CoachUnique

10/03/2023

Ik moet van jou altijd achten en negens halen!

‘Van jou moet ik allemaal achten halen. Je zet me onder druk en dat vind ik niet fijn.’ Dat van die goede cijfers, dat is wel een dingetje hier in huis.

Al meerdere keren heb onze puberzoon geprobeerd uit te leggen dat het mij niet om de achten of negens gaat maar dat het fijn is om straks bij het eindexamen een buffer te hebben.

Helaas is dit voor hem een non-argument. En ‘van jou moet ik hoge cijfers halen’ blijft toch steeds weer terugkomen. ‘Ik hoef niet cm laude te slagen’ komt er meestal achteraan.

Zucht. Ik begrijp zijn frustratie. En ik baal ervan dat ik niet uit kan leggen dat het me helemaal niet gaat om het scoren van tienen.

Ik weet nog goed hoe hard ik altijd mijn best deed op school. Altijd maar huiswerk maken, leren, leren, leren. Geen tijd voor iets leuks. Ik moest er hard voor werken want het ging allemaal echt niet vanzelf. De achten en negens vlogen me echt niet om de oren. Ik weet nog precies hoe verdrietig ik was dat ik ondanks al mijn geworstel met een drie thuiskwam voor wiskunde.

Bij ons thuis lag er geen druk op het halen van hoge cijfers. Ik wist toen niet beter maar nu, jaren later en een heleboel ervaringen wijzer, weet ik echt wel waar de druk vandaan kwam. De druk van al het harde werken, die legde ik mezelf op. Mijn familie was trots op hoe ik het deed. Want studeren, die kans hadden ze vroeger nooit gehad.

In mijn familie ging iedereen al op jonge leeftijd aan het werk. Mijn moeder en mijn tantes gingen toen ze twaalf waren, werken in de confectie. En als ze vrij waren, klopten ze de kokosmatten uit en poetsten ze het huis. De jongens mochten studeren. Thuis hoefden ze niets te doen (zelfs het banden plakken was voor de meisjes) want zij moesten toch leren? En voor mijn opa was stil zitten echt geen optie. Hij ‘moest’ op zijn 65e met pensioen maar omdat hij bezig wilde blijven, was hij altijd in de tuin bezig, kookte voor ons allemaal en hij werkte nog tot zijn negentigste (tegen vergoeding van af en toe een brood of een Deens koffiebroodje) elke dag bij de bakker.

Hard werken is mij dus met de paplepel ingegoten en het zit in onze genen. ‘Van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan’ zou zo maar een spreuk kunnen zijn op een tegeltje bij ons aan de muur.

De opmerking over de druk van het halen van hoge cijfers het haalde wel even iets naar boven. Mijn oude tegeltje had zich er onbewust tussen gewurmd. Gelukkig herken ik mijn eigen ‘tegeltje’ en weet ik hoe ik er mee om moet gaan.

Denk je nu: ik heb ook zo’n tegeltje? En wil je daar eens over sparren? Stuur mij gerust een berichtje. Of meld je aan voor mijn masterclass op dinsdag 28 maart.
https://www.coachunique.nl/masterclass/

01/03/2023

Een schouderklopje voor jezelf

Vandaag is het Nationale Complimentendag. Ik zag er al zo veel berichtjes over voorbij komen dat ik mij had bedacht om vandaag maar over iets anders te schrijven.

Toch liet het me niet los. Het is natuurlijk een mooi idee om je lief, je zoon of dochter, je vriendin, je collega of gewoon iemand die je bij de supermarkt tegenkomt een compliment te geven.

Even iets aardigs tegen elkaar zeggen. Dat mag best wel wat vaker. Elkaar een complimentje geven, dat zit er niet zo ingebakken. Iets wat goed gaat krijgt toch vaak minder aandacht dan de dingen die niet goed gaan. Dus die complimentendag vandaag is helemaal zo gek nog niet.

