01/07/2025
Kindverstoting
Kindverstoting is een pijnlijk en maatschappelijk slecht bespreekbaar gebeuren dat diep ingrijpt in het leven van volwassen kinderen. Wanneer zij niet langer voldoen aan de verwachtingen van hun ouders, niet meer de door ouders opgelegde rol wensen te spelen of hun eigen levenspad kiezen in plaats van dat van hun ouders, kan dit leiden tot de grofste en meest pijnlijke vorm van ouderlijke afwijzing: de kindverstoting.
Het verstoten kind wordt buiten het leven van de ouders geplaatst, wordt uitgewist, doodverklaart, alsof hij/zij niet meer bestaat.
Dat is moeilijk te bevatten en druist in tegen het natuurlijke ouder-kindverband, maar voor velen volwassene kinderen is dit de rauwe realiteit.
De gevolgen van kindverstoting zijn ingrijpend en laten diepe emotionele littekens achter. De afwijzing door ouders, de mensen die geacht worden onvoorwaardelijke liefde en steun te bieden aan hun kind, raakt aan de kern van het bestaan. Het verlies is niet zichtbaar, maar des te voelbaarder. Het is levend verlies, het is rouwen om iets dat er nooit was en ook nooit zal zijn.
Verstoten kinderen ervaren gevoelens van schuld, schaamte en verwarring. Ze stellen zichzelf vragen als: Wat heb ik fout gedaan? Waarom ben ik niet goed genoeg? Deze innerlijke worsteling kan leiden tot een laag zelfbeeld, chronische stress, depressie en een diep gevoel van eenzaamheid.
Daarnaast ontbreekt vaak begrip uit de omgeving. De verstoting is niet zichtbaar en zelden maatschappelijk erkend. De buitenwereld ziet ‘een keuze’ of ‘een conflict’, terwijl het in werkelijkheid gaat om een fundamentele verbreking van de ouder-kindrelatie, een verbreking zonder open gesprek, zonder erkenning, zonder afscheid.
Het gemis blijft aanwezig, juist omdat het een onnatuurlijk gebeuren is. De pijn wordt versterkt doordat de deur naar herstel gesloten blijft.
Het vraagt enorme veerkracht om je opnieuw te wortelen, je identiteit los van je ouders op te bouwen, en relaties aan te gaan zonder de angst opnieuw afgewezen te worden.
(eigen foto)