ConflictWijs / Boek & training

ConflictWijs / Boek & training Wij leren professionals om anders te kijken naar gedoe en spanning. Niet als probleem, maar als ingang naar groei.

Met ons aanbod geven we een nieuw perspectief op conflicten en helpen we teams en leiders om gezonder met conflict om te gaan.

Hoe goed kun jij met tegenvallers omgaan?Ik ga een bekentenis doen. We hebben iets nieuws gekocht. Iets leuks! Iets waar...
28/08/2026

Hoe goed kun jij met tegenvallers omgaan?

Ik ga een bekentenis doen.

We hebben iets nieuws gekocht. Iets leuks! Iets waar ik héél graag gebruik van wil maken.

Alleen kan dat nog niet.
Er zijn een paar tegenvallers. Ik zal jullie de details besparen maar dingen lopen anders dan gehoopt en vooral: langzamer dan ik had bedacht. En dat vind ik irritant.

Ik ga graag snel. En ik vind het dus behoorlijk irritant als het langzaam gaat.

Je zou kunnen stellen: dit is conflictpotentieel.

In het kader van practice what you preach ben ik me daar natuurlijk wel van bewust.

Vanmorgen liep ik met de hond en dacht ik: hoe ga ik eigenlijk om met tegenvallers?

Want ik voelde de irritatie inmiddels behoorlijk.

Vroeger ging ik op momenten als deze jagen. Bellen. Nog een keer bellen. Er bovenop zitten.

Met als gevolg dat ik vooral mezelf in de weg zat. En waarschijnlijk ook de ander.

En nu…
Ik wil vooruit, terwijl de werkelijkheid zegt: nog even wachten.

En dat vraagt van mij iets waar ik van nature iets minder talent voor heb: een pas op de plaats maken en geduldig zijn.

Als ik op zo’n moment direct mijn impuls zou volgen, krijg ik gegarandeerd ruzie met de meneer van de desbetreffende instantie. En die kan er tenslotte ook weinig aan doen.

Een potje ruziemaken vind ik op zichzelf geen ramp, maar dan natuurlijk wel graag constructief. 😉

Ik schreef er een uitgebreidere blog over.
Over wat er eigenlijk gebeurt als iets niet loopt zoals jij wilt.
Over hoe irritatie kan uitgroeien tot ergernis.
Over wat ongeduld te maken heeft met invloed en controle.
Over waarom we juist zo geraakt worden als iets belangrijk voor ons is.

En over iets wat ik door de jaren heen steeds beter ben gaan begrijpen:
Een sterke emotie vertelt vooral iets over wat voor jou belangrijk is. Niet automatisch over wat de ander fout heeft gedaan.

De link naar de blog vind je hieronder bij de reacties.

En ik ben benieuwd; hoe ga jij om met tegenvallers? Welke versie van jezelf komt tevoorschijn wanneer iets wat belangrijk voor je is anders loopt dan je had bedacht?

Tijdens een mediation stel ik vaak de vraag. “Wat was eigenlijk de bedoeling?”Achter verwijten en standpunten blijken me...
22/08/2026

Tijdens een mediation stel ik vaak de vraag.

“Wat was eigenlijk de bedoeling?”

Achter verwijten en standpunten blijken mensen soms helemaal niet zo verschillend te zijn als ze dachten. Vaak wilden ze allebei iets vergelijkbaars, maar kwam die bedoeling onderweg niet meer over.

De één wilde voorkomen dat een fout zich opnieuw zou voordoen.

De ander wilde zich juist weer veilig voelen binnen het team.

Een goede mediator lost het conflict niet op. Een goede mediator helpt mensen om hun eigen oplossend vermogen terug te vinden.

Zodat ze niet alleen vandaag een oplossing vinden, maar ook de volgende keer zelf het gesprek durven voeren.

De vraag “Doen we dit omdat het hoort, of omdat het helpt?” popte deze week weer een keer op tijdens een mediation.

Ik schreef er een nieuwe blog over.

