Praktijk Orinda

28/07/2026

Met open hart, vanuit verbinding en bewustzijn leren vertrouwen op je eigen kracht🫶🏼

Twintig jaar
stond ik voor de klas.

Met liefde.

Met aandacht.

Met de wens
dat ieder kind
zich veilig zou voelen.

Want pas wanneer een kind
zich gezien weet,
kan het groeien.

Maar achter de lessen
zag ik zoveel meer.

Verdriet
dat geen woorden kende.

Angst
die zich verschool
achter boosheid.

Kinderen
die steeds harder riepen.

En kinderen
die zo stil werden,
dat bijna niemand
hen nog hoorde.

Ik wilde luisteren.

Niet alleen
naar wat zichtbaar was,

maar juist
naar alles
wat daaronder leefde.

Steeds opnieuw
gaf ik alles
wat ik in mij had.

Tot mijn eigen licht
langzaam doofde.

Met pijn in mijn hart
liet ik het onderwijs los.

Niet omdat mijn liefde
voor kinderen verdween,

maar omdat mijn eigen hart
ook gezien wilde worden.

En ondertussen
was ik moeder.

Van twee prachtige kinderen,
die ieder op hun eigen manier
hun weg zochten
door het onderwijs.

Door hun worstelingen
leerde ik
anders kijken.

Niet naar gedrag,

maar naar het verhaal
erachter.

Zij leerden mij
hoe belangrijk het is
om écht te zien.

Toen begon
een andere reis.

Niet naar buiten.

Maar naar binnen.

Ik ontdekte
mijn eigen binnenwereld.

Mijn patronen.

Mijn gezin van herkomst.

En juist daar,
waar ik dacht
mijzelf kwijt te zijn,

vond ik mijn kracht terug.

Vanuit die reis
werd mijn praktijk geboren.

Ik mocht
kinderen,
jongeren,
ouders
en volwassenen
een stukje begeleiden
op hún weg.

Niet om antwoorden
te geven,

maar om hen
hun eigen antwoorden
te laten vinden.

Iedere ontmoeting
was voor mij
een geschenk.

Nu kan ik
dit werk
niet langer doen.

Doordat ik ongeneeslijk ziek ben.

Maar mijn missie
blijft onveranderd.

Nog altijd
wil ik mensen raken.

Niet meer
vanuit mijn praktijk,

maar vanuit
mijn woorden.

In gedichten.

In verhalen.

Omdat ik hoop
dat iemand,
ergens,

zich gezien voelt.

Zich gehoord voelt.

En met een open hart,

vanuit verbinding
en bewustzijn,

weer leert vertrouwen
op de kracht
die altijd al
in zichzelf aanwezig was.

27/07/2026

Mijn plekje

Het Valleikanaal in Leusden…

Daar vond ik de rust.

Daar wachtte ik
op de eerste zonnestralen.

Met mijn camera in mijn hand
zocht ik niet naar het bijzondere,

maar naar de schoonheid
die er altijd al was.

Een glinstering op het water.

Een nevel boven de velden.

Een vogel in vlucht.

Een nieuwe dag
vol licht.

Met mijn foto’s
wilde ik je laten stilstaan.

Je laten verwonderen.

Je laten zien
hoe bijzonder
het gewone kan zijn.

Maar deze plek
vertelt ook
ons verhaal.

Hier vroeg Frank mij
ten huwelijk.

Hier klonk mijn volmondige
ja.

Een plek
waar liefde
voor altijd
haar wortels kreeg.

En telkens
als ik onder narcose ging,

wanneer angst
heel even
de overhand dreigde te nemen,

ging ik in gedachten
hier naartoe.

Naar het water.

Naar de stilte.

Naar de plek
waar liefde
groter was
dan de angst.

En nu…

nu het nog kan,

maak ik hier
bijna iedere dag
mijn ommetje.

Stap voor stap.

Dankbaar
voor iedere wandeling,

voor iedere zonsopkomst,

voor ieder moment
dat ik hier
nog mag zijn.

Als je ooit
langs het Valleikanaal wandelt
en de zon
het water ziet raken,

sta dan heel even stil.

Misschien kijk je dan
met mijn ogen.

En zie je
wat ik zo graag
met jullie wilde delen:

dat het leven,
hoe kwetsbaar ook,

vol schoonheid is.

