14/05/2025
Zaterdag 10 mei
Roeirace Grou was bij het maken van de jaarplanning door ons verkozen om aan mee te doen en dus mochten wij ons zaterdagochtend melden aan de start.
Nou..eigenlijk waren we er op vrijdag al stiekem even. Want toen we hoorden dat we al om 8.15 uur moesten kranen, hebben we alles op alles gezet om de sloep op vrijdagmiddag via de trailerhelling alsvast in de haven te leggen.
Dat scheelde ons zaterdagochtend meer dan 3 uren, heel erg fijn! Met grote dank aan chauffeur Yede.
En dus roeiden we die ochtend rond 11 uur rustig naar de start...nou ja rustig...onze Joanne had er zoveel zin in, dat ze per ongeluk bij de eerste slag een eend🦆zowat knock-out sloeg 😅. Ze schrok er zelf zo erg van dat ze hard begon te gillen: "ohhh neeee sorry eendje..het spijt me zo🤣". De kleine kraaloogjes van de eend stonden op onweer..een duckface gaat voorlopig niet lukken denk ik.
Natuurlijk begonnen we met het vaste ritueel van voorbereiden; eten, drinken, wc, voetensteun check, dextro en bananen klaarleggen, insmeren etc.
Heel even vroegen sommigen zich hardop af of we niet beter gewoon lekker bij het Theehuis op het terras konden gaan zitten, de borrelplank schijnt daar heerlijk te zijn 😜 . Maar nee..natuurlijk gingen we er voor, we hadden er allemaal zin in!
Startnummer 50 hadden we, dus we hebben er eerst nog een stuk of 48 weg zien knallen voordat wij samen met nummer 49 op mochten roeien.
Op dat moment komt er ineens een ieniemienie rubberbootje langs bakboord zijde, met daarin een man... niet zomaar een man, nee het was Jan de man van onze Nikkie. Jan heeft laatst zijn vinger ongelukkig gebroken en kon daarom niet meedoen met zijn Toverbal matties. Maar Jan is een zeer toegewijde Toverbal, dus regelde hij 1-persoons vervoer te water.
Wij hadden verwacht hem tijdens de race meerdere malen tegen te komen, om ons aan te moedigen, mentale steun aan zijn Nikky te geven, laten voelen dat we er niet alleen voor stonden....maar helaas, niks van dat alles; Jan was in geen velden, wegen of rubberbootje meer te bekennen.
Ik heb gehoord dat hij zijn (en soms onze) Nikky na het feest mee uit eten heeft genomen bij de McDonald's..dat maakt alles goed!
De race ging lekker! We vlogen over de wateren van Alde Feannen, Veenhoop en meer van dat soort kreten die ergens onderweg op bordjes stonden.
Het eerste stuk wind tegen, niet verkeerd want het was best wel warm 🥵, dus een verkoelende wind (nee, geen scheten) is dan erg welkom.
Het was druk op het water, veel recreanten in hun blitse boten... ons een beetje jaloers maken met beelden van glaasjes wijn, chips, muziekje en mooie mannen 😛
Één boot was er speciaal voor ons en dat was die van Jeannette en Domenique hun ouders (ja mensen: bakboord 2 en boeg zijn zussen van elkaar). Zo leuk dat ze tijdens de route steeds weer ergens opdoken. Hun moeder ontpopte zich als een ware papperazzi en daardoor moesten we iets vaker dan normaal onze buiken inhouden (mislukt 🙃). Maar ze waren er! Daar kan Toverbal Jan nog wat van leren 😇.
We hadden trouwens vlak voor de race nog een opdracht (of een wens) vanaf slag meegekregen: de Haakie Heren inhalen. Zij waren 6 minuten eerder dan ons van start gegaan en wij vonden het een leuke missie om deze challenge aan te gaan.