Een complimentje geven aan iemand anders is natuurlijk heel mooi. Maar hoe zit het eigenlijk met een complimentje voor onszelf vroeg ik me af. Vaak zijn we vooral heel streng voor ons zelf. Daar betrap ik me zelf ook nog wel eens op. Als een ander iets vergeet zeg ik meestal ‘geeft niks’. Maar als ik zelf een afspraak vergeet (wat trouwens gelukkig niet vaak voorkomt), dan krijg ik het heet en baal ik enorm.

Dus nu ik zo bezig ben met het schrijven van mijn blog vind ik het een beter idee om vandaag niet een ander maar jezelf een schouderklopje te geven. Sta er eens bij stil wat jij vindt dat je goed doet. Schrijf je compliment op een mooie kaart en zet de kaart op een zichtbare plek. Of verwen jezelf vandaag (of morgen, het komt niet op een dag) eens met een mooie bos bloemen. Gewoon, omdat je je zelf ook wel eens een schouderklopje mag gunnen.

Dus: waarvoor geef jij jezelf vandaag een compliment?

06/02/2023

𝗦𝗽𝗼𝗸𝗲𝗻 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗷𝗲 𝗯𝗲𝗱

Vanochtend weer mijn rondje gelopen. Vorige week kwam er niet veel van terecht want ik had er met nattigheid echt heel weinig zin in. Maar lopen met een beetje vorst en opkomende zon is hartstikke fijn. Het voelt een stuk lekkerder om met een frisse neus de dag te beginnen.

Bij goed zorgen voor jezelf gaat het om zorgen voor je lijf maar ook om tijd en aandacht voor jezelf. Te doen waar jij gelukkig van wordt. Je aanmelden voor de opleiding die je altijd al wilde doen, een dagje naar de sauna, een avondje uit met je vriendinnen of een hobby waarmee je hoofd leegmaakt (voor mij is dat schilderen of boetseren, heerlijk).

Als het gaat om JOU, dan blijkt het toch allemaal wat lastiger te zijn. Dan zijn er ineens vaak heel veel excuses. Maar het is te makkelijk om te zeggen: ‘dan laat je toch op je werk gewoon de boel de boel? En je laat je kind niet worstelen met zijn huiswerk als dat niet in je aard zit.

Maar waar blijf jijzelf als je altijd maar aan het rennen en vliegen bent (voor een ander)? Hoe zit het met jouw wensen en dromen? Leef jij je eigen leven of bepalen anderen jouw ‘agenda’?

De vraag ‘waar blijf jij zelf?’ kan ontzettend confronterend zijn. Het is dus niet zo gek dat je liever altijd maar bezig bent. Je hebt dan gewoon geen tijd (en energie) om je hier zorgen over te maken.

Een beetje struisvogelen kan af en toe natuurlijk helemaal geen kwaad. Maar als je er ’s nachts niet meer van kunt slapen, je het gevoel hebt dat je in alles tekortschiet en je je moe en verdrietig voelt. Dan gaat het niet goed. Natuurlijk kun je op wilskracht best een hele tijd door. Maar wat kost je dit? En is het je dat allemaal waard?

Slaat die weegschaal door naar de verkeerde kant dan is dit het moment om een heleboel oude ‘gewoontes’ uit te gaan roeien. Zinnen die je leven lang in je hoofd zijn getimmerd en je nog elke dag in de weg zitten. ‘Ben ik wel goed genoeg?, ‘de ander is altijd beter, mooier, slimmer dan ik (of vul het zelf maar in). Deze zinnen zijn als oude spoken onder je bed.

Als je het licht aan durft te doen dan zul je ontdekken dat deze spoken alleen maar gedachten zijn die kunnen verdwijnen als je er in het licht naar durft te kijken.

Dan wordt het beantwoorden van de vraag ‘waar blijf jijzelf?’ een stuk makkelijker. Dat zet je de deur open om te ontdekken wat jij nu echt graag wilt en hoe jij jouw leven weer waardevol kunt maken.

Denk je nu: dit gaat over mij. En komt dit echt even bij je binnen? Krijg je al buikpijn als je er aan denkt om jezelf deze vraag te moeten stellen? Dan is het echt tijd om even stil te blijven staan voordat je verder rent.