Je leest daarin waarom ik geloof dat de vraag naar de bedoeling misschien wel de krachtigste vraag is die je in een conflict kunt stellen.

https://conflictwijs.nl/mediation-vanuit-de-bedoeling/

Herken jij een situatie waarin de bedoeling onderweg verloren ging?

Dit citaat doet me denken aan een uitspraak uit het boek De keuze van Edith Eva Eger:“Lijden is universeel. Slachtoffers...
11/08/2026

Dit citaat doet me denken aan een uitspraak uit het boek De keuze van Edith Eva Eger:

“Lijden is universeel. Slachtofferschap is een keuze.”

Twee bekende citaten uit twee totaal verschillende werelden. De ene uitspraak komt van een voetballer, de andere van een vrouw die Auschwitz overleefde.

Toch raken ze voor mij aan dezelfde vraag:

Wat doe je wanneer het leven anders loopt dan je had gehoopt?

Die vraag kom ik dagelijks tegen aan de mediationtafel.

Mensen komen binnen met het verlangen om iets te winnen. Gelijk krijgen. Erkenning. Begrip. Rechtvaardigheid.

En hoe harder mensen proberen te winnen, hoe groter de kans dat uiteindelijk iedereen iets verliest.

In vrijwel ieder conflict zie ik dezelfde dynamiek. De één voelt zich slachtoffer van de ander. Even later draaien de rollen om. Iedereen heeft argumenten. Iedereen heeft een verhaal. Iedereen probeert duidelijk te maken waarom zijn werkelijkheid de juiste is.

Daarom probeer ik in mediation de aandacht te verleggen van:

Wie heeft er gelijk?

naar:

Wat staat er werkelijk op het spel?
Wat probeer jij te beschermen?

Achter standpunten zitten vaak behoeften als veiligheid, vrijheid, verbondenheid en autonomie.

Dat zie je in gezinnen en organisaties, en ook in de grote conflicten van deze tijd.

Soms fantaseer ik als mediator over een onmogelijke situatie. Stel dat Rusland en Oekraïne tegenover mij aan tafel zouden zitten.

Natuurlijk een oorlog laat zich natuurlijk niet oplossen met een mediationgesprek. Daarvoor is het leed te groot, de geschiedenis te complex (en mijn Engels te slecht 😜).

Maar toch, als ik verder fantaseer, zou ik vragen:
Wat probeer je te beschermen?
Wat zou er verloren gaan als je je zin niet krijgt?

De één vreest het verlies van veiligheid en invloed. De ander het verlies van vrijheid en identiteit.

Aan beide kanten leeft angst voor verlies. Alleen verschilt wat beschermd wil worden.

Conflicten hebben mij geleerd dat we onze aandacht vaak richten op wat we willen winnen. Terwijl er veel kan veranderen wanneer we onderzoeken wat we bang zijn te verliezen.

Daar ontstaat dan ruimte om verschillen naast elkaar te laten bestaan, zonder dat de één de ander hoeft uit te wissen.

Maakt eigen ervaring je een betere professional?Word je als mediator, coach of begeleider beter in je vak naarmate je ze...
02/08/2026

Maakt eigen ervaring je een betere professional?

Word je als mediator, coach of begeleider beter in je vak naarmate je zelf meer hebt meegemaakt? Helpt het als je bepaalde emoties ook ergens in je eigen lijf hebt gevoeld?

Ik denk van wel.

Niet omdat je precies hetzelfde moet hebben meegemaakt als de mensen die tegenover je zitten. Geen enkel verhaal is hetzelfde. Maar ervaring voegt wel iets toe wat kennis en vaardigheden alleen niet kunnen bieden.

Afgelopen vrijdag merkte ik dat zelf opnieuw in het klein. Het is misschien een wat knullig voorbeeld.

Mijn zoon van zeventien vertrok voor twee weken naar Frankrijk, samen met zijn vriendin en haar familie. Eerder deze zomer ging hij ook al een week naar albufeira met vrienden en vorige jaar ging hij ook al alleen. Dus dat is niet nieuw.

Toch besefte ik ineens dat ik hem voor het eerst in zijn leven TWEE weken achter elkaar niet real live zal zien.