26/07/2026

Zo hoort het niet te gaan…

Zo hoort het niet te gaan,
dat ouders blijven staan
terwijl hun kind
langzaam uit het leven verdwijnt.

Een vader en een moeder
horen hun dochter niet los te laten,
niet op deze manier,
niet veel te vroeg.

En toch…
kijken jullie me aan
met ogen vol liefde,
alsof jullie mij nog steeds dragen,
zoals op de dag
dat mijn leven begon.

Jullie gaven mij het mooiste geschenk
dat een mens ooit kan ontvangen:
het leven.

Uit liefde werd ik geboren,
door liefde ben ik gevormd.
In jullie armen vond ik veiligheid,
in jullie woorden vertrouwen,
in jullie voorbeeld
leerde ik wat onvoorwaardelijk zijn betekent.

Jullie stonden achter mij
bij iedere stap die ik zette,
en nu staan jullie er nog steeds.
Niet omdat het makkelijk is,
maar omdat liefde
geen voorwaarden kent.

Ik draag iets van jullie allebei in mij.
Jullie wortels
leven verder in wie ik ben.
Twee familielijnen,
ieder met een eigen verhaal,
samengekomen
om mij het leven te schenken.

Misschien lijkt het
alsof mijn reis eerder eindigt
dan de volgorde van het leven bedoeld heeft.

Maar wat jullie mij hebben gegeven,
sterft nooit.

Jullie liefde reist met mij mee,
zoals mijn liefde
altijd bij jullie zal blijven.

Want verbonden zijn
houdt niet op
waar een mensenleven eindigt.

Wij blijven,
voor altijd,
geworteld in elkaar.

25/07/2026

Liefde overwint alles

Sinds ik weet dat ik ongeneeslijk ziek ben,
kijk ik anders naar de wereld.

Ik voel niet alleen het verdriet.

Ik voel vooral de liefde.

De liefde die mij iedere dag opnieuw omringt.

In de armen van mijn man.

In de lach van onze kinderen.

In familie en vrienden
die er steeds weer zijn.

Maar ook in mensen
die ons eigenlijk helemaal niet kennen.

Guido, de eigenaar van FAYTERS die de woorden
‘Liefde overwint alles’
op zijn etalageraam schrijft.

Een ‘onbekende’ die zegt:
“Mag ik jouw bruidsboeket cadeau doen?”

Bloemen die zomaar worden bezorgd.

Kaartjes vol troost.

Liedjes die rechtstreeks mijn hart binnenkomen.

Berichten waarin zoveel liefde zit,
dat ik ze met tranen in mijn ogen lees.

Al die bestellingen voor mijn kaarten, kalenders en E-books.

Het zijn stuk voor stuk zulke mooie gebaren.

Ze voelen zó groots.

Ze tillen mij op,
op de momenten waarop
het leven zwaar voelt.

Ze herinneren ons eraan
dat liefde geen grenzen kent.

Binnenkort mag ik trouwen
met de liefde van mijn leven.
In samenzijn met een ieder die we zo lief hebben.

Wat ben ik dankbaar
dat we die liefde nog mogen vieren.

Juist nu.

Juist omdat we weten
hoe kostbaar tijd is.

Kanker kan je veel afnemen.

Maar niet de liefde.

Die groeit.

In ons gezin.

In de mensen om ons heen.

En zelfs in onbekenden
die ervoor kiezen om even stil te staan
bij ons verhaal.

Dat ontroert me meer
dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken.

‘Liefde overwint alles!’

Niet omdat ze de ziekte geneest.
Niet omdat ze de tijd stilzet.

Maar omdat ze ons leven vult
tot die laatste dag.

En wanneer mijn reis verder gaat
naar waar ik nog niet kan kijken,

neem ik deze liefde met mij mee.

Ik hoop dat ze voelbaar blijft
in de harten van iedereen
die mijn liefde ooit heeft mogen ontvangen.

Dat mijn gezin zich omringd blijft voelen
door dezelfde warmte, zachtheid en liefde
die ons nu zo rijkelijk wordt gegeven.

Want liefde verdwijnt niet.

Ze verandert alleen van vorm.

Ze blijft aanwezig
in herinneringen, in verhalen, in kleine momenten…

en bovenal
in de harten van mensen. ❤️

24/07/2026

Nooit meer chemo

Ik had het mezelf beloofd.