Wil jij hier met mij over sparren? Stuur mij gerust een berichtje. Of meld je aan voor de thema-avond 'goed zorgen voor jezelf' bij CoachUnique op woensdagavond 15 februari. https://www.coachunique.nl/thema-avonden/

03/02/2023

𝐒𝐭𝐨𝐩 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐰𝐞𝐢𝐥𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐚𝐧 𝐨𝐩𝐞𝐧

Te veel ballen in de lucht. Daar zit zo veel meer achter dan alleen die bak werk op je bureau. Natuurlijk heb je daar last van. Maar wil je je probleem oplossen, dan is er meer nodig dan alleen maar kijken naar te hoge werkdruk.

Want waar komt al dat werk vandaan? En nee, het komt niet alleen door al die collega’s die al het werk bij jou over de schutting gooien.

Het harde werken, altijd alle ballen in de lucht proberen te houden. Dat komt ergens vandaan. Oud gedrag dat je als kind hebt aangeleerd. Onbewust zijn er zinnen in je hoofd gekropen die zich zo hebben vastgebeiteld dat je niet meer anders kunt.

‘Je moet wel thuiskomen met een goed rapport’ zei je vader. Nu je groot bent is ‘goede cijfers halen’ veranderd in ‘ik moet hard werken en altijd heel heel heel erg goed mijn best doen.’ Want je wilt ook nu nog dat je vader (en/of je moeder) trots op je zijn. Dus ga je nog harder werken. En trek je al het werk naar je toe want dat goed je best doen, dat zit er zo ingebakken.

Altijd maar aan de wensen van anderen voldoen is jouw tweede natuur geworden. En de mensen om je heen voelen dat natuurlijk feilloos aan. Fijn toch zo’n vriendin waar je altijd op kunt bouwen. Handig zo’n behulpzame collega. Prachtig toch, dat ze zo blij met je zijn? Die aai over je bol geeft je vast een goed gevoel.

Maar wat nu als de druk toeneemt? En het werk je over je schoenen loopt? Zeg je dan: 'ho stop! Zo wil ik het niet langer?' Natuurlijk niet. Want nee zeggen, dat heb je nooit geleerd. ‘Bescheiden zijn, niet klagen maar dragen’ was thuis het motto. Dus ga je nog harder rennen, zet je alle leuke dingen aan de kant om maar al die ballen in de lucht te kunnen houden.

Totdat je er achter komt dat je de hele dag staat te dweilen met de kraan open (en je collega gezellig een dagje met vriendinnen gaat shoppen want jij hebt geen tijd voor een vrije dag).

Het water blijft maar lopen en je hele keuken staat al onder water. Jij blijft maar dweilen tot de je voeten blauw zijn van de kou. Je schoenen en je sokken zijn doorweekt en daar sta je dan. Met een machteloos gevoel tot je knieën in het water.

Blijf je staan dweilen totdat het water je kin bereikt? Ga je watertrappelen of neem je het besluit dat dit echt de laatste keer was?

De enige die dit kan veranderen ben je zelf. Je bent niet meer dat meisje van 10 dat goede cijfers moet halen. Als je dit idee los kunt laten dan wordt je leven een heel stuk fijner. Durf je te gaan kijken waar het vandaan komt dat jij jezelf altijd over de kop werkt, dan heb je de sleutel in handen om het anders te gaan doen.

Denk je nu: dit gaat over mij. Ik heb er genoeg van om mezelf telkens weer voorbij te rennen! Stuur mij gerust een berichtje en ik denk graag met je mee.

Of meld je aan voor de thema-avond 'goed zorgen voor jezelf' op woensdagavond 15 februari https://www.coachunique.nl/thema-avond/.

01/02/2023

𝗪𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗲𝗹𝗸𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲 𝗸𝘄𝗶𝗷𝘁𝗴𝗲𝗿𝗮𝗮𝗸𝘁!

