30/08/2026
Vrij van het steeds maar beter moeten doen
Voorheen, als ik voor gedragsbegeleiding voor de hond bij mensen thuis kwam en ze gingen uiteenzetten wat de hond allemaal nog niet kon en wat ze toch zo graag wel van hem zouden willen hadden we vaak even een gesprekje over het volgende: als je altijd maar streeft naar beter dan ben je niet blij met het nu.
Bij een hond maar ook een kind, een partner.
Bij jezelf.
Dat is voelbaar. Het nu niet goed genoeg zijn. Een haast naar later. Later als het beter is. Later als je voldoet aan het beeld van hoe het zou moeten zijn.
Mensen keken daarna dan naar de hond en zagen hem door een andere bril. Niet meer de bril van dit is nog niet in orde maar door de bril van pure liefde.
Hij is nu al helemaal oké, hij heeft alleen wat hulp nodig, hij mag gezien en gehoord worden in al zijn wensen en grenzen.
Zelf, zeker sinds ik moeder ben, lijk ik op een soort queeste van persoonlijke ontwikkeling en zelfverbetering gegaan te zijn. Natuurlijk, die kleine mensjes, inmiddels 17 jarige mannen, hadden dit ook nodig. Net als onze honden toen en Roos nu. En leren en inzichten krijgen vind ik heerlijk.
Maar het kan ook een soort vlucht zijn. Verslavend misschien zelfs wel. En dan kijk je niet meer naar jezelf door een bril van pure liefde maar door die andere bril, zo’n leesbrilletje op het puntje van de neus waar kritisch overheen gekeken wordt met een blik van “Hmm, die is nog niet af, kan nog beter”.
En daarom, hoe ik me af en toe ook voel, heb ik besloten dat ik hier nu gewoon oké mee ben. Met wat er nu is. Niet dat ik achterover ga zitten afwachten. Ik probeer met de energie die er is goed gezond te leven. Ik neem veel rust. Ik krijg inmiddels goede begeleiding, en dat heeft even geduurd.
Als je zulke nare dagen hebt die er echt tussen zitten en je komt daar weer uit, dan sterkt dat. Met die wetenschap kan ik het er (okee, met een beetje hulp van NEI) gewoon laten zijn. Niets forceren om op te krabbelen en weer door te gaan. Dat heb ik te lang gedaan.
Mijn NEI hulpvraag luidde dan ook: ik mag pauzeren en tijd nemen voor mezelf. De rust die dat gaf is al heel helpend.
En ook Roos kreeg een NEI-sessie. Zij liet duidelijk zien dat ze meedraagt. Voor haar ging de sessie over de emoties die ze van mij had overgenomen, en over het afschermen daarvan.
En dit geeft een soort berusting die ik niet eerder had. De fase van nu? Daar blijf ik gewoon even bij. Vrij van het beter moeten doen.❤️
Ik deel wat ik deel omdat ik graag schrijf. Het was even minder en op maar ik merk dat ik dit wil delen. Want zoveel vrouwen herkennen zich hierin. Ik welke fase of ‘queeste’ van je leven je ook zit.
