30/05/2026
Vandaag met drie van onze coastal rowing boten een tocht gemaakt van Naarden naar Weesp.
Drie boten, één missie
Er zijn van die dagen waarop alles klopt. Dat weet je meestal pas achteraf, als je met licht vermoeide armen, een rood hoofd en een kop koffie in je hand staat te bedenken waarom het eigenlijk zo leuk was.
Vandaag was zo'n dag.
Met drie roeiboten vertrokken we vanuit Naarden richting Weesp. Op papier klinkt dat als een sportieve onderneming. In werkelijkheid lijkt het meer op een drijvende vergadering waarin acht mensen tegelijkertijd proberen te bewijzen dat zij precies weten wat "gelijk halen" betekent.
Het mooie van roeien is dat het een teamsport is die voortdurend bewijst dat individuen overschat worden. Eén iemand die denkt dat het tempo omhoog moet, één iemand die een zwaan interessanter vindt dan de slag en één iemand die vooral bezig is met de vraag wat er straks bij de koffie wordt geserveerd, en je vaart ineens zijwaarts richting een rietkraag.
Toch gebeurde dat nauwelijks.
Sterker nog: de groepsdynamica was opvallend goed. Er werd aangemoedigd, gelachen, geholpen en af en toe zelfs geluisterd. Dat laatste blijft in elke vereniging een klein wonder.
Onderweg naar Weesp ontvouwde zich het bekende Nederlandse decor: water, riet, bruggen en mensen op terrassen die naar roeiers kijken alsof wij deelnemen aan een olympische finale, terwijl wij zelf vooral proberen te onthouden aan welke kant de volgende bocht ligt.
De terugweg had alles wat een terugweg hoort te hebben. Een beetje vermoeidheid. Iets meer stilte. En tegelijkertijd het prettige gevoel dat de groep steeds beter ging lopen – of beter gezegd: steeds beter ging varen. De slagen vielen mooier samen, de gesprekken werden losser en niemand stelde serieus voor om een sleepboot te bellen.
Dat is misschien wel het leukste van zo'n tocht. Je vertrekt met drie boten vol individuen en komt terug als een groep die samen iets heeft beleefd. Geen wereldreis, geen heroïsche expeditie, maar gewoon een mooie dag op het water. En juist daarom blijft het hangen.
Tot slot een welgemeend dankwoord aan Meta en Gert-Jan. Organiseren is een merkwaardige bezigheid: als het goed gaat, lijkt het alsof het vanzelf ging. Terwijl iedereen weet dat er vooraf is nagedacht, geregeld, afgestemd en waarschijnlijk ook een beetje gepuzzeld. Dankzij jullie verliep de tocht soepel, ontspannen en gezellig.
Dus hulde voor de organisatoren, hulde voor de roeiers, hulde voor de drie boten die het allemaal hebben overleefd, hulde voor kapitein Onno van de begeleidingsboot, en vooral hulde voor een dag waarop het bewijs werd geleverd dat synchroon roeien soms makkelijker is dan synchroon plannen.
Op naar de volgende tocht. Dan weten we tenminste weer waar we spierpijn van krijgen.