Het idee gaat al een hele tijd door mijn hoofd. Wat zou ik graag in de coachkeuken regelmatig een thema-avond willen houden. Zo iets als een leesclub, passend bij de activiteiten van CoachUnique.

Ik zie het al helemaal voor me. Ik kan me er nu al op verheugen. Een avond met mooie gesprekken met mensen die elkaar aan het begin van de avond nog helemaal nog niet kennen en samen praten over onderwerpen die hen raken of waar ze misschien wel wakker van liggen. Dat het echt ergens over gaat. Die verhalen met elkaar delen en na afloop vol energie en een lichter gevoel weer naar huis gaan. Door de mooie gesprekken, de nieuwe inzichten en het leren kennen van nieuwe mensen. Alleen al van dat idee word ik blij. In gedachten heb ik alles al klaargezet. De stoelen staan klaar. Theekopjes en chocolaatjes op het kookeiland.

Toch zette ik het idee elke keer weer aan de kant. De vragen ‘Is dit wel een goed idee?’, ‘Komt er wel iemand want wie zit hier nu op te wachten?’ (of waarschijnlijk een van mijn eigen, oude overtuigingen: ‘wie zit nu op MIJ te wachten?’) tuimelden over elkaar heen. Want het moet natuurlijk geen klaaguurtje worden met mensen die zo graag willen vertellen over hoe zielig ze zijn (waar ik vreselijk allergisch voor ben).

Maar toen ik afgelopen week een column las over eenzaamheid kon ik niet meer om mijn idee heen. En vooral de voorbeelden over emotionele eenzaamheid raakten mij. ‘Ik mis iemand die mij kent’ stond er. ‘Je hebt mensen nodig die daadwerkelijk begrijpen hoe je in elkaar zit en waar je niet zoveel aan hoeft uit te leggen’. Dat je je alleen kunt voelen ondanks dat je veel contacten en genoeg mensen om je heen hebt, dat herken ik wel. De column kwam dus ook echt wel even binnen.

Ik hoor het veel om mij heen en ik zie het ook in mijn praktijk. Veel mensen missen diepgang en echte verbinding. ‘Het is allemaal zo oppervlakkig. We praten wel maar wat zeggen we nu eigenlijk?’ zei iemand pas.

Door deze column wist ik ineens waar mijn onbestemde gevoel van de laatste tijd vandaan kwam! We waren door al het ‘gedoe’ in de afgelopen twee jaar veel op ons zelf aangewezen. Door de lockdowns en het vele thuiswerken zijn onze contacten een stuk afstandelijker geworden en zijn we allemaal een beetje in onze schulp gekropen. Misschien klinkt het wat raar maar volgens mij zijn we elkaar in de afgelopen tijd een beetje kwijtgeraakt. Het echt weer in contact zijn met elkaar, daar moeten we weer aan wennen.

Dat kan ik natuurlijk niet oplossen met thema-avonden in mijn coachkeuken. Maar ik kan wel zorgen voor de ontmoeting en de verbinding. Dat zou toch al een mooi begin kunnen zijn?

En daarom organiseer ik op woensdagavond 15 februari de eerste thema-avond bij CoachUnique met het thema: ‘goed zorgen voor jezelf’. Wil je er bij zijn of er meer over weten? Stuur mij gerust een berichtje.
https://www.coachunique.nl/thema-avond/

20/01/2023

Een hele zere teen

Deze week was ik bij de pedicure. Mijn grote teen deed pijn omdat de nagel in de hoeken wat klem zat.

Dat merkte ik pas goed toen we pas een paar dagen in Berlijn waren en hele stukken gingen lopen. Dus toen we terug waren heb ik toch maar direct een afspraak gemaakt.

Achteraf bleek het allemaal wel mee te vallen en ging ik met een paar keurig gepedicuurde voeten weer naar huis. Ik heb direct maar een afspraak gemaakt voor de volgende keer want ik ken mezelf inmiddels wel een beetje.