En meteen dacht ik aan de ouders die ik in mediation begeleid. Aan ouders die hun kinderen tijdens de zomervakantie soms weken moeten missen na een scheiding.

Dan is wat ik nu voel nog maar een klein stukje van wat zij ervaren. Die van mij is namelijk 17 🥲

Ik ben zelf niet gescheiden en zal niet volledig kunnen voelen hoe dat is. Maar ik merk wel dat al die kleine en grote ervaringen in mijn eigen leven iets toevoegen aan de kwaliteit van mijn werk. Ze maken mijn blik ruimer.

Want zelfs als je weet dat je kind het fijn heeft, zelfs als je weet dat het goed is en je daar oprecht blij om bent, kan er tegelijkertijd iets anders bestaan.

Je mist je kind.

De afgelopen dagen leerde ik weer iets nieuws. Over hoe trots en weemoed moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan.

En over hoe onze eigen ervaringen ons soms een klein stukje dichter bij de belevingswereld van een ander brengen.

Herken jij dat? Dat een persoonlijke ervaring je blik op anderen of op je werk heeft veranderd?

Ik hou van boekjes, van spreuken, gedichten en intenties. Af en toe sla ik zo’n boekje open op een willekeurige bladzijd...
30/07/2026

Ik hou van boekjes, van spreuken, gedichten en intenties.

Af en toe sla ik zo’n boekje open op een willekeurige bladzijde. En vaak is het gedichtje of de spreuk precies raak voor dat moment, die dag.

Vandaag was het weer zo.

Toen mijn moeder in 2010 overleed, zei een vriend:
“Het gemis wordt alleen maar groter.” Destijds kon ik me daar weinig bij voorstellen.

De laatste jaren besef ik steeds vaker dat hij gelijk had.

Dat ik je nu zo kan missen is ook een goed teken. Jij bent mijn moeder en ik jouw kind. Dat missen mag pijn doen. ❤️

Vakantie en conflict: wat zichtbaar wordt, vraagt om een moedig gesprekWe kijken vaak weken uit naar de vakantie. Minder...
24/07/2026

Vakantie en conflict: wat zichtbaar wordt, vraagt om een moedig gesprek

We kijken vaak weken uit naar de vakantie. Minder verplichtingen, meer tijd voor elkaar, ontspanning.

En dan zit je ineens véél tijd met elkaar door te brengen.

De structuur van werk, school en afspraken valt weg. Patronen die thuis minder opvallen, worden tijdens een vakantie soms pijnlijk zichtbaar.

Wie neemt steeds de leiding?
Wie past zich aan?
Waar ontstaan steeds dezelfde irritaties?
En waarom raakt die ene opmerking je iedere keer weer?

Want ook al gaan we op vakantie, we nemen onszelf gewoon mee.

Onze verwachtingen, gevoeligheden, overtuigingen en oude ervaringen reizen gezellig mee. En met wat vermoeidheid, hitte en een verkeerde afslag erbij, ligt een discussie soms verrassend dichtbij.

Daar ontstaat ook een keuze.

Probeer je de ander te overtuigen van jouw gelijk? Of durf je nieuwsgierig te worden naar wat er nog meer te verkennen valt?

Een moedig gesprek vraagt ruimte voor meerdere perspectieven. Niemand heeft het alleenrecht op de waarheid. Verschillen vertellen ons vaak iets wat de moeite waard is om te onderzoeken.

Veel conflicten escaleren namelijk omdat we verschillen weg willen poetsen of beoordelen.

Hoe belangrijker het onderwerp voor ons is, hoe sterker de behoefte kan worden om aan de ‘goede kant’ te staan. En de ander doet precies hetzelfde. Zo zetten we elkaar ongemerkt vast.

Herkenbaar ?
Je leest de hele blog (met nog wat tips 😉) via de link in mijn bio.

Emoties in een conflict. Dit is wat je ermee kunt. Tijdens een mediation liet een medewerker zien hoe boos hij was op zi...
05/07/2026

Emoties in een conflict. Dit is wat je ermee kunt.

