10/05/2026
QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: NACOMPETITIE?
Als toetje na dit zo mooie seizoen, kregen wij nog een extra wedstrijddag bij Ventura in Schiedam. Hoewel de punten al verdeeld waren, dienden wij nog twee wedstrijden in te halen. Wedstrijden die begin januari gecanceld waren vanwege hevige sneeuwval en Code rood. Dus togen wij met onze eigen QR code ( Quintus Rolstoelhandbal) naar de Jeneverstad om daar te doen wat wij aan onze stand verplicht waren. Onze ongeslagen status continueren. Dit ging, hoewel het spelplezier weer van onze spaken spatte, niet geheel zonder slag of stoot. Wij hadden namelijk een op papier best wel gehandicapt team. Let wel: op papier. Want toen ons zestal, ja wij waren slechts met een magere sixpack, eenmaal het fluitje van de scheids rook, zetten wij er furieus de wielen in. Met razende Ronald in het doel, Rob Dropshot in de linkerhoek, Ouwe Toon op de linkeropbouw, Eric de Tank als rots in de branding in het midden, daarna Zoetermeers Roem, Angelique, die onder de support van haar moeder Angela tot ongekende hoogten steeg en in de rechterhoek Nijvere Nathalie, die haar vader Frans nog maar eens bewees haar sport zeker niet met de Franse slag te doen. Zie hier het in theorie niet hevig imponerende zestal dat deze dag uit zou groeien tot een sterrenteam, waarvan de som der delen vriend en vijand verbaasde
Om tien uur startten wij tegen gastheer Ventura, dat met twee geoefende handbalsters als invalster meteen al een geduchte opponent was. Niet in de laatste plaats ook vanwege hun topscoorder Jur die al 2 ballen achter keeper Ronald had liggen, voor die goed en wel wakker was. Maar zoals vermeld; wij hadden Eric, wij hadden Rob, ja wij hadden zelfs Ton en die wisten de ruststand op een prima 4=4 te houden. Onderhand was Ronald helemaal wakker en, wakkere knaap als hij is, is hij dan een nachtmerrie voor elke tegenstander. Ook al legde hij de lat voor zichzelf nog zo hoog, wist hij nagenoeg alles uit zijn doel te ranselen. Na de rust, er is reeds op gezinspeeld, eiste Angelique een hoofdrol op door zeer gericht binnenkant p**l ons op voorsprong te zetten en die voorsprong gaven wij, louter voor onze meegereisde vaders en moeders op deze moederdag nog slechts even voor tijd uit handen, om de spanning extra op te voeren voor het op de punt van hun banken zittende publiek. Het was 7-7 en er ging een rilling van zindering over de tribune. Daar kwam Eric de Tank aanrollen. Met een machtige uithaal, omgekeerd evenredig aan zijn nog steeds wat pijnlijke schouder, bezorgde hij ons met 8-7 een wereldwinst. En dat één van de Venturaspelers na afloop tegen Nathalie bromde van: “Wat ben jij irritant in het veld zeg. Je zette me steeds vast,” zegt meer dan genoeg over de fanatieke inzet van Nathalie die evenals de rest in de slipstream van deze weergaloze match compleet meegezogen werd.
Een prachtige stunt dus, waarvan u begrijpt dat wij die tegen het almaar sterker spelende Zephyr niet zomaar een tweede keer uit zouden kunnen halen. Ha, beste lezer. Hier heb ik u toch wel even tuk. Niets was namelijk minder waar. Nog feller, nog fanatieker ging ons ziedende zestal er nu tegenaan. Almaar homogener en harmonieuzer spelend, van welk turbulente spel de moeder van Angelique later zou zeggen: “Prachtig zoals jullie steeds bewogen en voor de verdediging langs kruisten,” ( dit even voor trainer Menno, dat ‘ie het maar weet). Eric de Tank opende weer de score, Rob Dropshot, ook wel Rubberen Robbie genaamd vanwege zijn elastische uithalen maakte 2-0. Eric verraste de verrassend goede keeper, die ook nog beide p***n meehad, met een achterwaarts slingerschot en ja hoor, daar was Angelique weer. Als een Engel uit een doosje dook zij op met een feilloos doelpunt en met 5-4 voor gingen wij de rust in. De spanning weer ten top. Temeer daar wij inderdaad veel op de p**l gooiden en de baardige Eu**ch in de harem van Zephyr, en die tomeloze tantes zelf, stuk voor stuk wel degelijk hun mannetje stonden. Zo ook onder andere Jolanda, die heel irritant onze keeper Ronald verschalkte, wat ik liever niet zou vermelden, maar wij zijn kort na de match vriendjes geworden op Facebook en ik moet natuurlijk zuinig zijn op mijn fans. Echter, onze Tank schoot ons naar 6-4, waarna wij ondanks het fabuleuze keepen van de rücksichtslos met zijn armen roterende Ronald toch in ene tegen een 6-7 achtersprong aankeken. Het was nog enige minuten voor tijd en het publiek was weer in alle staten. En daar begreep onze oudste zijn verantwoordelijkheid. Hier stiekem een ventiel losdraaiend, daar een paar spaken in een wiel stekend, wrong hij zich op de cirkel en meer hints had Eric niet nodig. Hij speelde de oude man aan en wat deze anders nooit doet, deed hij wel deze keer. Hij scoorde voor open doel en het was 7-7. Allemachies wat een weelde. Het was echter onze held van de dag, Rubberen Robbie, nog niet genoeg. Hij wil nu eenmaal graag vermeld worden in deze kroniek en dat maakte hij wel waar. Met een onnavolgbare beweging haalde hij uit, hoog in de hoek ( doet ‘íe anders nooit) en onze tweede 8-7 overwinning was een feit. Ongelofeloos wat we vandaag met ons supersextet bereikt hebben. Fier als een rolstoel met zilveren velgen togen wij huiswaarts waar wij nog heel lang na genoten. Onze moeders konden trots zijn op ons!
Ton