Ik had het een hele tijd uitgesteld om te bellen voor een afspraak. En als mijn teen niet zo ontzettend pijn had gedaan, dan had ik misschien nog wel even gewacht.

Niet echt handig bedacht ik mij later. Zo’n ingegroeide nagel gaat alleen nog maar meer pijn en leidt alleen maar tot ellende. En omdat ik tegenwoordig best veel wandel zit ik daar dus helemaal niet op te wachten.

Zo gaat het ook met in actie komen als je niet zo lekker in je vel zit. Waarom zou je wachten met hulp vragen totdat je geen nacht meer kunt slapen van de stress? Je elke ochtend met buikpijn naar je werk gaat? En als iemand je een simpele vraag stelt je niet meer kunt stoppen met huilen?

Ik weet dat het niet gemakkelijk is om te zeggen: ‘help mij hierbij’. Want als je gewend bent om altijd alles zelf wel op te lossen, je in je leven vaker je neus hebt gestoten en als je dan eindelijk hulp durft te vragen, je vooral wordt overspoeld door allemaal goedbedoelde (nietszeggende) adviezen als ‘maak je toch niet zo druk om je werk’, ‘ga er even tussenuit, ga iets leuks doen’, of de problemen van de ander. Daar ben je echt niet mee geholpen. Dan laat je het wel uit je hoofd om te zeggen hoe je je echt voelt.

Het zou zo mooi zijn als coaching een normaal onderdeel zou worden van ons dagelijks leven. Dat je naar een coach gaan ziet als normaal onderhoud van jezelf om gezond te blijven en lekker in je vel te blijven. En als er even iets is kun je het meteen bij de wortel aanpakken. Want het hoeft toch niet eerst allemaal zo veel pijn te doen? Het is toch nergens voor nodig om jezelf allemaal ellende aan te doen totdat het echt niet meer gaat en je wel durft te zeggen: ‘Stop! Zo wil ik het niet langer’.

Je laat (als het goed is) toch ook regelmatig wat onderhoud doen aan je auto. Olie peilen, bandenspanning controleren en andere technische zaken waarvan ik zelf geen verstand heb maar daarvoor wel bij de deskundigen van de garage terecht kan. Een keer in de zoveel tijd een APK zodat je weet hoe het er voor staat. Natuurlijk is dat geen garantie dat je niet ’s nachts om twaalf uur in het buitengebied staat met een kapotte auto (waarvoor we dan gelukkig de ANWB hebben om je te hulp te schieten). Maar voorkomen is beter dan genezen.

Wil jij hier eens met mij over sparren? Stuur mij gerust een berichtje. En volgende week heb ik nog één plekje vrij voor een gratis gesprek. Of meld je aan voor de workshop bij CoachUnique op woensdagavond 25 januari.

18/01/2023

𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁𝗷𝗲?

Bijna elke dag kom wel een bericht in de media tegen over mentale gesteldheid. Hoe belangrijk openheid daarover is en dat vooral veel jongeren hiermee worstelen.

Het is goed dat er veel aandacht voor is. Het lijkt er daardoor op dat het steeds makkelijker wordt om het onderwerp bespreekbaar te maken. Maar ik heb zo mijn twijfels of mensen die niet lekker in hun vel zitten dit ook zo ervaren. En of ze het daardoor makkelijker vinden om hulp te vragen.

We leven in een tijd dat de werkdruk hoog is en er veel van ons wordt verwacht. En dan heb ik het niet alleen over studenten. Ook veel vrouwen eisen vaak (te) veel van zichzelf. Naast een drukke baan, de zorg voor hun gezin en het huishouden moet er wel elke dag een gezonde maaltijd op tafel, hoort genoeg bewegen erbij en moeten ze van zichzelf ook nog eens een leuke partner, moeder, vriendin, dochter, collega, buurvrouw enzovoort zijn. Veel vrouwen (en natuurlijk mannen) zijn daarnaast ook nog mantelzorger (ongeveer 1 op de 5 werkenden in Nederland is mantelzorger las ik). Tel daar ook nog eens de financiële zorgen bij die steeds meer mensen hebben en je kunt er op wachten dat dit niet lang goed kan gaan.

