17/02/2019
Inmiddels vaste 24 uurs loper Paul Tempelaar schreef het volgende stuk over de afgelopen 24 uurs.
Mijn dierbare 24-uurs
PT, 10 februari 2019
Het vond plaats op 9 februari 2019. Het was de 24-uurs – een nachtelijke tocht in de buurt van Oldenzaal – wandelen en puzzelen door Twentse dreven met als thema een lofzang op het schone en nijvere Twente. Ter voorbereiding had ik de coupletten van ons volkslied afgestoft en weer eens aandachtig bestudeerd.
‘Daar golft op de essen het goudgele graan, doet 't snelvlietend beekje het molenrad gaan. Daar ligt er de heide in 't paarsrode kleed. Dat is ons zo dierbare Twente.’ Prachtig, nietwaar? Bis!
Elk jaar rond deze tijd moet ik mensen in mijn omgeving uitleggen wat er nou zo leuk is aan deze 24-uurs. Vannacht had ik weer rustig de tijd om hierover na te denken, terwijl ik samen met mijn wandelpartner meer dan eens de verkeerde afslag had genomen en geruime tijd tevergeefs alle mogelijkheden had nagelopen, terwijl de regen gestaag uit de inktzwarte hemel viel, de rustieke akkers en weilanden in sompige moerassen waren veranderd en in geen velden of wegen een molenrad, klompendans of goudgeel graan te bekennen was. Wanneer het lot mij soms wegvoert uit mijn geboortestreek wil ik best geloven dat geen landstreek ter wereld mij hetzelfde kan schenken als Twente. Onversaagd blijf ik Twente gedenken als dierbaar en onvolprezen. Maar vannacht was het weer eens één grote, grauwe moddermassa waarvan zelfs Google Maps geen chocola kon maken.
Eenmaal aangekomen op het eindpunt – een gezellige blokhut met knapperend haardvuur en een kapstok om de doorweekte kleren te laten uitlekken – kwam ik weer bij zinnen. De behaaglijke warmte daarbinnen, de overdreven gezelligheid, het biertje en het broodje worst – op slag waren wind, regen, modder, de blaar en de frustratie van het geregeld doelloos ronddwalen een weinig relevante kwestie geworden van daarbuiten. Het geloof was weer teruggekeerd: zo’n 24-uurs is gewoon leuk.
Voor even, op deze ene dag, vooral deze ene gure nacht, waarin Twente 20 kilometer te lang is en 10 graden te koud, was ik met mijn benen in de modder gedrukt en sloeg de twijfel weer toe. Maar zodra ik die catharsis heb doorstaan, mijn benen behaaglijk strek en mezelf een zelfoverwinning toedicht, is er geen landstreek zo schoon als Twente en geen tocht zo leuk als de 24 uurs. Dank aan de organisatie voor onze jaarlijkse portie ontbering in Twentse stijl.