Tijdens een mediation liet een medewerker zien hoe boos hij was op zijn leidinggevende.

“Ze luisteren hier nooit. Alles wat ik zeg wordt onderuitgehaald.”

De irritatie was voelbaar. Zijn leidinggevende reageerde direct. Nog voor we het wisten, ging het gesprek over wie gelijk had en wie niet.

Ik vroeg de medewerker:
“Klopt het dat je boos bent?”

Hij dacht even na.
“Eigenlijk ben ik niet zozeer boos,” zei hij. “Ik voel me niet serieus genomen.”

De boosheid bleek geen eindpunt, maar een richtingaanwijzer. Onder die boosheid zat een behoefte aan erkenning en waardering. Vanaf dat moment ging het gesprek niet langer over verwijten, maar over wat er werkelijk speelde.

Dit zie ik vaak gebeuren.

In een conflict reageren we meestal op de eerste emotie die zich aandient. We schieten in de verdediging, vallen aan of trekken ons terug. Terwijl er onder die eerste reactie en emotie vaak een veel kwetsbaarder gevoel schuilgaat.

Daarom is vertragen zo belangrijk.

Psychiater Viktor Frankl zei ooit dat er tussen een prikkel en een reactie altijd een ruimte zit. In die ruimte ligt onze vrijheid.

Ik vergelijk dat graag met de beroemde slowmotionscène uit The Matrix, waarin de kogel vertraagt. Op het moment dat je geraakt wordt door een opmerking van een collega, leidinggevende of iemand anders, kun je als het ware op de pauzeknop drukken.

Heel even stil staan. Waar reageer ik eigenlijk op? Wat raakt mij hierin?
Welke behoefte of oude ervaring wordt aangeraakt?

Emoties zijn geen stoorzenders. Ze geven informatie. Ze laten zien wat voor jou belangrijk is, waar een grens ligt of waar misschien nog een oude pijn aandacht vraagt.

Hoe beter je je eigen emoties leert begrijpen, hoe kleiner de kans dat je ze op de ander afreageert. Dan verandert een conflict van een strijd met de ander in een kans om jezelf beter te leren kennen en te ontwikkelen.

Wil je leren hoe emoties werken in conflicten?
In mijn boek Jij begon! Leer constructief omgaan met conflicten en gezond ruziemaken neem ik je mee in de wereld achter emoties en conflicten en je leert o.a hoe je de ruimte tussen een trigger en een reactie kunt vergroten.

Het grootste misverstand over conflict?Dat het zo snel mogelijk opgelost moet worden.Ik snap wel waar dat idee vandaan k...
17/06/2026

Het grootste misverstand over conflict?
Dat het zo snel mogelijk opgelost moet worden.

Ik snap wel waar dat idee vandaan komt.

Conflicten kosten energie. Geven spanning en soms zelfs slapeloze nachten. Dus willen we ervan af. Liefst gisteren nog.

Ook professionals gaan daar soms (ongemerkt) in mee. Mediators. Leidinggevenden. HR-professionals. Coaches. Hulpverleners. Ze willen helpen.

Logisch ook. Mensen komen tenslotte met een probleem.

Maar de kracht van een conflict zit minder in de oplossing dan we denken.
De echte waarde zit in de weg ernaartoe.

In de vertraging.
In het erkennen van verschil.
In het onderzoeken van aannames.
Het onder ogen zien van pijn, teleurstelling, verwachtingen of verlangens.
Maar ook van verborgen talenten en potentieel.

Pas wanneer het oplossen van een conflict meer oplevert dan ‘t in stand houden ervan, ontstaat er echte beweging.

Die ruimte vrij maken vraagt aandacht. En tijd!

Voor professionals vraagt dat iets wezenlijks.
Want wanneer je conflict begeleidt met een sterke focus op “oplossen”, bestaat het risico dat je voorbijgaat aan wat het conflict zichtbaar probeert te maken.

Dan wordt mediation een soort snelle reparatieservice. Een oplossing “op papier”, terwijl onder de oppervlakte hetzelfde patroon rustig blijft wachten op een volgende ronde.