Toch merk ik ook in mijn omgeving dat als het gaat om hulp vragen (niet alleen mentaal maar ook gewoon praktisch), dat het ineens allemaal prima gaat. Niks aan het handje. Ze redden het allemaal heel erg goed. Vaak krijg ik dan ook zo’n ‘ik ben toch geen w***e? Bemoei je er niet mee-blik’.

Het is zo ontzettend jammer dat zo veel mensen aan het overleven zijn. Want als ze hulp zouden vragen, dan zouden ze het zo veel makkelijker kunnen hebben.

Ik zie in mijn praktijk hoe opgelucht mensen zijn als ze hun verhaal kwijt kunnen en als we oplossingen vinden voor dingen waar ze tegen aan lopen. En de glimlach op hun gezicht als ze weer lichtpuntjes zien. Dat maakt me elke keer weer superblij.

Maar ook in je eigen kring kun je natuurlijk altijd hulp vragen. Even je hart luchten bij een goede vriendin. Een gesprekje met je collega. Met je leidinggevende bespreken wat je bezighoudt. Dit kan je al zo veel verder helpen zodat het niet van kwaad tot erger gaat en je voorkomt dat je met een vette burn-out op de bank terechtkomt.

------------------------------------------------------------------

Hoi, ik ben Diane. Ik coach sterke vrouwen die zichzelf door het leven wat zijn kwijtgeraakt en weer willen gaan leven in plaats van te overleven.

Ik leer je hoe je andere keuzes kunt maken en oude, belemmerende gewoontes kunt loslaten zodat je je zelf weer op nummer één durft te zetten.

Wil je meer weten?
Maak dan vandaag nog een afspraak voor een verkenningsgesprek.

Agenda
Woensdagavond 25 januari: workshop ‘Aan de slag met je kwaliteiten’ https://www.coachunique.nl/workshop-kwaliteiten-op-25-januari/

13/01/2023

𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐣𝐚𝐥𝐨𝐞𝐫𝐬!

Als je mij iets vraagt dan probeer ik altijd zo snel mogelijk je vraag te beantwoorden. Ik reageer in ieder geval want ik vind het zelf ook fijn om niet te lang te hoeven wachten. En lukt het niet om direct iets ‘op te leveren’? Het antwoord dat je er mee bezig bent is soms al genoeg. Even een ‘dankjewel’ als iemand moeite voor je heeft gedaan vind ik ook wel netjes.

Inmiddels heb ik wel geleerd dat niet iedereen denkt en werkt zoals ik. En dat mag. Maar ik heb daar best wel eens last van. Dit zegt natuurlijk heel veel over mij en ik durf het ook wel toe te geven. Soms ben ik best wel jaloers op de mensen die gewoon heel makkelijk leven en lekker de boel de boel kunnen laten.

Tijdens coachsessies gaat het hier ook vaak over. Een collega die altijd andere collega’s het werk laat opknappen. Een manager die telkens alle problemen wegwuift of simpele voorbeelden van thuis (vuile was die overal slingert, de stofzuiger waar iedereen overheen stapt, een aanrecht vol met vieze vaat als je thuiskomt na een drukke dag). Als dit vaak gebeurt dan kunnen dit soort situaties veel stress en frustratie geven. Vragen als ‘Hoe komt het toch dat hij/zij er elke keer mee wegkomt?’, ‘er wordt nooit naar me geluisterd’, ‘waarom moet ik alles altijd maar weer oplossen?’ komen dan ook vaak voorbij.

Vaak is er ook onbegrip. ‘Heb je het al eens van de andere kant bekeken en wat deed jij zelf?’ vraag ik dan. Hoe lastig vind jij het om dingen los te laten? En hoe makkelijk maak jij het de ander doordat jij het werk van een ander overneemt? En zo’n gesprek met je manager? Wat zie je als je daar vanaf een afstandje naar kijkt? De antwoorden laten zich makkelijk raden. En dan wordt vaak ook duidelijk dat er altijd meerdere kanten aan elke situatie zitten en wat jouw eigen rol daarin is.

