30/04/2026
Excelsior Maassluis VR1 – IJVV de Zwervers VR1
Na veel overleg, en vooral ook veel níét-overleg, werd de wedstrijd tegen IJVV de Zwervers eindelijk opnieuw ingepland. IJVV was nog altijd boos omdat wij de eerste wedstrijd bij hen wilden afzeggen vanwege te weinig speelsters. Voor de thuiswedstrijd wederom het verzoek om te verplaatsen, aangezien wij weer kampten met een tekort aan speelster. Verplaatsen gaat altijd tegen onze principes in, maar soms is het echt even niet anders. Niet genoeg is simpelweg niet genoeg. Hun wedstrijdsecretariaat wilde dan ook netjes meedenken over een oplossing, maar de staf dacht daar helaas anders over. Daardoor stonden zij vorige keer alsnog op het veld, terwijl duidelijk was dat wij niet zouden komen.
Afijn, de wedstrijd zou opnieuw gespeeld worden. Op zaterdag dit keer. De ironie wilde alleen dat IJVV deze wedstrijd vervolgens zélf wilde verplaatsen, waardoor we uiteindelijk noodgedwongen op een dinsdagavond moesten spelen. De dinsdag na Koningsdag, maar goed: onze meiden zouden er staan. Vooraf tijdens de warming up was er al genoeg geklaag, vooral over het veld. Helaas hebben wij op drukke trainingsavonden op de club geen ruimte om op kunstgras te spelen. Dat is ook precies waarom wij liever gewoon op zaterdag hadden gespeeld. Maar goed, er werd afgetrapt.
Heel ongelukkig en met een enorme dosis pech en lag de bal in de eerste minuut al bij ons in het mandje. Een compleet onnodige tegengoal, nadat een verkeerde terugspeelbal hun aanvalster de kans gaf om één-op-één te komen. 0-1 dus. Even slikken, maar daarna wisten onze meiden zich goed te herpakken. Vanaf dat moment werd er namelijk prima gevoetbald door Maassluis. De Zwervers waren vooral sterk op het middenveld, maar het balbezit was grotendeels voor ons. Het lukte op het hobbelige veld niet altijd om de bal echt lekker te controleren en voor de goal te krijgen, maar er kwamen wel wat schietkansen en voetballend zag het er zeker niet verkeerd uit.
Toch werd al snel duidelijk dat de frustratie bij IJVV behoorlijk hoog zat. Tot verbazing van onze meiden, want zij hadden werkelijk geen idee waarom er niet gewoon een leuke, sportieve wedstrijd gespeeld kon worden. Daar komen we immers gewoon voor en na een lange dag werken. en op een prima voorjaarsavond. In plaats daarvan werd het zeuren erger en kwamen er steeds meer grove overtredingen. Miek werd hard van achteren geraakt (in iedere andere wedstrijd is dit minimaal een gele kaart), Raisha moest het ontgelden (ook minimaal geel) en ook Naat lag al snel open door gekrab en gedoe met handen (hoort ook niet thuis op een voetbalveld). De duels vanuit onze kant werden steeds over overschaduwd door veel geklaag en een hoop rare vergeldingsacties en uitspraken als ‘haar pak ik straks ook nog wel’. Zoals gezegd erg jammer, zeker als er continu opmerkingen worden gemaakt over het veld, over de wedstrijd die ooit is afgezegd en over van alles en nog wat. Wedstrijden verplaatsen geb***t op dit niveau wekelijks en meestal gewoon netjes in overleg. Dat lijkt ons in ieder geval geen reden om schoppen uit te delen of te schelden met het k-woord. De frustratie werd alleen maar groter. Het lag aan de scheidsrechter, aan het veld, aan onze meiden; eigenlijk aan alles behalve aan het eigen gedrag. Onze meiden bleven ondertussen rustig en probeerden zich zo min mogelijk te laten meeslepen in het vreemde gedoe.
In de rust spraken we af dat de kansen er waren. We legden beter veldspel op de mat, bleven rustig en moesten de wedstrijd gewoon uitspelen. Beide ploegen spelen nergens meer voor, dus het zou leuk zijn geweest om gewoon lekker te voetballen en aan vertrouwen te werken. Het talent is er, het harde werk ook, maar de laatste tijd valt het gewoon net niet onze kant op.
De tweede helft begon Maassluis goed. Er was overwicht en de meiden bleven proberen te voetballen. Shuni zat er lekker in en ook Jade wist met goede acties wat bewegingen naar voren te maken. Toch gebeurde er op een gegeven moment eigenlijk te veel om er nog een leuk verslag van te maken.
Er werd iemand weggestuurd met geel, iets wat aan de kant van IJVV misschien al eerder had mogen gebeuren. De overtredingen werden groter, de sfeer werd er niet gezelliger op en ondertussen probeerden onze meiden gewoon te blijven voetballen. Dan valt uit het niets de 0-2. Onze verdediger glijdt ongelukkig weg en kan niet meer bij de bal, waardoor de weg naar de goal openligt. Juud reageert nog, maar de bal wordt er op een rare manier in gewipt, vermoedelijk door het veld net een stuitje waardoor haar voet er prima onder past. Weer pech, en zeker niet nodig gezien het spelbeeld.
Gelukkig is het Tessa die later de aansluitingstreffer maakt. Dik verdiend ook, want er mocht echt wel een goal vallen aan onze kant. De meiden zetten nog een keer aan en het geloof kwam terug. Charice komt daarna nog twee keer één-op-één, maar weet de bal net niet lekker te raken. Eén keer schiet zelfs de kramp erin, waardoor de bal helaas aan de verkeerde kant van de p**l belandt.
En dan ontstaat er een moment in hun zestien waarbij iemand van IJVV de bal op de hand krijgt. De scheidsrechter, die het overigens de hele wedstrijd al moest ontgelden, geeft terecht een penalty. Wat er dan geb***t is eigenlijk geen verslag waard. Iedereen van IJVV komt het veld op. De staf van IJVV, die zich de hele wedstrijd al niet kon inhouden, gaf ook op dat moment niet bep**ld het goede voorbeeld.
Er werd zelfs een filmpje getoond om te bewijzen dat er geen hands was gemaakt, terwijl daarop toch echt te zien was dat de bal de hand raakte. Daarna werd er geroepen dat het aangeschoten was. Conclusie: IJVV wilde niet meer verder spelen. Uitdelen mag dus blijkbaar wel, maar incasseren blijkt toch wat lastiger.
Wij besloten uiteindelijk de wedstrijd maar te laten voor wat het was en de 1-2 op te schrijven. Is het goed om degene die het hardst schreeuwen en zich het minst sportief gedragen te belonen? Nee, natuurlijk niet. Maar eerlijk is eerlijk: wij hadden hier ook echt geen zin meer in. De laatste wedstrijden van het seizoen zijn, wegens de omzetting van de A categorie naar de B categorie als het ware een soort oefenwedstrijden. Sommige meiden zijn blauw wakker geworden en niemand zit te wachten om deze wedstrijd nog eens uit te spelen. Voor ons voelt 2-2 als een terechte uitslag, maar we laten het hierbij.
Wij bouwen gewoon weer verder. Op het voetballende deel, op het harde werken en op de rust die onze meiden ondanks alles hebben laten zien. Want daar mogen we wél trots op zijn.