Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:30 Dinsdag 09:00 - 17:30 Woensdag 09:00 - 17:30 Donderdag 09:00 - 17:30 Vrijdag 09:00 - 17:30

LEF Dyslexie, Berghuizen 3, Maasbommel (2026)

25/01/2026

Afgelopen donderdag sloot ik mijn laatste coachsessie af vóór mijn zwangerschapsverlof.

Samen met deze jongen stonden we stil bij zijn groei.
Bij alles wat hij heeft durven aankijken.
Bij wat eerst spannend was en nu steviger voelt.
Bij hoe hij zichzelf beter is gaan begrijpen.

Dat zijn van die momenten die je niet ‘afsluit’,
maar meeneemt.
Voor hem.
En ook voor mij.

En nu is het tijd om los te laten (vandaag ben ik 36 weken zwanger).
Om mijn agenda leeg te maken.
Om te vertragen.

De komende periode staat in het teken van iets heel anders.
Van rust.
Van wachten.
Van voelen hoe onze kleine meid verder groeit in mijn buik.
En van genieten van deze bijzondere overgang.

❤️In juni is er weer ruimte voor telefonische, vrijblijvende kennismakingen.
❤️En half augustus start ik opnieuw met coachtrajecten
voor kinderen, jongeren én volwassenen.

Tot die tijd: dankbaar.
Voor het vertrouwen.
Voor de verhalen.
Voor de groei die ik heb mogen begeleiden.

En nu…
even helemaal in mijn mama bubbel. 🌸

22/01/2026

“Ze is vooral heel streng voor zichzelf.”

Veel kinderen met dyslexie werken al járen keihard voordat er überhaupt een label is.
Ze oefenen.
Ze compenseren.
Ze houden zich groot.
Ze zien wat anderen ogenschijnlijk moeiteloos kunnen en denken ondertussen:

Waarom kost dit mij zoveel moeite?
Waarom lukt het mij niet gewoon?
Als ik nóg harder mijn best doe, dan…

Wat vaak onzichtbaar blijft, is dat dyslexie niet alleen over lezen en schrijven gaat.
Het gaat ook over de stem in het hoofd van een kind.
Een stem die zegt dat het beter moet.
Netter.
Sneller.
Foutlozer.

En juist dát maakt veel kinderen met dyslexie zo streng voor zichzelf.

Voor sommige kinderen kan een diagnose daarom ook iets heel anders betekenen dan ‘een label’.
Het kan lucht geven.
Verklaring.
Zachtheid.

Niet:
“Er is iets mis met mij.”

Maar:
“Het ligt niet aan mij.”
“Mijn brein werkt anders.”
“Ik mag stoppen met mezelf constant voorbij te rennen.”

Dat is waar echte groei begint.
Niet bij nóg meer oefenen.
Maar bij minder zelfverwijt.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat we deze kinderen kunnen meegeven:
Je hoeft niet zo hard voor jezelf te zijn.
Je doet al meer dan genoeg. ❤️

20/01/2026

Dyslexie raakt vaak dieper dan lezen alleen.

Onlangs kwam er op mijn tijdlijn een post van een moeder voorbij. Ze schreef het volgende over haar dochter:
“Toen iemand tegen haar zei:
“Misschien moet je de volgende keer een A-boek lezen,”
was het niet boos bedoeld.

Maar het deed wel iets.

En terwijl ik haar zag reageren, werd ik ineens teruggebracht naar vroeger.
Naar dat gevoel van het fout doen.
Van weten dat je slim bent, maar het niet te kunnen laten zien.
Van verhalen in je hoofd hebben, maar struikelen over letters.”

Misschien herken jij dat ook.
Als ouder.
Of omdat je zélf dat kind was.

Dyslexie gaat zelden alleen over lezen.
Het gaat over onzekerheid.
Over vergelijken.
Over je aanpassen.
Over de angst om het weer niet goed te doen.

En toch…
er zit ook een ander moment in dit verhaal.

Het moment waarop er een naam komt.
Een verklaring.
En daarmee: opluchting.

“Zie je wel. Ik ben niet dom. Ik doe het niet expres.”