Je kunt die ander niet veranderen maar je hebt wel invloed op hoe jij hiermee omgaat. En vooral: hoeveel last wil je er van hebben? Tijdens coachsessies kijken we naar je oude patronen en gaan we aan de slag met je kwaliteiten, valkuilen, uitdagingen en allergieën. Dit geeft veel inzicht. Je ontdekt waarom je telkens weer tegen dezelfde dingen aanloopt en wat je anders kunt doen om weer grip te krijgen op je leven.

Omdat ik merk dat heel veel mensen hiermee worstelen, wil ik mijn manier van werken graag breder delen want ik weet zeker dat dit je leven echt een heel stuk makkelijker kan maken en zorgt voor meer begrip en betere samenwerking met de mensen om je heen. Daarom organiseer ik op woensdagavond 25 januari van 19.30 tot 21.00 uur bij CoachUnique de introductieworkshop ‘Aan de slag met jouw kwaliteiten’.

Wil je er meer over weten? Stuur mij dan een berichtje. Of kijk op
https://www.coachunique.nl/workshop-kwaliteiten-op-25-januari/

11/01/2023

𝗘𝗹𝗸𝗲 𝗸𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝘃𝗮𝗹𝗸𝘂𝗶𝗹

Je herkent het vast wel: je vindt het lastig om nee te zeggen als je vriendin vraagt of je vanmiddag op haar kinderen kunt passen dus zeg je ja waardoor je zelf niet naar de sportschool kunt. Je klapt dicht als die ene collega die behoorlijk scherp uit de hoek kan komen je voor de zoveelste keer strikt voor een extra klus en zit jij ’s avonds weer achter je laptop om je eigen werk af te maken. Je ruimt toch maar weer de rugzak en stinkende sportkleren op die je puber achter zich op de vloer van de bijkeuken heeft laten vallen toen hij thuiskwam van school want als jij het niet doet, wie doet het dan?

Je loopt vaak tegen dezelfde dingen aan of trapt weer in dezelfde valkuil. Achteraf weet je precies wat je had willen doen en wat je had willen zeggen. Maar op de een of andere manier lukt je dat dus steeds niet.

Als je er van een afstandje naar kijkt moet je er zelf misschien wel om lachen. Want je kunt toch gewoon tegen je vriendin zeggen dat je geen tijd hebt om op haar kinderen te passen? Wat maakt dat je bang bent voor de reactie van die ‘scherpe’ collega? En jij bent toch niet de huishoudster van je gezin?

De situaties zijn verschillend maar het thema is gelijk. Ergens zit er iets dat maakt dat je anders reageert dan je eigenlijk zou willen. Dit zit zo ingebakken in jezelf dat je dat zelf vaak niet eens weet hoe dat komt. Het ‘anders gaan doen’ is dus makkelijker gezegd dan gedaan. De vraag: ‘Hoe komt het toch dat ik elke keer tegen dezelfde dingen aanloop?’ komt daarom ook in veel coachtrajecten voorbij.

Dat je het lastig vindt om je grenzen te bewaken. Dat je niet goed nee kunt zeggen of dat je je te verantwoordelijk voelt voor je werk of de klussen thuis. Dat komt ergens vandaan. De rode draad in jouw levensverhaal kan je hierop het antwoord geven. Kijken naar je levensverhaal helpt je om te ontdekken welke oude gewoontes en dingen die je in je jeugd hebt ‘geleerd’ je nu nog heel erg in de weg kunnen zitten en hoe je het in de toekomst anders kunt gaan doen.

Ik denk nog vaak aan een dame die begeleide omdat ze op het randje liep van een burn-out. Door de combinatie van haar drukke baan en de zorg voor haar gezin liep ze helemaal vast. Ze had altijd het gevoel dat ze niet genoeg deed en dat wat ze deed, nooit goed genoeg was.

