19/06/2026
Ik was jarenlang ontzettend goed in verklaren.
Voor alles had ik wel een logische reden.
Waarom ik moe was?
Drukke periode.
Waarom ik gespannen was?
Hoort erbij.
Waarom mijn lichaam signalen gaf?
Gaat vanzelf wel over.
En als iets echt moeilijk werd, relativeerde ik het weg.
Ik vertelde mezelf verhalen als:
“Ach, anderen hebben het veel zwaarder.”
“Stel je niet aan.”
“Gewoon doorgaan.”
Aan de buitenkant leek dat sterk, maar achteraf zie ik iets anders.
Rationaliseren was mijn manier geworden om niet te hoeven voelen.
Want voelen betekende vertragen.
Voelen betekende stilstaan bij verdriet, angst, boosheid of gemis.
En zolang ik alles kon analyseren, hoefde ik daar niet echt naartoe.
Herken je dit?
Dat je precies kunt uitleggen waarom je doet wat je doet?
Dat je alles begrijpt, maar ondertussen nauwelijks nog voelt wat er in je leeft.
Dat is iets wat ik vaak zie bij mensen die veel in hun hoofd leven:
Ze hebben veel inzicht, veel bewustzijn en veel zelfkennis.
Maar inzicht alleen brengt niet altijd verandering.
Je kunt exact begrijpen waarom je patronen hebt… en er toch in blijven vastlopen.
Omdat echte verandering vaak pas ontstaat wanneer je niet alleen begrijpt, maar ook durft te voelen.
Soms ligt de doorbraak niet in nóg beter je best doen iets te begrijpen,
maar in weer contact maken met je lichaam.
Met wat daar gevoeld wil worden.
📧 [email protected]
www.katherinadendijker.nl