Voor veel kinderen én volwassenen is een dyslexiediagnose geen stempel,
maar juist een ademruimte.
Een opening naar mildheid.
Naar begrip.
Naar zelfvertrouwen.

Niet omdat het ineens makkelijk wordt.
Maar omdat het verhaal verandert.

Van:
“Ik doe het fout.”
naar:
“Mijn brein werkt anders.”

En dát maakt ruimte.
Voor trots.
Voor passende keuzes.
Voor lezen dat raakt in plaats van tegenstaat.
Voor jezelf mogen zijn, zonder excuses.

Misschien is dat wel het belangrijkste wat we onze kinderen kunnen meegeven:
dat dyslexie geen eindpunt is,
maar het begin van jezelf beter leren begrijpen. ❤️

18/01/2026

Hoofdpijn. Slecht slapen. “Niet lekker in je vel.”
Bij kinderen met (vermoeden van) dyslexie zien we deze klachten vaker dan gedacht.
In dit artikel lees je waarom dit geen toeval is én wat het ons vertelt over wat er écht speelt onder de oppervlakte.
Zie link in stories naar LinkedIN.

15/01/2026

✨ Als een kind weer durft te leren… gebeurt er iets magisch ✨

Onlangs ontving ik deze prachtige review (zie screenshot).
En eerlijk? Ik moest hem twee keer lezen. Zó raak, zó herkenbaar.

Want dit ís wat er vaak gebeurt bij kinderen met (ernstige) dyslexie:

👉 Ze lopen vast in reguliere begeleiding
👉 Hun zelfvertrouwen brokkelt af
👉 Ze sluiten zich langzaam af voor hulp
👉 En thuis wordt het steeds lastiger om hen nog te bereiken

Niet omdat ze niet willen.
Maar omdat ze zó hard hebben gevochten en zó vaak het gevoel hebben gehad dat het “niet lukt”.

En dan gebeurt er tijdens coaching iets bijzonders:
Dat moment waarop een kind weer open gaat…
Weer durft te zeggen:
“Dit vind ik lastig.”
“Zo voelt dat voor mij.”
“En dit wil ík leren.”

Niet omdat iemand zegt dat het moet.
Maar omdat ze voelen dat ze veilig zijn, gezien worden en zelf weer regie krijgen.

Coaching werkt alleen als het kind centraal staat.
Als je aansluit bij hun manier van denken, hun tempo, hun kwaliteiten.
Als je sámen een team vormt: kind – ouders – coach.
Precies zoals in deze review zo mooi wordt omschreven.

En dát is de kracht van maatwerk.

Een kind dat zich durft open te stellen, gaat weer groeien.
En een kind dat weer durft te leren…
kan ineens zoveel meer dan het ooit zelf dacht. ❤️

13/01/2026

📚 Een boekbespreking… en waarom kleine stapjes zó groot kunnen zijn

Begin november ging bij een leerling het huiswerkmapje open.
En daar lag ’ie dan: de gevreesde opdracht.
Een boekbespreking.

De juf dacht al goed mee en gaf hem een plek aan het einde van de planning.
Hij koos 16 januari: nog ver weg, en toch meteen voelbaar.

Thuis werd dezelfde avond een boek uitgezocht.
En elke dag opnieuw lazen ze samen:
Hij één bladzijde.
Ouder één bladzijde.
Hoofdstuk na hoofdstuk, avond na avond.

Wat ik zo mooi vind:
Ze hakten de opdracht in kleine, overzichtelijke stapjes.
Per hoofdstuk drie zinnen.
Schrijver en illustrator opgezocht.
Samenvatting in eigen woorden getypt.
Beetje bij beetje geoefend.

Niet in één keer een berg, maar elke dag een steentje.

En nu?
Nu staat er een kind dat bijna klaar is voor zijn presentatie.
Niet zonder spanning.
Niet zonder moeite.
Maar wel met doorzettingsvermogen, eigenaarschap en trots.

💬 En dan die ene zin die mij raakte:
“Ik hoef niet voor te lezen… maar ik wil geen uitzondering zijn. Dus ik ga het gewoon doen.”

