in 1962 geboren in Schiedam. Hij voetbalde in zijn jeugd bij Schiedamse Boys en maakte in 1983 de overstap naar Sparta Rotterdam. Daarna speelde hij onder meer voor FC Groningen, Feyenoord en Wolverhampton Wanderers. In 2000 kwam er een einde aan zijn imposante spelerscarrière, waarin hij zes interlands voor het Nederlands elftal speelde. Na zijn actieve loopbaan koos hij voor het trainersvak. Na ervaring te hebben opgedaan bij amateur- en profclubs keerde hij terug bij Feyenoord. Sinds 2019 is hij daar assistent-trainer. De entree op het podium verliep niet helemaal vlekkeloos: de headset zat niet helemaal lekker. Het probleem was snel verholpen en John onderging de korte storing nuchter en met een knipoog. Precies de houding die de rest van de avond zou kenmerken.
Hij begon zijn verhaal met het drukke wedstrijdprogramma. Twee wedstrijden per week, met competitie, Europees voetbal en interlands, vragen volgens hem veel van de selectie. Hij vroeg zich af hoe lang dat nog vol te houden is. John geniet van de huidige spelersgroep. Die doet hem denken aan zijn eigen tijd als voetballer. "In het veld wordt de waarheid tegen elkaar gezegd. En als dat niet voldoende is, krijgt het een vervolg in de kleedkamer. Recht voor zijn raap, zonder gekonkel." Vervolgens keek hij de zaal in: "Je doet het ergens voor, toch? We hebben een doel: aan het einde van het seizoen op de Coolsingel staan! We staan nu bovenaan, dus het kan. We moeten ervoor gaan. Iets mooiers bestaat toch niet?" Ook over zijn eigen speelstijl was hij duidelijk. Buiten het veld is hij naar eigen zeggen een rustig persoon, maar binnen de lijnen ging hij vol voor de winst. Hard en met overgave, maar nooit gemeen. Hij had altijd de intentie de bal te spelen. "Ik word vaak niet zo gezien, maar het geringe aantal kaarten dat ik heb gekregen, onderstreept mijn woorden wel." Over de VAR heeft hij gemengde gevoelens. "Goed dat ze er zijn. Het voegt beslist iets toe, maar soms denk ik: zit Stevie Wonder daar? Pfff… Maar laten we eerlijk zijn: scheidsrechter zijn valt niet mee. Soms zit het mee, soms tegen." Ook de nieuwe regels en richtlijnen kwamen ter sprake. Volgens John pakken jongere generaties die makkelijker op dan oudere spelers. Ondertussen schoof hij wat ongemakkelijk op zijn barkruk. En dan grappend tegen zijn ‘sidekick’ Gerhardi de Boer: "Fijn dat ik na die lange autorit zo’n lekkere zachte stoel van je heb gekregen"
Kampioensdromen en kleedkamerverhalen
Als assistent-trainer hoopt John opnieuw de Coolsingel te bereiken. Onder Arne Slot maakte hij al eens een kampioenschap mee. Aan die periode denkt hij met plezier terug. De huidige situatie doet hem eraan denken. Ook met Giovanni van Bronckhorst hoopt hij kampioen te worden. "Gio is een kind van de club, net als Robin van Persie. Beiden hebben goede trainerskwaliteiten. Een kampioenschap kan veel betekenen voor de loopbaan van een trainer. Dat heb je bij Arne Slot gezien. Zo'n titel kan je carrière een flinke impuls geven." Natuurlijk kwamen ook de verhalen uit de kleedkamer voorbij. Tijdens wedstrijden en interlands gebeuren achter de schermen weleens dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. John vertelde over een akkefietje tijdens een interland tegen Zwitserland en een bijzondere manier om een ploeggenoot terug te pakken. "Revanche neem je niet direct. Daar moet je de tijd voor nemen", vertelde hij lachend. Zo had een ploeggenoot ooit een duizendklapper voor Johns deur aangestoken terwijl hij na een avondje stappen met de selectie op de bank lag. De dader was snel verdwenen, maar John had toch het kenteken van de wegrijdende auto gezien. Na de training vertrok hij als eerste en controleerde vanuit zijn auto de kentekens van de auto's van zijn ploeggenoten. De dader was snel in beeld. Samen met een andere ploeggenoot en nog een vriend bedacht John een ‘wraakactie’. Vermomd voerden ze een brute nep-overval uit bij de dader van het vuurwerk. De opluchting was groot toen de maskers afgingen en bleek dat het om een grap ging. "Achteraf gezien ging dit te ver", erkende John. "Maar het was wel leuk."
