05/06/2025
Daar staat ze dan. โIk ga maar naar huisโ.
Haar ogen hebben een lege blik en ze staart nietsziend voor zich uit. โIs dat wel zoโn goed idee?โ
Compleet verloren blijft ze als bevroren staan. Wat we ook zeggen of doen, het komt niet bij haar binnen.
Erik (m'n man) en ik kijken elkaar aan en weten hoe laat het isโฆ
De gevolgen van trauma, emotionele verwaarlozing, en de daarmee op het hart gekerfde leugens, houden haar gevangen. Ze kan letterlijk en figuurlijk geen kant op. Erik slaat een arm om haar heen en probeert contact te maken.
Lange minuten tikken weg...
Vandaag wil ik in mijn 'Manna voor jou' een gebeurtenis met jullie delen vanuit ons (pleeg)gezin, die voor mij erg intens is geweest (zo intens dat ik het nodig had om het van me af te schrijven), maar ook een gebeurtenis waarin ik zo ervaren heb dat God mijn, dat Hij onze Vader is. Een getuigenis ook van hoe Hij ons vasthoudt en erbij is, waar we ook doorheen gaan. Een persoonlijk verhaal waarmee ik je mag bemoedigen om, hoe je omstandigheden ook zijn, je toch vast mag houden aan Hem die ook jouw Vader is en wil zijn.
Wil je het hele verhaal lezen?
Ga naar https://coachpraktijkmanna.nl/moeder-zijn-met-god-als-vader-wat-maakt-het-verschil/
of via link in bio/verhaal.
Ook kun jij je via de website (gratis voor jou) inschrijven voor deze maandelijkse inspiratie, zodat je er geen meer hoeft te missen.
Heb je vragen of wil je reageren, neem gerust contact op via de mail of app (op social media ben ik verder niet actief).
Lieve groet,
Rianne