Wat ik kinderen zo gun?
👉 Dat ze mogen presenteren op een manier die past bij hún brein, hún talenten en hún tempo.
👉 Dat we opdrachten durven op te delen in kleine, haalbare stappen.
👉 Dat succes niet zit in foutloze zinnen, maar in het vertrouwen dat groeit als iets lukt op jóuw manier.

Want dát is waar je zelfvertrouwen mee opbouwt.
Niet van perfect.
Maar van mogelijk.

En soms begint dat met één bladzijde per dag. 🌟

11/01/2026

👉 Laat ze praten. Laat ze rondgaan. Laat ze afdwalen. Laat ze landen.
Waarom kinderen met dyslexie het zó hard nodig hebben dat jij ze laat uitpraten.

Laatst reageerde een ouder onder mijn artikel over dyslexie en buikpijn.
Ze beschreef hoe haar dochter pas ontspant als ze haar hele verhaal, in haar eigen volgorde en tempo, mag vertellen. Onderbreek je haar? Dan raakt ze de draad kwijt. Maar laat je haar “ratelen”? Dan zie je letterlijk de buikpijn wegzakken.

En precies dát herken ik bij zóveel kinderen (en volwassenen!) met dyslexie.

🧠 Hun brein denkt associatief, beeldend en razendsnel, maar niet altijd lineair.
Het verhaal “klopt” vaak pas aan het einde, wanneer al die gedachten bij elkaar komen.

En dat vraagt van ons:
✨ Geduld
✨ Ruimte
✨ Niet invullen
✨ Niet versnellen
✨ Niet onderbreken

Want uitpraten = ontladen.
Uitpraten = ordenen.
Uitpraten = veiligheid ervaren.
Uitpraten = vertrouwen voelen: “Ik mag denken zoals ik denk.”

Voor sommige kinderen is dat letterlijk het verschil tussen spanning vasthouden en spanning loslaten.

En ja: het kost soms tijd.
Meer tijd dan we in een druk gezin, een klas of een vergadering denken te hebben.

Maar elke seconde die je geeft, krijg je terug in:
❤️minder buikpijn
❤️meer rust
❤️meer verbinding
❤️meer zelfvertrouwen

En bovenal: een kind dat voelt dat zijn of haar unieke manier van denken niet gecorrigeerd hoeft te worden, maar gezien mag worden.

Laat ze praten.
Het is geen omweg.
Het is hún weg.

08/01/2026

Wanneer school niet (meer) lukt én het probleem niet ‘motivatie’ is

Steeds vaker hoor ik het van ouders:
“Mijn kind is pas 8… 9… 10… en hij/zij is nu al schoolmoe.”

En bijna altijd heeft het te maken met (vermoeden van) dyslexie.

Schoolmoeheid is geen luiheid.
Het is geen gebrek aan motivatie.
Het is ook geen “even beter je best doen”.

Schoolmoeheid is vaak een signaal.
Een lichaam dat fluistert: “Dit kost me zó veel energie… ik trek het niet meer.”
Een hoofd dat steeds opnieuw vastloopt op iets wat voor anderen vanzelf lijkt te gaan.
Een hart dat langzaam zwaarder wordt door frustratie, schaamte of het gevoel anders te zijn.

Wat je als ouder ziet?
• Een kind dat ’s ochtends niet vooruit te branden is
• Dat boos of verdrietig wordt om kleine dingen
• Dat zegt: “Ik kan het toch niet”
• Dat spanning voelt bij lezen, dictees of spreekbeurten
• Dat thuis ontlaadt, omdat het zich de hele dag groot heeft gehouden
• Of zoals een ouder me deze week zei: “Hij is 9 jaar en nu al schoolmoe.”

Dat doet wat met je. Als ouder én als kind.

Want je ziet hoe hard je kind werkt.
Hoe graag het wil.
Maar je ziet óók hoe het langzaam opraakt.

❤️ Dyslexie gaat niet alleen over lezen of spelling.
Het gaat over belasting, zelfvertrouwen, veiligheid en gezien worden.

En daarom is tijdige herkenning zó belangrijk.
Niet alleen om passende ondersteuning te krijgen,
maar ook om iets nog groters te beschermen:
het plezier in leren.