Een goede professional heeft natuurlijk vakkennis, ervaring en vaardigheden nodig. Maar er gebeurt ook iets belangrijks wanneer je naast iemand kunt staan vanuit een innerlijke houding van: ik ken dit gebied ook en het mag er zijn.

Hoe beter jij jezelf kent, hoe kleiner de kans dat jouw eigen angst, haast of behoefte aan harmonie het proces overneemt.

Goede conflictbegeleiding begint bij een eerlijke vraag aan jezelf:
Hoe verhoud ik me eigenlijk tot spanning en conflict?

In mijn serie van Jij Begon! leer je hier meer over. In het boek, de e-learning en de live workshop ga je ontdekken hoe jouw eigen patronen, triggers en reflexen invloed hebben op hoe je met conflict omgaat en hoe je daar bewuster in kunt bewegen. Nieuwsgierig?
Link in de bio. #

Als je denkt: “een bakkie koffie kan nog wel”……en je vervolgens ontdekt dat je koffie van een uur geleden nog (koud) op ...
05/06/2026

Als je denkt: “een bakkie koffie kan nog wel”…
…en je vervolgens ontdekt dat je koffie van een uur geleden nog (koud) op je staat te wachten.

Dan weet je: het is tijd voor weekend! 🙋🏻‍♀️🤗

Vanmiddag zag ik iets interessants gebeuren aan het water.Zo’n klein tafereel waarvan je denkt: ja, dit is precies wat i...
26/05/2026

Vanmiddag zag ik iets interessants gebeuren aan het water.

Zo’n klein tafereel waarvan je denkt: ja, dit is precies wat ik bedoel als ik zeg dat we als kind conflicten nodig hebben.

Twee jongens van een jaar of zes. Vriendjes, denk ik. Totaal verschillend.

De een voorzichtig, een beetje bang voor het diepe water. De ander nieuwsgierig, vrij en avontuurlijk. Samen zochten ze visjes met een emmertje.

De voorzichtige jongen bleef dicht bij de kant en keek steeds naar zijn vriendje.

“Doe ik het goed?” leek hij eigenlijk te vragen.

Maar bevestiging kreeg hij niet.

Sterker nog: irritatie ontstond. Aan beide kanten.

Er werden onaardige dingen geroepen. Water gegooid. Eerst een schepje, later een volle emmer in het gezicht. Niet gezellig misschien.

En toch dacht ik: ik ben benieuwd hoe dit verder gaat.

Want als je goed keek, zag je twee kinderen die elkaar iets te leren hadden.

De een iets over vertrouwen en moed.

De ander waarschijnlijk iets over geduld, compassie en omgaan met verschil.

Geen van beide beter.
Alleen anders.

Wat me misschien nog wel het meest opviel was de moeder. Ze greep nauwelijks in. Geen redding. Geen “doe eens lief”.

Respect daarvoor.

(Mijn kinderen zijn inmiddels 20 en 17 en nóg vind ik het soms lastig om op mijn handen te zitten)

Maar langzaam gebeurde er iets moois.

Het bange jongetje ging steeds verder het water in. Tot zijn knieën. Deed uiteindelijk zelfs een soort bommetje. En begon zichtbaar te genieten.

Wat een overwinning.

En eerlijk? Ik denk niet dat dit was gebeurd als zijn vriendje alleen maar voorzichtig en lief was gebleven.

Soms hebben we een beetje wrijving nodig.

Om grenzen te ontdekken. Verschil tegen te komen. Teleurstelling te verdragen. Te leren dat iemand anders iets anders nodig heeft dan jij.

Eigenlijk verandert daar als volwassene weinig aan.

Groei ontstaat zelden terwijl iedereen het volledig met elkaar eens is.

Soms vraagt ontwikkeling om een beetje conflict.

Zoals dat jongetje vandaag ontdekte:

Kijk eens… ik durf meer dan ik dacht. 😁
Dat is toch prachtig.

Adres

Helvoirt
5268

Website

,

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer ConflictWijs / Boek & training nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar ConflictWijs / Boek & training:

Snelkoppelingen

Delen

Type