Toen we spraken over haar tijd op school vertelde ze: ‘een keer kwam ik trots thuis met een heleboel achten en negens op mijn rapport. Maar het enige dat mijn vader zei was dat die zeven voor dat ene vak ook wel een acht had mogen zijn’. Toen pas zag ze waarom haar lat altijd zo hoog lag en ik word nog blij als ik denk aan de grote glimlach op haar gezicht.

Denk je nu: dit gaat over mij! Ik loop ook telkens tegen dit soort dingen aan en ik wil dat niet meer! Wil je hierover een keer met mij sparren? Stuur mij gerust een berichtje.
Meer informatie over mijn nieuwe coachtraject lees je hier: https://www.coachunique.nl/coachtraject/

08/01/2023

𝗨𝗶𝘁𝗽𝘂𝗶𝗹𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗳𝗶𝗲𝘁𝘀𝘁𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻

Uit principe doe ik mijn boodschappen altijd met de fiets. Omdat het meestal sneller is (het kost vaak meer tijd om mijn auto uit de garage te halen en een parkeerplaats te zoeken) en omdat ik zo ook lekker buiten kom. Zelfs als het regent pak ik de fiets. Niet altijd leuk maar ik ben toch zeker niet van suiker?

Boodschappen doen met de fiets is soms een uitdaging. Want alles wat ik in mijn karretje leg moet op de een of andere manier wel weer mee naar huis. Gelukkig heb ik van die grote fietstassen die je gewoon aan de bovenkant open kunt laten als je te veel spullen hebt. Scheelt toch weer een zak sperziebonen en een tros bananen. En voor noodgevallen heb ik zo’n handig opvouwbaar rugzakje waar veel meer inpast dan je zou denken.

Vandaag had ik in mijn enthousiasme het karretje weer iets te vol gepakt. Met een heleboel passen en meten en een meer dan volle rugzak lukte het maar net om al die boodschappen mee te krijgen.

Zo gaat het ook vaak met de ‘problemen’ die tijdens coachsessies naar voren komen. De meeste vrouwen die ik coach hebben last van te veel werk en te weinig tijd. Hun lat ligt vaak enorm hoog en ze moeten (te) veel van zichzelf.

Dus gaan ze nog harder werken, proberen ze nog meer werk te verzetten en zijn ze alleen nog maar bezig om alle ballen in de lucht te houden. In hun eentje worstelen ze door. Want hulp vragen? Of opgeven? Dat komt in hun woordenboek niet voor. Tijd voor leuke dingen, even bijtanken. Dat zit er niet in. Met het gevolg dat ze op het randje van een burn-out balanceren en er bijna overheen kukelen (of eigenlijk al over het randje zijn gestruikeld maar dat zelf nog niet durven toe te geven).

Boodschappen doen met je fiets lijkt er wel een beetje op. Je kunt je boodschappenkar niet helemaal volpakken omdat je al die spullen gewoon niet mee kunt krijgen. En je moet er ook voor zorgen dat je bakje frambozen van ruim twee euro niet klem komt te zitten tussen een pak melk en de pot spinazie. Zou zonde zijn toch?

Net als bij het inpakken van je fietstassen zijn er grenzen aan de hoeveelheid werk die je aan kunt. En jij bent de enige die die grens kan bewaken. Soms kan dat lastig zijn. Want weet je eigenlijk wel hoeveel werk jij aankunt en waar jij de grens zou willen trekken? En als je dat niet doet. Ten koste van wat gaat dat dan?

Zeg je steeds vaker privé-afspraken af omdat je in de knoop komt met je werk (of omdat je er helemaal geen puf meer voor hebt) en blijft er weinig tijd over voor de dingen die je leven leuk maken? Kun je op zondagavond niet in slaap komen omdat je je zorgen maakt over al het werk dat op je ligt te wachten? Dan is het goed om eens te bekijken of je niet al in de gevarenzone zit. Want voorkomen is beter dan genezen.

Denk je nu: dit gaat over mij! Ik zou hier graag eens over sparren? Stuur mij gerust een berichtje.

01/01/2023