14/11/2025
Tijdens de tafelopstelling zag ze iets wat ze diep van binnen al wist: haar eigen wensen waren gaandeweg steeds verder naar de achtergrond geraakt. Ze had haar eigen behoeftes steeds verder weggeschoven, naarmate haar ouders ouder werden en haar gezin uitbreidde. Ze had haar eigen wensen opzij geschoven, omdat anderen haar nodig hadden. Omdat ze zich verantwoordelijk voelde. Omdat ze gewend was te geven, te helpen en te zorgen. Op tafel werd duidelijk hoe vanzelfsprekend dit patroon was geworden. Zo gewoon dat ze eigenlijk niet meer wist wat ze zélf wilde. Haar eigen verlangens waren zo ver naar de achtergrond verdwenen dat ze geen antwoord meer had op de vraag: wat wil ík nou eigenlijk? Dat stukje in haar was verstopt geraakt achter al het ‘moeten’ en het ‘er zijn voor anderen’.
Het raakte haar om te zien hoeveel liefde er in dat patroon zat. Haar intenties waren zo goed en juist daarom is zo’n patroon nooit verkeerd. Maar het kan gaan knellen en gaan overheersen. Het patroon had haar verbinding gebracht, warmte en betrouwbaarheid. Maar het had ook veel gevraagd: vermoeidheid, het gevoel leeg te raken en meer te geven dan ze eigenlijk kon dragen. De energie raakte op. Langzaam ontstond het besef dat er weinig ruimte overbleef voor haar eigen energie, leefstijl en welzijn. Want megalekker in je vel zitten wordt bijna onmogelijk wanneer je voortdurend gericht bent op de wensen van de ander. Wanneer je zorgt voor anderen zonder te voelen waar jij zelf staat. Wanneer je zo veel oog hebt voor de ander dat jijzelf uit beeld verdwijnt.
De opstelling liet zien dat er ruimte mag komen voor haar eigen wensen, grenzen en verlangens. Niet omdat zorgen verkeerd is, maar omdat geven lichter wordt wanneer je jezelf niet vergeet.
Benieuwd wat jouw eigen verlangens te vertellen hebben, onder al het zorgen, rennen en klaarstaan voor anderen? Stuur me een berichtje voor coaching of een tafelopstelling.