De eerste vier jaar bij Feyenoord leverden John vijf prijzen op. Dat waren bijzondere momenten, zeker omdat zijn vader op de tribune zat. Zijn vader had veel voor hem gedaan om zover te komen. Het samen kunnen delen van dat succes betekende dan ook veel. John moest er hard voor werken. Mentaliteit en motivatie waren zijn belangrijkste wapens. Technisch was hij misschien niet de meest begaafde speler, maar zijn kracht en inzet maakten veel goed. Onder trainer Wim Jansen speelde hij zijn eerste wedstrijd tegen PSV. Tijdens de laatste training liep Jansen langs hem en zei alleen: "Jij speelt op Romário." Daarna liep hij door. Later vertelde Jansen dat vertrouwen niet uitgelegd hoeft te worden.
Meer dan voetbal
John heeft geen ambitie om hoofdtrainer te worden. "Te veel stress. Je bent de hele dag alleen maar met voetbal bezig. Als assistent-trainer heb je ook ruimte om andere dingen voor de club te doen."
Zo nodigt hij regelmatig nieuwe spelers bij hem thuis uit om te komen eten. "Je laat ze voelen dat ze thuis zijn bij Feyenoord en leert elkaar op een andere manier kennen. Dat is ook veel waard." Hoewel John zich helemaal op zijn plek voelt bij Feyenoord, heeft hij ook een warm hart voor het amateurvoetbal. Hij kijkt bijna iedere week naar de samenvattingen op TV West. Daarnaast zet hij zich in voor kinderen. "Elk kind moet kunnen sporten." Om dat mogelijk te maken, richtte hij samen met een aantal betrokkenen een foundation op. De gedachte daarachter is eenvoudig: kinderen leren bewegen en zich ontwikkelen. Via de foundation spelen inmiddels meer dan 10.000 kinderen op pannaveldjes. Het doel: geen enkel kind aan de zijlijn! Dat laatste ligt John na aan het hart. Hij heeft zelf langs de lijn gestaan bij zijn zonen en doet dat nu bij zijn kleinkinderen. Niet altijd tot zijn genoegen. "Wat ouders soms roepen en schreeuwen naar hun team en vooral naar hun eigen kind! Dan denk ik: mensen, houd je mond. Laat kinderen met rust, zodat ze zichzelf kunnen zijn en zich kunnen ontwikkelen. Bemoei je niet met het spel. Het is hún spel!"
Een persoonlijk verhaal
Tijdens de voorbereiding op deze avond deed ik wat research naar John de Wolf. Ik ken hem als assistent-trainer en heb zijn voetbalcarrière van een afstand gevolgd, maar dat betekent natuurlijk niet dat ik hem echt ken. Een van de eerste dingen die ik tegenkwam, was een boek dat John zelf heeft geschreven. De titel trok meteen mijn aandacht: Ma, ik ben het. John, je zoon.
Het boek begint met een herkenbare, maar schrijnende situatie. John bezoekt zijn moeder, die aan Alzheimer lijdt. Wanneer hij zich voorstelt, reageert ze: "Jaja, dat zeggen ze allemaal." Zijn moeder overleed enkele maanden geleden. John schreef het boek als eerbetoon aan haar. Het is een persoonlijk portret over Alzheimer, mantelzorg, familie, herinneringen en de moeilijke beslissingen die je soms moet nemen wanneer je niets meer kunt vragen. John benadrukte dat Alzheimer een van de snelst groeiende ziektes is. Hij heeft veel positieve reacties op het boek ontvangen. Mensen herkennen hun eigen ervaringen in zijn verhaal. Ook andere herinneringen uit zijn voetbalcarrière kwamen voorbij. Zo liet een supporter ooit een enorme afbeelding van John met zijn lange haren op zijn rug tatoeëren. Inclusief een handtekening van John.
