21/08/2026
Er is een volgorde die telkens terugkomt. Eerst ontkennen: zo is het niet gegaan. Dan aanvallen: jij bent degene die uit haar slof schoot. En dan de omkering: eigenlijk ben ik hier het slachtoffer.
Wie die volgorde als eerste inzet, komt bijna altijd geloofwaardiger over. Hij is kalm, want hij vertelt een verhaal dat hij zelf heeft geschreven. Zij is geëmotioneerd, want zij verdedigt zich tegen iets wat ze niet zag aankomen.
En wij geloven bijna altijd degene die rustig blijft. Niet uit onwil. Uit een heel menselijke voorkeur voor kalmte.
Ik vraag mezelf daarom altijd één ding: wie doet hier moeite om de ander ongeloofwaardig te maken?
Dat is zelden degene die niets te verbergen heeft.