Voor ieder kind dat nu schoolmoe is:
Je bent niet moe van school…
Je bent moe van steeds tegen een muur oplopen die niemand ziet.
En dat mag eindelijk anders.

En voor alle ouders die zich zorgen maken:
Je bent niet te kritisch.
Niet te vroeg.
Niet “overbezorgd”.
Je ziet gewoon je kind écht.

✨ Laat dat je kompas zijn.

06/01/2026

✨ Een nieuw jaar dat anders voelt ✨
(En dat is helemaal oké.)

De meeste mensen hebben hun nieuwjaarswens al lang verstuurd…

Maar vandaag, 6 januari, deel ik de mijne.

Net even later. Net even anders.

Precies zoals het leven soms loopt. En precies zoals veel kinderen (en volwassenen) met dyslexie de wereld ervaren: in hun eigen tempo en op hun eigen manier. ❤️

Na een heerlijke kerstvakantie ben ik opgeladen, dankbaar en vooral… verwachtingsvol.

2026 wordt een bijzonder jaar voor ons. Over drie weken start mijn zwangerschapsverlof en we kunnen niet wachten om onze tweede dochter te ontmoeten.

Ik vraag me dagelijks af:
👶🏼 Hoe zal ze eruitzien?
🩷 Hoe zal haar karakter zijn?
👧🏼 Hoe zal Liv op haar nieuwe rol als grote zus reageren?

Een nieuw jaar brengt altijd vragen met zich mee. Spannende, mooie, grote en kleine.

Maar één ding weet ik zeker: uiteindelijk vindt iedereen zijn eigen weg; kinderen, ouders, professionals, in leren, in omgaan met dyslexie, in het leven zelf.

✨ Daarom wens ik jou voor 2026:
• ruimte om te groeien op jouw manier
• moed om te kiezen wat goed voelt
• zachtheid voor jezelf (zeker als het tempo niet klopt met wat “moet”)
• en momenten die je hart vullen, groot of klein

Op naar een jaar waarin we blijven vertrouwen op wie we zijn én op wie we mogen worden.

Gelukkig nieuwjaar! 🍀✨

18/12/2025

✨ Fijne feestdagen voor iedereen! ✨

Vandaag sluiten veel scholen het jaar af met hun kerstviering, een moment vol lichtjes, muziek en opluchting: de kerstvakantie is begonnen.

Voor ouders, kinderen, jongeren, volwassenen met dyslexie, onderwijsprofessionals én werkgevers wil ik jullie vandaag iets meegeven:

Dankjewel.
Voor jullie geduld.
Voor jullie doorzettingsvermogen.
Voor alle kleine stapjes die vaak niemand ziet, maar die er wél toe doen.
Voor het blijven geloven in de talenten die soms verstopt zitten achter twijfel, frustratie of vermoeidheid.

De decemberperiode kan veel vragen van kinderen én volwassenen met dyslexie: drukte, plannen, prikkels, verwachtingen…
Daarom hoop ik dat deze kerstvakantie vooral ruimte mag brengen:

✨ Ruimte om op te laden
✨ Ruimte voor plezier zonder prestatie
✨ Ruimte voor creativiteit
✨ En vooral: ruimte om even niks te hoeven

Zelf ga ik de komende twee weken tijd doorbrengen met vrienden en familie.
Tussendoor werk ik verder aan de babykamer en zet ik de laatste puntjes op de i in de kamer van onze peuter: heerlijk om weer even creatief bezig te zijn.

En ik gun mezelf óók wat extra rust (mijn lichaam vraagt er nu echt om 😉) dus er staat een massage gepland.

Ik wens jullie allemaal warme, ontspannen en liefdevolle feestdagen toe.
Geniet van de kleine momenten, de rust, de verbinding en van elkaar.

Tot in januari,
Leoniek

16/12/2025

Als ouders eens wisten dat zóveel anderen hetzelfde voelen…

Wat me opvalt in gesprekken: ouders denken vaak dat ze de enigen zijn die twijfelen over dyslexiebehandeling.
Niet omdat ze het niet belangrijk vinden.
Maar omdat ze thuis iets zien wat niemand anders ziet.