Van het aanstekerincident tot het beruchte kaartspel
Het aanstekerincident tijdens Feyenoord-Ajax staat veel voetballiefhebbers nog helder voor de geest. John kreeg de vraag waarom hij destijds de supporters toesprak. Zijn antwoord was duidelijk: "We hadden net een nieuwe voorzitter bij de club en het afbreukrisico was te groot om hem het woord te laten voeren. Hoe zouden de supporters reageren? Dus pakte ik de microfoon." Hij wist eigenlijk helemaal niet goed wat hij moest zeggen en liet zich in zijn spontane toespraak tegen het publiek ook nadrukkelijk een vloek ontvallen. Dat leverde hem een uitnodiging op van de Bond tegen het vloeken. Voor dat karretje liet hij zich echter niet spannen. Het voetbal en alles eromheen is in de loop der jaren sterk veranderd. Vroeger kon de selectie nog zonder problemen een avondje stappen in Amsterdam. Tegenwoordig maken sociale media dat vrijwel onmogelijk. Ook van verdedigers zoals ik wordt nu veel meer gevraagd. Alleen je directe tegenstander uitschakelen, is niet meer voldoende.” John vertelde ook over zaken waar hij achteraf minder trots op is. Het beruchte kaartincident bijvoorbeeld. "Dat was niet goed van me en is een van de dingen waar ik echt spijt van heb gehad. Maar je zet er een punt achter en gaat verder met je leven." Vervolgens keek hij de zaal in. "Wat ik wel bijzonder vind, is dat mensen het na ruim dertig jaar nog steeds weten. Soms waren ze er niet eens bij of waren ze nog niet eens geboren! Waarom onthouden mensen dit soort zaken van dertig jaar geleden waar ze zelf niet bij betrokken waren?" Hierbij keek John de vragensteller serieus aan en benadrukte dat hij het niet persoonlijk bedoelde. Ook de toekomst van Feyenoord kwam nog ter sprake. John verwacht dat hij het zal meemaken dat er een derde ring op De Kuip komt. "Dat moet ook wel als je een vooraanstaande rol in het voetbal wilt blijven spelen."
Een abrupt einde aan een mooie loopbaan
Een minder mooi hoofdstuk uit zijn carrière speelde zich af bij Wolverhampton Wanderers. Een zware blessure gooide daar roet in het eten. Het begon juist zo veelbelovend. John maakte op zijn verjaardag zijn debuut en werd direct aanvoerder. Zijn ouders en schoonouders zaten op de tribune. Het leek een sprookje, maar een blessure maakte daar abrupt een einde aan. John had het gevoel nog maar op halve kracht te kunnen spelen. Uiteindelijk zocht hij zijn heil weer in Nederland. Het niveau lag daar l***r dan hij in Engeland gewend was, maar omdat voetballen nog altijd het mooiste was wat er bestond, kon hij op die manier toch nog doorgaan. Op de vraag wie de beste speler was met wie hij ooit had gevoetbald, hoefde John niet lang na te denken: de Roemeen Ioan Sabău. "Een genot om met zo'n begaafde speler te voetballen." De lastigste tegenstander was volgens hem Hugo Sánchez, de voormalige Mexicaanse aanvaller van Real Madrid. "Ik was een goede kopper, maar Hugo Sánchez scoorde drie keer tegen mij. Een klein mannetje, maar drie kopballen! Een fenomeen."
Een geslaagde avond
De tijd vloog voorbij. John wist de aanwezigen de hele avond te boeien en gaf volop gelegenheid om vragen te stellen. Dat zorgde voor een levendige bijeenkomst, met veel herkenning, humor en persoonlijke verhalen. Aan het einde bedankte Gerhardi de Boer de gastspreker namens USV. Als herinnering aan de avond ontving John de Wolf de blauwwitte USV-paraplu. John had op zijn beurt ook nog een verrassing. Voordat hij het podium verliet, reikte hij twee gesigneerde boeken uit aan de twee origineelste vragenstellers.
Een mooie afsluiting van een geslaagde sponsoravond, waarop niet alleen het voetbal, maar vooral ook de mens achter de voetballer centraal stond.
Jouw reporter, Werner van der Veen
Foto’s: Marcel van Saltbommel
🔵⚪️