13/09/2026
We deden eigenlijk hetzelfde… maar op een andere manier.
Dat inzicht kwam pas veel later.
Want aan de buitenkant leken Joost en ik juist totaal verschillend te reageren.
Wanneer iets pijn deed, trok Joost zich terug.
Hij werd stil.
Sloot zich af.
Kwam moeilijk bij zijn gevoel en kon daar nog moeilijker woorden aan geven.
Ik deed iets heel anders.
Ik ging dóór.
Harder werken.
Regelen.
Mijn aandacht verleggen naar alles wat buiten mij lag.
Dus waar Joost stilviel, kwam ik juist in beweging.
Waar hij naar binnen trok, ging ik naar buiten.
En lange tijd zagen we vooral dát verschil.
Tot we beseften: we deden eigenlijk hetzelfde.
We probeerden allebei niet te voelen wat op dat moment te pijnlijk, te groot of te ingewikkeld was.
Alleen onze bescherming zag er anders uit.
En dat veranderde veel in hoe we naar elkaar gingen kijken.
Want gedrag dat voor jou voelt als afstand, desinteresse of afwijzing…
kan voor de ander een manier zijn om zichzelf staande te houden.
Niet alles wat tussen twee mensen gebeurt, gaat dus werkelijk over de ander.
Soms botsen er twee beschermingsmechanismen die ooit ergens zijn ontstaan om onszelf veilig te houden.
En misschien begint er iets te veranderen wanneer je niet alleen meer kijkt naar:
“Waarom doe jij zo?”
maar nieuwsgierig durft te worden naar:
“Waar bescherm jij jezelf eigenlijk tegen?”
En misschien nog belangrijker:
“Wat doe ík eigenlijk wanneer iets mij raakt?”
🎙️ Fragment uit onze podcast Zijn we elkaar kwijt of is het leven ertussen gekomen?
🤍 In De Ruimte Tussen Ons kijken we daarom niet alleen naar wat er tussen jullie gebeurt, maar nodigen we je ook uit om jezelf daarin te ontmoeten.
Want soms verandert de ruimte tussen twee mensen wanneer je begint te begrijpen wat ieder van jullie daarin probeert te beschermen.