Een kind dat in tranen raakt bij het woord ‘huiswerk’.
Een kind dat zegt: “Ik wil dit niet meer. Ik kan dit gewoon niet.”
Een kind dat steeds harder zijn best doet om niet anders te lijken dan de rest.
Een kind waarvan de frustratie, faalangst en onzekerheid tijdens de behandeling juist lijken toe te nemen.

En ondertussen die stille gedachte van ouders:
“Moeten we doorgaan?
Of moet ik mijn kind beschermen?”

Maar dan komt de twijfel.
Wat als school vindt dat je moet blijven?
Wat als stoppen verkeerd wordt uitgelegd?
Wat als jij de enige ouder bent die deze strijd voelt?

En precies dát is het punt:
je bent níet de enige.

Ouders delen het vaak niet met elkaar.
Maar achter gesloten deuren hoor ik dezelfde zorgen, dezelfde worsteling, dezelfde liefdevolle angst om de verkeerde keuze te maken.

Deze post is geen oordeel over scholen of dyslexiebehandelaars.
Iedereen werkt vanuit liefde en goede bedoelingen.

Dit gaat over de emotie van ouders.
Over het gevoel dat je soms klem zit tussen wat “zou moeten” en wat je kind zichtbaar nodig heeft.
Over het verlangen om je kind weer te zien lachen, spelen, ontspannen ZONDER buikpijn, strijd of het twijfelen aan zichzelf.

Misschien is dit herkenbaar.
Misschien helpt het om te weten dat je niet alleen staat.
En misschien mag dit een uitnodiging zijn om het gesprek wél te voeren.
Met school.
Met je kind.
Met andere ouders.
Met jezelf.

Want er is geen standaardroute.
Maar er is altijd een weg die past bij jouw kind.
En die mag je zoeken mét vertrouwen.

14/12/2025

“Je bent niet minder. Je brein werkt gewoon anders. En je gaat het geweldig doen.”
Dat zei tegen zijn nichtje toen ze hoorde dat ze dyslexie heeft.
En precies dát is wat zoveel kinderen (en volwassenen) moeten horen.

Hamilton weet waar hij over praat.
Hij vertelt op zijn Instagram account openlijk dat hij op school “als een gek heeft geworsteld”.
Dyslexie maakte leren zwaar, frustrerend en soms eenzaam.
En toch… werd hij één van de grootste Formule 1-coureurs ooit.
Niet ondanks zijn dyslexie, maar juist dankzij zijn manier van denken.

In een interview met deelde hij hoe zijn nichtje begon te glimlachen toen hij zei:
“Uncle is too. Look what I was able to do with that.”
En hoe hij haar vertelde dat haar brein vol potentie zit: het denkt anders, niet minder.

✨ Dit is waarom het zo belangrijk is dat kinderen vanaf het eerste moment de juiste boodschap krijgen.
Niet: “Werk harder.”
Niet: “Let beter op.”
Niet: “Je loopt achter.”

Maar wel:
🔸 Je denkt anders en dat is waardevol.
🔸 Je hebt unieke kwaliteiten die onze wereld juist nú hard nodig heeft.
🔸 Met de juiste steun kun jij ongelooflijke dingen bereiken.

Dyslexie is niet alleen een uitdaging.
Het is óók een vorm van creatief, intuïtief, ruimtelijk, oplossingsgericht denken.
Dat noemen we ook wel Dyslectisch Denken: een set aan vaardigheden die steeds crucialer wordt in een snel veranderende wereld.

Wat Lewis Hamilton zijn nichtje meegeeft, gun ik ieder kind:
Geloof dat jouw brein er mag zijn.
Geloof dat het waarde toevoegt.
Geloof dat jij meer bent dan je fouten, of de rode strepen in je schrift.

❤️Want het begint allemaal bij één zin die alles kan veranderen:
“Je bent niet minder. Je brein werkt gewoon anders.”

LEF Dyslexie

25/01/2026

22/01/2026

20/01/2026

18/01/2026

15/01/2026

13/01/2026

11/01/2026

08/01/2026

06/01/2026

18/12/2025

16/12/2025

14/12/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 17:30
Dinsdag	09:00 - 17:30
Woensdag	09:00 - 17:30
Donderdag	09:00 - 17:30
Vrijdag	09:00 - 17:30