Op een gegeven moment zei stuur Martijn dat er sloepen voor ons in het zicht kwamen en dat het tijd werd dat we wat gingen inhalen. Voor mijn gevoel heeft dat laatste nog een halve eeuw geduurd, maar daar was dan toch het moment dat we de eerste voorbij gingen. En dat smaakte naar meer..dus hup de volgende. En laat die daarna nu net de sloep vol met mannen met mooie felgele shirtjes zijn..nou ja, er zat 1 verstekeling met een Polyester blauw shirt in het midden, maar dat mocht de pret niet drukken.
We kwamen steeds dichterbij en bijna geruisloos gleden we ze voorbij 🤭. We bleven serieus, gezicht in de plooi en door. Natuurlijk hadden stuurman- en stuurvrouw wel even goed contact..we gaan tenslotte al "way back" met z'n allen 😘.
Maar dit was wel even kicken, missie geslaagd.
Ondertussen gooide Martijn voor de zoveelste keer een litermaat koud water uit het meer over ons heen....oefff, iedere keer schrik je er weer van. 1 keer zag ik gewoon een paar seconden niks meer door het water achter m'n zonnebril in beide ogen 😅.
Ik weet zeker dat Martijn er van geniet, alles even wakker schudden en de warme huid laten sissen. Maar eerlijk is eerlijk, na zo'n do**he wil het roeien weer beter en ben je echt weer even afgekoeld 👌.
Na ongeveer 3 kwart van de race begin je wel te denken..pffff...hoe ver nog, dit is zwaar, wat een lange race, m'n rug is niet blij, hoe laat zou het zijn, krijgen we bijna weer een drinkpauze, voel ik weer een blaar opkomen, mooi gebied hier maar is de finish al in zicht, auww m'n billen staan in de fik (wonderpleister van Cath vergeten 😬🍑)....
En tijdens al die verschillende gedachten hoorde ik heeeeel dichtbij ineens geblaat en gemekker....
Oh oh...het gaat niet goed met me, is dit hallucineren of heb ik een zonnesteek? Een seconde later vaart er een boot vol met schapen en lammeren voorbij, nog steeds twijfel of het echt is..maar gelukkig; de anderen hoor ik ook lachen. Het is het Fryske Gea die z'n schaapjes op het droge brengt 🐑🐑
En nog steeds waren we de ene na de andere sloep aan het inhalen.."lekker bezig dames" riep Martijn 💪. Zo kwamen we ook in "gevecht" met een herensloep uit Frjentsjer...het inhalen van deze heren was Hjoed niet een Makkie, maar na een heuse strijd wel goed gelukt!
We vervolgden onze route waarbij Joanne ineens opmerkte dat ze door "iets" geprikt was op haar hoofd (ik denk dat de eend gereincarneerd is als bij 🐝 en op wraak uit was) en Jeannette ineens haar riem in de lucht gooide met de mededeling "kramp Martijn!"...die skat wist niet meer hoe ze het moest hebben, de kramp schoot van teen naar heup..en dus stond ze bijna huppelend in de boeg om te proberen het kwijt te raken. Dat lukte gelukkig, maar het laatste stuk was daardoor extra pijnlijk en zwaar.
Al met al 22,5 kilometer lang vol power gegeven, door niemand ingehaald en binnen de 2,5 uur gebleven!
En dat leverde ons een mooie 4de plaats op!!
Ik snap dat dat verwarrend klinkt...maar dat is ingewikkeld uitleggen: iets met sleepwaardes en capaciteit van je sloep.
Bij de finish werden we toegejuicht door onze andere fanclub: Raymond en zijn drie kids..die later nog heel graag even mee wilden in sloep 🤩.
De chips, nootjes, worst, biertjes, drankjes en allerlekkerste kaasblokken van Sjoukje kwamen tevoorschijn en we proosten op deze mooie dag!
Wij zijn trots op onszelf en bedanken de organisatie van roeirace Grou voor deze goed georganiseerde, stralende 🌞 dag!