Nooit meer chemo.

Nooit meer die uren aan het infuus.
Nooit meer wachten
op wat het met mijn lichaam doet.
Nooit meer leven
van kuur naar kuur.

En toch…

Hier ben ik weer.

Waarom?

Omdat niets doen
mij misschien nog drie maanden geeft.

En deze chemo…
misschien een jaar.

Een jaar.

Driehonderdvijfenzestig dagen
waarin ik nog moeder mag zijn.
Nog kan knuffelen
Nog kan luisteren.
Nog kan zeggen:
“Ik hou van jullie.”

Dat jaar
is alles waard.

Dus verleg ik mijn grenzen.
Verder dan ik ooit dacht te kunnen.

Niet omdat ik zo sterk ben,
maar omdat mijn liefde
nog altijd groter is.

Ik draag de misselijkheid.
De pijn.
De uitputting.
De vermoeidheid.

Zolang mijn lichaam zegt:
“Ik kan nog een beetje.”

Voor hen.

Voor mijn kinderen.

Omdat ik weet
hoe groot hun verdriet straks zal zijn.

Omdat ik hen
nog niet los wil laten.

Omdat dit verlies veel te groot is
voor hun jonge schouders.

Dus kies ik opnieuw.

Niet voor de chemo.

Maar voor tijd.

Voor nog meer herinneringen
Nog een wandeling.
Nog een lach aan tafel.

Voor nog een beetje moeder zijn.

Tot mijn lichaam
zachtjes zal zeggen:

“Nu is het genoeg.”

23/07/2026

Hoeveel tijd nog?

Drie maanden?

Een half jaar of jaar?

Misschien langer.

Misschien korter.

Het zijn maar woorden.

Een schatting.

Geen belofte.

Geen waarheid.

Want terwijl

de klok

blijft tikken,

merk ik

dat ik juist

niet stil wil komen te staan.

Dus laat ik

de tijd los.

En houd ik

dit moment vast.

Deze wandeling.

Deze lach.

Deze knuffel.

Uiteindelijk gaat het leven

niet over

hoeveel tijd

ons gegeven wordt.

Maar over

hoeveel leven

we geven

aan de tijd

die er is. 🕰️

22/07/2026

21/07/2026

Hoe is dit voor jou?

Regelmatig vraag ik me af,

als je mijn woorden leest,

of je alleen aan mij denkt,

of ook aan iemand

die jij moest missen?

Misschien raakt mijn verhaal

aan een oud verdriet

dat nooit helemaal verdween.

Aan een lege stoel.

Een laatste afscheid.

Een naam

die je nog altijd

met liefde uitspreekt.

Misschien zie je

niet alleen mij,

maar ook mijn man,

mijn kinderen,

en voel je

hoe groot het gemis

straks zal zijn.

Of misschien

ken je mij nauwelijks,

en raakt het je toch.

Omdat we allemaal weten

hoe kostbaar het leven is,

en hoe kwetsbaar

liefde kan voelen.

Ieder draagt

zijn eigen verhaal.

Zijn eigen verlies.

Zijn eigen verlangen

om nog even vast te houden

wat zo dierbaar is.

Weet

dat ik me daarvan bewust ben.

Dat ik niet alleen

mijn eigen weg bewandel,

maar dat mijn verhaal

ook iets aanraakt

in dat van jou.

En als dat zo is,

dan hoop ik

dat mijn woorden

je niet alleen verdriet brengen,

maar ook een zachte herinnering

om lief te hebben

zolang het kan.🫶🏼

20/07/2026

Hoe moet ik jullie loslaten?

Ik heb al zoveel

moeten loslaten.

Mijn gezondheid.

Mijn werk.

Mijn dromen.

De toekomst

zoals ik die

voor me zag.

En elke keer

doet het pijn.

Maar niets…

niets bereidt je voor

op dit.

Hoe moet ik

jullie loslaten?

Hoe laat een moeder

haar kinderen achter?

Hoe neem je afscheid

van de liefde

die je hart

elke dag

opnieuw laat kloppen?

Dit is het moeilijkste

wat ik ooit

zal moeten doen.

Toch hoop ik zo

dat de liefde

sterker is

dan mijn afwezigheid.

Dat zij

jullie zal dragen,

zoals ik dat

zo graag

zelf was blijven doen. Ik hou van jullie tot in oneindigheid.❤️