28/04/2023
Toegeven is lastig, ik snap het. Erkennen dat je ergens mee worstelt of wellicht niet meer loyaal zijn aan je familiesysteem. Maar wat als ik je vertel dat 100% van de mensen beschadigd is rond zijn 6e jaar!
We zijn onze eerste jaren volledig afhankelijk van onze moeder, en dus ook van haar emotionele reacties.
Als je moeder verdrietig was, om welke reden dan ook, dan pikte jij dit op. ervaarde je moeder stress dan pakte jij die emotionele stress ook en droeg het met je mee in jouw eigen lijf. Als je ouders veel ruzie hadden of er iets in die relatie niet helemaal goed zat dan zou je die worsteling eigen maken en met je mee dragen.
Wanneer je moeder rouwt neem je dit over, met misschien wel een verstikkend gevoel dat je moeder ook bang is jou te verliezen.
Jij hebt, om jezelf staande te houden in de emoties van jouw moeder, een emotionele respons strategie ontwikkeld om te overleven. En op die manier is er emotionele pijn, trauma of afhankelijkheid in jouw zijn ontstaan.
Dit ontstaat door liefde en loyaliteit. Het is niemands schuld maar toch zit jij met die kindwonden.
Door deze ervaringen niet te helen blijf jij als volwassene moeite houden met emoties, jezelf open stellen, jezelf op waarden schatten, ben je perfectionistisch, ga je ongezonde en ongelijke relaties aan of voel je je constant alleen en onbegrepen.
En zolang jij blijft ontkennen dat de wonden er zijn blijf je ze projecteren op anderen en blijf je in relaties jouw heling zoeken en de ander dus op ongezonde manier behandelen. Het blijft pijn doen, tot je het aan durft te kijken❤️
Zullen we eens samen kijken naar wat voor jou mogelijk is? Stuur me een DM