05/07/2026
Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden een lang gesprek had met iemand. Hij zei dat hij dat niet gewend was. Hij kon nooit een gesprek gaande houden, volgens hem. Hij wilde dat wel, maar anderen haakten snel af. Wat in ons gesprek duidelijk werd, was dat hij steeds bang was om afgewezen, saai of ongemakkelijk gevonden te worden. Dat was ook te horen aan zijn stem en te zien aan zijn houding. Hij was afwachtend. Wat verlegen. Vroeg niks. Nam ook geen initiatief met bestellen op het terras, bijvoorbeeld. Echt jammer, want hij was/is hartstikke vriendelijk, heeft een goede baan, had eigenlijk alles goed voor elkaar. Hij wilde graag nieuwe mensen leren kennen, een partner vinden. Hij vocht al jaren tegen zijn verlegenheid.
Misschien herken je daar iets van? Misschien heb je ook last van verlegenheid of onzekerheid...
Vaak krijgen mensen het advies om hun irrationele gedachten te herkennen en te stoppen. Dat kan heel helpend zijn. Maar soms voelt dat ook als weer een extra taak. En als het niet lukt, kun je het gevoel krijgen dat je opnieuw hebt gefaald.
Ik kijk daarom graag ook nog op een andere wijze. Op een manier waarop jouw gevoelens en angst niet weg worden geduwd (of vermeden of bestreden), maar op een manier waarop jouw gevoelens en angst beter gekénd worden. Want vaak blijkt die angst, hoe lastig ook, een positieve bedoeling te hebben: jou beschermen. En wanneer je dat inziet, neemt de innerlijke strijd vaak al een stukje af. Door de verlegenheid te ontkoppelen van je 'Zelf', word je niet meer overgenomen door de verlegenheid. Je hebt dan meer keuzevrijheid.
Het bericht is al langer geworden dan dat ik van plan was en ik kan niet alles zo een-twee-drie vertellen, maar als je vragen hebt... laat hieronder gerust een berichtje achter.
Als holistisch coach ga ik graag samen met je op zoek naar wat er onder jouw verlegenheid schuilgaat.