11/06/2026
Vier maanden geleden, op 9 februari, zat ik gespannen achter mijn laptop om me in te schrijven voor de Nijmeegse Vierdaagse. Er waren twee inschrijfrondes en voor de eerste kwam ik nog niet in aanmerking, omdat ik de Vierdaagse nog nooit eerder had gelopen. In de tweede ronde waren nog zo’n 2500 startbewijzen beschikbaar. Op 9 februari om 10:00 uur ging deze digitale inschrijfronde open.
Wat volgde was chaos. Ik schoot alle kanten op in de wachtrij: van plek 6000 naar 500 en weer terug naar 3000. Er was geen peil op te trekken waar ik stond of wat mijn kansen waren. Nog geen uur later verscheen ineens het bericht dat alle startbewijzen waren vergeven en dat ik nu in de wachtrij stond voor de wachtlijst.
Ongeveer twee uur later was ik eindelijk aan de b***t om me in te schrijven voor die wachtlijst. Toen ik zag op welke plek ik terechtkwam, 6140, voelde het alsof mijn kans verkeken was. Een enorme teleurstelling, want ik had echt het gevoel dat dit mijn jaar zou worden. Ik was net begonnen aan mijn sabbatical van zes maanden en de Vierdaagse viel precies in die periode. Het leek zo mooi samen te komen.
Toch begon ik een inschatting te maken van mijn kansen. Er stonden maar liefst 15.000 mensen op de wachtlijst en ik vond informatie van voorgaande jaren waarin er soms zo’n 3000 startbewijzen werden teruggegeven. Dat kwam nog niet in de buurt van mijn plek. Tegelijk bedacht ik me dat het natuurlijk ook zo kon zijn dat niet iedereen op de wachtlijst het startbewijs uiteindelijk zou accepteren.
Ik realiseerde me dat ik eigenlijk een keuze had. Ik kon ervan uitgaan dat het dit jaar niet meer zou gebeuren en dat mijn kans verkeken was, en dus niet trainen. Of ik kon geloven dat het nog mogelijk was en me wel voorbereiden. In dat geval zou de kans dat ik de Vierdaagse succesvol zou uitlopen in ieder geval een stuk groter zijn, áls ik nog een startbewijs zou krijgen, want het vraagt de nodige training.
Ik koos voor het tweede. Ik begon met het trainen van langere afstanden en merkte al snel dat alleen dat al waardevol was. Tijdens het wandelen vond ik rust en ontdekte ik mijn omgeving vanuit een nieuw perspectief. Wat begon als voorbereiding op iets wat misschien nooit zou gebeuren, werd iets dat me nu al iets bracht.
De weken gingen voorbij. Ik schoof langzaam wat op op de wachtlijst, maar echt hoopgevend voelde het nog niet. Tot de laatste week aanbrak waarin mensen hun startbewijs konden overdragen, tot vrijdag 17:00 uur. Op maandagochtend stond ik nog op plek 1400. Ik wist dat het spannend zou worden. Elke dag zag ik de wachtlijst met 100 tot 200 plekken verschuiven, dus het zou erop of eronder worden.
Op vrijdagochtend keek ik nog een keer en zag ik dat ik op plek 350 stond. Ik had de hoop eigenlijk al een beetje losgelaten, totdat ik niet veel later een mail kreeg waarin stond dat er een startbewijs beschikbaar was. Zo snel als ik kon verzilverde ik mijn kans door voor het startbewijs te betalen. Ik kon haast niet geloven dat het alsnog gelukt was. Mijn geloof en training waren niet voor niets geweest.
Soms weet je niet of iets nog gaat lukken. Maar door toch te blijven geloven en in beweging te blijven, kan er meer mogelijk blijken dan je vooraf dacht.
Ik merk dat dit niet alleen geldt voor iets als de Vierdaagse, maar ook voor hoe we in het dagelijks leven omgaan met onzekerheid, keuzes en vertrouwen op jezelf. Juist in periodes waarin het niet duidelijk is hoe iets gaat lopen, kan het helpend zijn om weer terug te gaan naar jezelf en van daaruit je volgende stap te bepalen.
In mijn werk als paardencoach begeleid ik mensen hierin: om weer meer rust, helderheid en vertrouwen te ervaren, en keuzes te maken die echt bij hen passen.
Vier maanden geleden, op 9 februari, zat ik gespannen achter mijn laptop om me in te schrijven voor de Nijmeegse Vierdaagse. Er waren twee inschrijfrondes en voor de eerste kwam ik nog niet in aanmerking, omdat ik de Vierdaagse nog nooit eerder had gelopen. In de tweede ronde waren nog zo’n 2500 s...
